My Babbling Brain

وقتی سیاستمدارها زور زورکی متعهد به یه رسالت اخلاقی می شن (مثلا نابودی استبداد و مبارزه با فساد)، زودتر می شه مچ شونو گرفت.

این مشکل تونی بلر بود. دیگه کسی دستاوردهاشو نمی بینه و هم روی عراق و فساد مالی حزب کارگر زوم می کنند.

متاسفانه جانشین او، گوردون براون هم اخلاقگراست.

امروز تلویزیون بی بی سی فینال جام حذفی زنان انگلستان رو پخش کرد و من برای اولین بار یه مسابقه فوتبال زنان رو بطور کامل و زنده دیدم.

بازی زنان آرسنال و چارلتون نه تنها فینال، بلکه یه دربی لندنی بود و برای همین بیست هزار نفر هم رفته بودند ورزشگاه ناتینگام فارست که برای این مسابقات یه رکورده. آرسنال با این که یه گل عقب افتاده بود، چهار-یک قهرمان شد که چهارمین قهرمانی مهمشون توی این فصل بود (پوز مردهای آرسنالو زدند).

با این که خیلی از بازیکنها دخترهای هیجده نوزده ساله بودند، ولی از نظر تکنیکی چیزی از مردها کم نداشتند. مثلا جولی فلیتینگ در بیست و یک مسابقه این فصل، بیست و نه گل زده، از جمله چهارتا هت تریک. البته مربی هر دو تیم مرد بودند.
نکته جالب این بود که بازیکنها بندرت خطا می کردند ولی من فکر می کنم ما مردها (بعد از یه مدتی) از اینجور مسابقه ها حوصله مون سر می ره، چون یه نمه خشونت “سازنده”، نمک فوتباله، چون هم هیجان می ده و هم بازی رو از یه نواختی درمی آره.

نکته جالب دیگه، وجود یه مفسر زن در کنار مفسر مرد بود، هر چند شاید بگین برای این مسابقه طبیعیه، ولی حقیقت اینه که اینجا کم کم مفسرهای زن دارن فعال می شن.(کلیپ ویدویی بحث)

چند وقت پیش یه مسابقه فوتبال لیگ برتر رو از رادیو دنبال می کردم و خانومه انقدر با شور و شوق بازی رو توصیف می کرد که برای من ایرونیِ زن توی ورزشگاه ندیده غیرعادی بود.

حاضرید یه روزی، جای فردوسی پور یا خیابانی، یه زن مسابقه فوتبال رو تفسیر کنه!؟ اگه اومد، شما مردها فکر می کنین چه واکنشی نشون بدین؟

دم آرسنال گرم. منچستر یونایتد بالاخره قهرمان شد، ولی اگه تابستون بازیکن نخره، فصل بعد سوم هم نمی شه.

دیروز رفتم نشنال پرتریت گالری و یه نمایشگاه از پرتره های برده ها به مناسبت دویستمین سالگرد لغو برده داری دیدم.

نکته جالبش این بود که هنرمندهایی دویست و پنجاه سال پیش تصمیم گرفته بودند نقاشی برده های آفریقایی رو بکشن تا نسلهای آینده بدونن اونا چه جوری لباس می پوشیدند یا خالکوبی شون چه شکلی بود. به نظرم مهمتر از اون، حفظ این آثاره.

حالا دیروز خوندم که موزه بریتانیا همراه “هات میل” تصمیم گرفته هزاران ایمیل انگلیسی ها رو بایگانی کنه تا نسلهای آینده بدونن مردم این دوره و زمونه به چی فکر می کردن، چی واسه شون خنده دار بوده و چه گافهایی می دادن.

هر کی (توی انگلیس) می تونه ایمیلهای جالبی رو که تاحالا نوشته یا گرفته، بر اساس ده طبقه بندی، به اینجا فوروارد کنه. فعلا هزار و هشتصد و خورده ای ارسال شده.

روزهای اول که اومده بودم لندن، یکی از دهها صحنه حیرت آور، دیدن دوچرخه های معصومی بود که به یه تیر یا ستون فلزی زنجیر شده بودند ولی یه چرخ نداشتند.

پیش فرضهام از لندن والاتبار اجازه نمی داد که خیال کنم چرخ گمشده، الان دست مال خره. خیال می کردم صاحبش برای محکم کاری باز کرده و با خودش برده و اون یکی چرخو زنجیر کرده. آخه این هم با عقل جور در نمی اومد. مگه تهرانه که برای محکم کاری به دوچرخه و موتور هم دزدگیر ببندی!؟

ولی وقتی چند بار، وقت و بی وقت، از کنار این یه چرخ شده ها رد شدم، فهمیدم نه تنها لندن دزد دوچرخه داره، بلکه وقتی دستبرد می زنه، مالباخته کلا بی خیال خرید یه چرخ نو می شه و دوچرخه دلبندشو همونجا رها می کنه.

حالا دیروز خوندم که لندن، پایتخت دوچرخه دزدی بریتانیاست. هر هفتاد و یک ثانیه یه دوچرخه، کمپلت، در سراسر کشور به سرقت می ره. (پارسال چهارصد و سی و نه هزارتا.)

جالبتر اینه که هشتاد و نه درصد دوچرخه ها از جاهای عمومی دزدیده می شه و فقط یه درصد دوچرخه ها از توی حیاط خونه ها برده می شه. آره، دزدهای پررویی دارن!