My Babbling Brain

محله ما گله به گله کلیسا داره، طوری که توی یه خیابون نسبتا فرعی، چهار پنج تا با اسامی و معماریهای جورواجور، صلیب شونو بسوی آسمون دراز کردند.

برای همین راه به راه زنگ خونه رو می زنن تا ارشادت کنن به مسیحیت. (اکثر خونه های اینجا اف اف نداره و باید بری دم در ببینی کیه!)

یه بار یکی شون کلی آیه و مایه خوند ولی بی تفاوتی من تاثیری در رسالتش نذاشت. آخرسر گفتم ما مسلمونها به روح اعتقاد داریم، تو هم که می گی اعتقاد ندارین، پس لطف عالی زیاد!

حالا داریم می ریم به یه محله ای که ظاهرا لایئک تره و امیدوارم اونجا مبلغهای مسیحی کچلم نکنن. در این فاصله ممکنه این وبلاگ دیر به دیر آپ دیت بشه.

(عکس بالا رو علی رضا جزایری از کلیسای سر کوچه مون گرفته).

یکی از محاسن جامعه سرمایه داری اینه که به مصرف کننده حق انتخاب می ده، طوری که حتی می تونه رنگ مرگش رو هم انتخاب کنه.

تازه ترین روند حفاظت از محیط زیست، تاکید بر مرگ سبزه، یعنی ترتیبی بدی بعد از این که ملک الموت سرزده به دیدارت اومد، فک و فامیلهات اندامهاتو اهدا کنند، توی تابوت مقوایی بخوابوننت تا زودتر به خاک کوزه گرها تبدیل شی و بجای سنگ قبر، جات درخت بکارند.

حالا بعد از مرگ سرخ، می تونین مرگ سبز رو هم انتخاب کنین. فقط مراقب باشین سراغ هر مرگی می رین، سراغ نارنجی اش نرین که این روزها نارنجی، رنگ دشمنه.

امروز اکثر روزنامه های انگلیس در مورد رای دیروز دادگاه استیناف نوشتند که مردی رو محکوم می کنه بعد از طلاق، نود و پنج میلیون دلار به زنش بده، بالاترین رقم در تاریخ بریتانیا. (تلگراف، انگلیس رو پایتخت طلاق دنیا دونسته).

جان شارمن، سلطان صنعت بیمه انگلیس، بعد از سی سال زندگی مشترک، همسرش بورلی رو طلاق می ده و حاضر می شه چهل میلیون دلار مهریه (یا به قول انگلیسی ها غرامت) بده، چون به گفته اون، بورلی توی این مدت تنها یه زن خونه دار بوده.

اما کار به دادگاه می کشه و دادگاه بدوی رای به نود و پنج میلیون دلار می ده و حالا هم دادگاه استیناف بر اون مهر تایید زده. وکلای خانم بورلی می گن خیلی به آقای شارمن حال دادند، چون این تنها سی و شش درصد دارایی اونه، و طبق برخی مقررات، اینا می تونستن نصف مال و منالشو بگیرند.

جالبه که چند روز پیش روزنامه نتایج یه نظرسنجی رو چاپ کرده بود که نشون می داد اکثر زنهای انگلیسی ترجیح می دن اول خونه بخرند و بعد شوهر کنند، اما رای این دادگاه اثبات می کنه هنوز یافتن شوهر پولدار، سریعترین راه پیشرفت مالی برای خانومهاست. (تقریبا سالی سه میلیون دلار برای خانوم بورلی شارمن).

وب سایت چیه؟ من و شما که می دونیم، ولی اگه گفتین این سوال مشنگانه رو کی پرسیده؟

یه قاضی دادگاه مبارزه با جرایم اینترنتی در لندن!

روزنامه نوشته بود در جریان محاکمه سه مظنون جرایم تروریسم اینترنتی، قاضی پیتر اوپن شاو به کارشناسی که شهادت می داده، گفته: “مشکل اینجاست که من زبان شما را درک نمی کنم. من واقعا نمی دانم وب سایت چیست.”

بعد دادستان دستپاچه سعی می کنه به جناب قاضی پنجاه و نه ساله توضیح بده، ولی باز دوزاری اش نمی افته.

حالا ببینین این قاضی می خواد چه حکمی بده! البته سواد کامپیوتری همه قضات محترم بریتانیا پایین نیست.

دادستانی اعلام کرده یه “فهرست شرم آور” از قضاتی داره که با کامپیوتر سرکارشون به سایتهای پورنو سرک می کشیدند. فشار زیادی وارد شده تا این لیست فاش بشه.

(تصویر، قاضی اوپن شاو و همسر محترمه رو نشون می ده که هر دو، از قضات دیوان عالی هستند! به خدا!)

تصمیم ارتش بریتانیا برای نفرستادن پرنس هری به عراق یادآور جمله معروف برابرتر بودن بعضی از آدمها نسبت به بقیه است.

استدلال ارتش اینه که جان هم نوه ملکه و هم محافظهاش به خطر می افته، چون شورشی ها براش نقشه کشیدند. البته هری خودش مشتاقه که بره ولی انگار حفظ تاج و تخت تشریفاتی بریتانیا مهمتره.

امروز رسانه ها از عصبانیت سربازها و خانواده هاشون خبر دادند که احساس می کنند خون شاهزادگان از خون اونا رنگین تره، هر چند تصمیم ورود به جنگ عراق رو دولت گرفته بود، نه خاندان سلطنتی.

حتما شورشی ها جشن گرفتند، چون نشون دادند هم نیروی خطرناکی هستند و هم برخلاف ادعای لندن و واشنگتن، عراق امن نشده.

نام: جف هالت، سن: چهل سال، هدف: قایق سواری به دور بریتانیای کبیر، مسافت: دو هزار و نهصد کیلومتر، وضعیت جسمانی: از سینه به پایین فلج.

آقای هالت که از هجده سالگی موقع شنا فلج شده، از دوشنبه شروع کرده به دور زدن آبهای بریتانیا با قایق بادبانی (به نام آزاداندیش) و علاوه بر شهامت و استقامت جسمانی و روانی اش، من از اسمی روی این کارش گذاشته، خیلی خوشم اومد: اورست شخصی.

وجود این جور آدمها یه نعمته، چون مرتب به ما یادآوری می کنن که مرز توانایی انسانو می شه به جلو هل داد. به قول خودمون، خواستن توانستنه.

راستی اورست شخصی شما چیه؟ (نه، زندگی و کار توی ایران، اورست دست جمعیه!)

آهنگ دلنشین “مولیتوا” از صربستان (با دویست و شصت و هشت امتیاز) برنده یوروویژن امسال شد، ولی سیاست زدگی این تورنمنت موسیقی بیش از پیش بود.

اکثرا کشورهای همسایه به همدیگه رای می دادند، و این رویه بین کشورهای شوروی سابق و بالکن بیشتر به چشم می خورد.

فلسفه یوروویژن کمک به همگرایی بیشتر کشورهای اروپاییه، ولی امشب کاملا روشن بود که برای خیلی از اروپایی ها (بخصوص اعضای جدید اتحادیه اروپا) ریشه های مشترک مثل نژاد، تاریخ یا زبان باعث می شه اینا هوای همدیگه رو داشته باشن و اتحادیه اروپا فقط برای سرگرمی سیاستمدارها باشه. مرزها باقی می ماند.

البته این پارتی بازی بین بعضی از کشورهای اروپای قدیم هم دیده می شد. آهنگ مزخرف انگلیسی ها، فقط نوزده امتیاز گرفت (مردم کشورهای شرکت کننده نمی تونن به نماینده خودشون رای بدند) و از این تعداد، هفت رای رو ایرلندیها داده بودند و داوزده رای رو مردم مالت که روابط توریستی خوبی با انگلیسی ها دارند.

ترکیه هم آهنگ درپیتی فرستاده بود، ولی چهارم شد و خیلی راحت می شد دید در هر کشوری که مهاجران ترک بیشترند، ترکیه رای بالایی می آره. بالاترین رای انگلیس نصیب نماینده ترکیه شد. بی خود نیست که مهاجرت برای اروپا مساله بزرگیه!

یه نکته جالب دیگه این بود اکثر کشورها آهنگشون یا تمامش یا بخشی از اون به زبان انگلیسی بود. حتی فرانسوی ها و آلمانی های متعصب. رومانی ها کار جالبی کرده بودند و هر چند سطر از عشقولانه شونو به یه زبان اروپایی نوشته بودند. همه دنبال رای بودند و چشم به بازار گسترده تری داشتند.

ولی “مولیتوا” از صربستان یکی از معدود آهنگهایی بود که به زبان ملی نوشته شده بود و اتفاقا خیلی هم به دل نشست. پس در نهایت این موسیقی بود که بر سیاست بازی پیروز شد، اون هم موسیقی کشوری که تازه یک ساله که کشور شده، اون هم ناخواسته. (کلیپ یوتیوب آهنگ) (متن و ترجمه آهنگ)