My Babbling Brain

“آدمها وقتی مسن تر می شن، تندروتر می شن: دستکم بعضی هاشون. من الان شصت و چهار سالمه و می خوام با معضلات گنده و زشت مثل جنگهای نامنصفانه، قاچاق جنسی زنها و نقض حقوق بشر در دستگاه قضایی آمریکا مبارزه کنم.”

این بخشی از مقاله آنیتا رادیک، بنیانگذار فروشگاه های لوازم آرایش بادی شاپ در نیوزویکه. خانم رادیک نوشته وقتی به جنگ عراق اعتراض کرده، یه روزنامه آمریکایی خواستار تحریم بادی شاپ شده و اون دیده بهتره قید بیزنس رو بزنه و یه فعال تمام وقت بشه.

خانم رادیک با بخشی از پول دویست و پنجاه میلیون دلاری فروش بادی شاپ یه بنیاد خیریه راه انداخته و فعلا مهمترین هدفش، تلاش برای آزادی دو عضو دربند حزب پلنگ سیاه است که به گفته او، سی و پنج سال در زندانهای آمریکا در انفرادی هستند.

اعتراف می کنم که نژادپرستم، از نوع شتری اش. ولی دست روزگار واسه تنبیه و تنبه، منو فرستاده یه محله که پر از آدمهایی که نمی خوام اسمشونو بیارم.

هی دارم خودمو تمرین می دم که کمتر نژادپرست باشم، ولی یه جورهایی، به قول معروف، جنتیکیه. از اون ور هم اون آدمها باید یه کم اصلاح بشن، که نمی شن.

واکنش ما به آیه هاى شیطانى مثل توهین سلمان رشدی به پیامبر قابل دفاع نیست، چون یه نویسنده متوسط رو سید شهدای اهل قلم کردیم، غافل از این که “شهدا، شمع تاریخند”.

پس خودمون، نه ملکه، شوالیه اش کردیم. این وسط کاخ باکینگام به عنوان تولیت آستان کلیسای انگلستان خواست این پیام رو بده که ارزشهای مسیحیت مقابل بنیادگرایی اسلامی جا نمی زنه.

بعلاوه تجلیل از رشدی بعد از دو دهه نشون می ده که رهبران مسیحی شتابزده تصمیم نمی گیرند چون می دونن با شور اهورایی نمی شه توی دنیایی زندگی کرد که ناچارت می کنه برای بقا مصالحه کنی، حتی سر توپ ترین فتوای تاریخ! 

تونی بلر از برخورد رسانه ها توی این ده سال نخست وزیری اش انتقاد کرده و گفته ما خیال می کردیم اوضاع با اومدن رسانه های نو مثل وبلاگ بهتر می شه، ولی بدتر شد.

روشنه که بلر نمی تونه بلاگرها رو مثل خبرنگارها بپیچونه و واسه همین شاکیه.

سر رسوایی پرونده اطلاعاتی عراق، مدیران ارشد بی بی سی ناچار به استعفا شدند، در حالی که خبرشون درست بود و بعد همه دیدند عراق سلاح کشتار جمعی نداره.

مشکل همه سیاستمدارها با وبلاگ اینه که به همه قدرت داده تا صداشونو به گوش بقیه برسونن، ولو اون صدا، قارقارک باشه.  

این ساختمان تئاتر ملی در لندن هستش، که برای جلوگیری از گرمتر شدن هوای زمین بصورت نمادین (تبلیغ گرین) با نوعی چمن پوشانده شده. با موبایل عکس گرفتم و ممکنه خیلی کیفیت نداشته باشه. یکی از روزنامه ها اعلام کرده بود که یک شرکت انگلیسی پنجاه هزار پوند قرارداد بسته تا این کار رو انجام بده

نویسنده: مهمان حاجی

امروز شنبه گروهی از دوچرخه سوارن لخت در خیابانهای لندن در اعتراض به خطرات و آسیب های خودرو رکاب زدند. هدف آنها جلب کردن توجه مردم به زیانهای خودرو برای انسان و محیط زیست و تشویق به استفاده از دوچرخه به جای خودرو بود. که خود حاجی هم موفق به گرفتن تصویر با موبایل شخصی شد. یکی از شعارهای این گروه:

 Bike and naked body harm nobody
نویسنده: مهمان حاجی

چند روز پیش، از آرم المپیک ۲۰۱۲ لندن پرده برداری شد. آرمی که به گفته دست اندرکاران المپیک ۲۰۱۲ از بین آرمهای طراحی شده توسط شرکتهای مختلف برنده شده. مردم انگلیس از دیدن این آرم شوکه شدند. سنگینی این شوک شاید بیشتر به خاطر این بود که شرکت طراح چهارصد هزار پاند برای این شاهکار هنری گرفت. در روز اول کسی زیاد چیزی نگفت تا اینکه بعد از نمایش انیمیشن این آرم، پزشکان انگلیس هشدار دادند که چندین مورد حمله صرع در همون روز ایجاد شده که به احتمال زیاد دلیلش دیدن این انیمیشن بوده و میتونه تهدیدی برای ۲۳۰۰۰ بیمار صرعی فوتوسنسیتیو در انگلیس به حساب بیاد. دست اندرکاران سایت المپیک ۲۰۱۲ از ترسشون به سرعت انیمیشن رو از سایتهاشون جمع کردند. این خبر باعث شد که تمام روزنامه ها و شبکه های رادیو و تلویزیون مثل یک بمب رسانه ای به انتقاد گسترده در مورد این آرم که به قول اونها باعث بی آبرویی ملت انگلیس هستش بپردازند. و فعلا بازار دعوت تمام روزنامه ها از مردم برای طراحی یک آرم جدید آنهم فقط با ۴۰۰ پاند جایزه داغه و هر روز دهها آرم جدید و خیلی زیبا تر در روزنامه ها چاپ میشه.(فقط برای اینکه بفهمونند که آدمهای معمولی با یک دو ساعت کار، خیلی از این بهتر طراحی میکنند)

(نوشته شده توسط مهمان حاجی)

محله ما گله به گله کلیسا داره، طوری که توی یه خیابون نسبتا فرعی، چهار پنج تا با اسامی و معماریهای جورواجور، صلیب شونو بسوی آسمون دراز کردند.

برای همین راه به راه زنگ خونه رو می زنن تا ارشادت کنن به مسیحیت. (اکثر خونه های اینجا اف اف نداره و باید بری دم در ببینی کیه!)

یه بار یکی شون کلی آیه و مایه خوند ولی بی تفاوتی من تاثیری در رسالتش نذاشت. آخرسر گفتم ما مسلمونها به روح اعتقاد داریم، تو هم که می گی اعتقاد ندارین، پس لطف عالی زیاد!

حالا داریم می ریم به یه محله ای که ظاهرا لایئک تره و امیدوارم اونجا مبلغهای مسیحی کچلم نکنن. در این فاصله ممکنه این وبلاگ دیر به دیر آپ دیت بشه.

(عکس بالا رو علی رضا جزایری از کلیسای سر کوچه مون گرفته).