My Babbling Brain

چند روزه آب و هوای لندن قمر در عقرب شده. یهو بارونی می شه، یهو آفتابی.

عصری از پشت پنجره دیدم هوا نیمه ابریه ولی آفتاب ملسی نوک درختها رو طلایی کرده. باورتون می شه این عکس بعد از ساعت نه “شب” گرفته شده!؟

امیدوارم امروز هوا خوب باشه چون رژه همجنسگراهای لندنه و حاجی و مهمون حاجی می خوان برن تماشا. دعا کنین سالم برگردیم.

زنی توی یه کافه در قلب لندن تگری می زنه، یه آمبولانس برای مداواش می آد، راننده آمبولانس متوجه یه مرسدس نقره ای مشکوک می شه، پلیس بادست بمب توی مرسدس رو خنثی می کنه و از یه “کشتار بزرگ” پیشگیری می کنه، آبروی ما مسلمونای میانه رو کمتر می ره.

(رادیو و تلویزیون اینجا دارند از صبح گزارشهای زنده از کشف بمب می دند ولی تا حالا بیشتر از این دو خط اطلاعاتی به مردم ندادند. من جای بن لادن بودم از این همه پوشش رسانه ای برای یه بمب منفجر نشده، خرکیف می شدم.)

آخرین حضور تونی بلر در مقام نخست وزیر در مجلس عوام خیلی صمیمی بود و قدرت پارلمان رو نشون داد.

بلر گفت توی این ده سال که خودش در عین حال نماینده مجلس هم بوده، هرگز ترسش از پارلمان نریخته و همین ترس باعث شده برای نمایندگان احترام قائل باشه.

دیوید کامرون رهبر حزب رقیب (محافظه کار) دستاورد بلر در هدایت حزب کارگر و خدمت به مردم رو ستود و در آخر برنامه هم به نماینده های حزبش علامت داد که بایستند و برای بلر دست بزنند، اقدامی کم نظیر در پارلمان انگلیس.

جالبترین بخش آخرین روز بلر در مقام سیاستمدار زمانی رقم خورد که رفت حوزه انتخابی اش تا از نمایندگی هم استعفا کنه.

بعد از این که با قطار عادی رسید، خبری از هیات استقبال نبود و آخر سر وقتی خبر دادند که یه ماشین اومده بلر و همسرش رو ببره، بلر ناخودآگاه به طرف یه بی ام و شیک پارک شده رفت، ولی همراهان گفتند که ماشینش یه واکسهاله (پراید اینجا).

بی بی سی گزارش داده وقتی پای جرمهای کوچولو مثل کش رفتن خرت و پرت از سرکار وسط می آد، بیش از شصت درصد انگلیسی ها تبهکارند.

تازه این تحقیق، جرمهایی مثل داون لود موسیقی یا استفاده از نرم افزار تکثیری رو لحاظ نکرده وگرنه…

 پژوهشگرها نتیجه گرفتند دیگه اکثریت قانون مدار یه افسانه است و جرم تنها به حاشیه جامعه تعلق نداره. طبقه متوسط هم دچار زوال اخلاقی شده.

البته من چون از اول خلاف بودم، از این گزارش احساس گناه نمی کنم. شما رو نمی دونم!

کن لوینگستون، شهردار چپگرای لندن خیلی رُکه، مخصوصا اگه پای آمریکا وسط باشه.

در تازه ترین حمله لفظی اش به سفیر آمریکا بخاطر ندادن سه میلیون دلار قبضهای ورود به طرح ترافیک گفته: ”خیلی خوشحال می شدم اگه می تونستم ماشین سفیر رو با خودش داغون بکنم.”

وقتی هم جنجال لوگوی المپیک لندن بلند شد، شهردار گفت اگه دست من بود یه پنی پاش نمی دادم!

چند روزه که نزاع حقوقی یه دختر شونزده ساله با مسئولهای مدرسه اش بر سر یه انگشتر مذهبی خبرساز شده.

“لیدیا پلی فوت” عضو فرقه ای از مسیحیته که روابط جنسی قبل از ازدواج رو منع می کنه و پیروانش یه حلقه نقره ای دست می کنن که روش آیه ای از کتاب مقدس در مورد پاکدامنی حک شده.

مدرسه گفته باید اینو دربیاری چون هم مقررات اونیفورم و جواهرآلات رو نقض می کنه و هم این که داشتن این حلقه، از فرایض مسیحیت نیست.

لیدیا هم به دادگاه شکایت کرده و گفته چرا دخترهای مسلمون می تونن با حجاب بیان مدرسه!؟ بعد شما کی باشین که بخواین “حقیقت دین” رو تعیین کنین؟

“آدمها وقتی مسن تر می شن، تندروتر می شن: دستکم بعضی هاشون. من الان شصت و چهار سالمه و می خوام با معضلات گنده و زشت مثل جنگهای نامنصفانه، قاچاق جنسی زنها و نقض حقوق بشر در دستگاه قضایی آمریکا مبارزه کنم.”

این بخشی از مقاله آنیتا رادیک، بنیانگذار فروشگاه های لوازم آرایش بادی شاپ در نیوزویکه. خانم رادیک نوشته وقتی به جنگ عراق اعتراض کرده، یه روزنامه آمریکایی خواستار تحریم بادی شاپ شده و اون دیده بهتره قید بیزنس رو بزنه و یه فعال تمام وقت بشه.

خانم رادیک با بخشی از پول دویست و پنجاه میلیون دلاری فروش بادی شاپ یه بنیاد خیریه راه انداخته و فعلا مهمترین هدفش، تلاش برای آزادی دو عضو دربند حزب پلنگ سیاه است که به گفته او، سی و پنج سال در زندانهای آمریکا در انفرادی هستند.

اعتراف می کنم که نژادپرستم، از نوع شتری اش. ولی دست روزگار واسه تنبیه و تنبه، منو فرستاده یه محله که پر از آدمهایی که نمی خوام اسمشونو بیارم.

هی دارم خودمو تمرین می دم که کمتر نژادپرست باشم، ولی یه جورهایی، به قول معروف، جنتیکیه. از اون ور هم اون آدمها باید یه کم اصلاح بشن، که نمی شن.