My Babbling Brain

از امروز کشیدن سیگار در مکانهای عمومی انگلیس، مثل کافه و رستوران و سرکار ممنوع می شه و با متخلفان شدیدا برخورد خواهد شد.

جالبه که هشتاد درصد از این طرح حمایت کردند (اندازه حامیان طرح امنیت اجتماعی) و خیلی از سیگاریها می گن شاید عدو شود سبب خیر و ترک کنن.

این روز از بیش از یک سال پیش انتخاب و اعلام شده و هیچ شل کن و سفت کنی هم در کار نبوده، با این که صنعت دخانیات کلی زور زد. حسابی هم تبلیغ شده تا کسی نگه من بی خبر بودم.

من چون از سیگار بدم می آد، خیلی خوشحالم و از امروز می تونم برم خیلی جاها که بخاطر سیگاریها نمی رفتم. غم آخرتون باشه!

(عکس، تبلیغات ضد سیگار سازمان ملی بهداشت انگلستان رو نشون می ده. با هیچ کسی هم شوخی نداریم. ترک کن، آقا!)

رژه با حضور دهها هزار نفر از برادران و خواهران گئی، لزبین و ترنس، با شکوه تمام در خیابانهای مرکزی لندن برگزار شد، هرچند بخاطر بارون شدید شروعش بیست دقیقه تاخیر داشت. Read more »

دو نفر با یه ماشین شعله ور کوبیدند به در اصلی فرودگاه گلاسگو و مقامات می گن با توطئه بمبگذاری دیروز لندن مرتبطه.

البته باید اعتراف کنم من و مهمان حاجی یکی دو ساعت جلوتر به این نظریه توطئه رسیده بودیم که ماجرای کشف بمب لندن یه کم بوداره، البته بدون این که بخوایم زحمات سربازان گمنام خانوم ملکه رو به لجن بکشیم.

استدلال ما این بود که اگه خودمون تروریست بودیم، زمان و مکانی رو انتخاب می کردیم که بیشترین بازده (کشتار و ویرانی) رو داشته باشه.

بمبها نیمه شب پنج شنبه کار گذاشته شده بود ولی اکثر لندنی ها جمعه شبها می رن نایت کلابهای محله وست اند (و جاهای دیگه). بعد مگه می شه با چهارتا کپسول و شصت لیتر بنزین یه نایت کلاب رو از کنار خیابون داغون کرد؟ چرا تروریستها یه روز صبر نکردند تا روز رژه همجنسگراها بمب بذارن و پیام قوی تری بفرستند؟

البته ما زیر بارون شدید و در انتظار رژه به این چیزها فکر می کردیم و مسلما مخمون نم کشیده بود. حالا هم که ماجرای گلاسگو نشون میده بعضی ها از روز اول برای دولت گوردون براون نقشه کشیده اند. البته شاید هم مخ تروریستها نم کشیده باشه!

چند روزه آب و هوای لندن قمر در عقرب شده. یهو بارونی می شه، یهو آفتابی.

عصری از پشت پنجره دیدم هوا نیمه ابریه ولی آفتاب ملسی نوک درختها رو طلایی کرده. باورتون می شه این عکس بعد از ساعت نه “شب” گرفته شده!؟

امیدوارم امروز هوا خوب باشه چون رژه همجنسگراهای لندنه و حاجی و مهمون حاجی می خوان برن تماشا. دعا کنین سالم برگردیم.

زنی توی یه کافه در قلب لندن تگری می زنه، یه آمبولانس برای مداواش می آد، راننده آمبولانس متوجه یه مرسدس نقره ای مشکوک می شه، پلیس بادست بمب توی مرسدس رو خنثی می کنه و از یه “کشتار بزرگ” پیشگیری می کنه، آبروی ما مسلمونای میانه رو کمتر می ره.

(رادیو و تلویزیون اینجا دارند از صبح گزارشهای زنده از کشف بمب می دند ولی تا حالا بیشتر از این دو خط اطلاعاتی به مردم ندادند. من جای بن لادن بودم از این همه پوشش رسانه ای برای یه بمب منفجر نشده، خرکیف می شدم.)

آخرین حضور تونی بلر در مقام نخست وزیر در مجلس عوام خیلی صمیمی بود و قدرت پارلمان رو نشون داد.

بلر گفت توی این ده سال که خودش در عین حال نماینده مجلس هم بوده، هرگز ترسش از پارلمان نریخته و همین ترس باعث شده برای نمایندگان احترام قائل باشه.

دیوید کامرون رهبر حزب رقیب (محافظه کار) دستاورد بلر در هدایت حزب کارگر و خدمت به مردم رو ستود و در آخر برنامه هم به نماینده های حزبش علامت داد که بایستند و برای بلر دست بزنند، اقدامی کم نظیر در پارلمان انگلیس.

جالبترین بخش آخرین روز بلر در مقام سیاستمدار زمانی رقم خورد که رفت حوزه انتخابی اش تا از نمایندگی هم استعفا کنه.

بعد از این که با قطار عادی رسید، خبری از هیات استقبال نبود و آخر سر وقتی خبر دادند که یه ماشین اومده بلر و همسرش رو ببره، بلر ناخودآگاه به طرف یه بی ام و شیک پارک شده رفت، ولی همراهان گفتند که ماشینش یه واکسهاله (پراید اینجا).

بی بی سی گزارش داده وقتی پای جرمهای کوچولو مثل کش رفتن خرت و پرت از سرکار وسط می آد، بیش از شصت درصد انگلیسی ها تبهکارند.

تازه این تحقیق، جرمهایی مثل داون لود موسیقی یا استفاده از نرم افزار تکثیری رو لحاظ نکرده وگرنه…

 پژوهشگرها نتیجه گرفتند دیگه اکثریت قانون مدار یه افسانه است و جرم تنها به حاشیه جامعه تعلق نداره. طبقه متوسط هم دچار زوال اخلاقی شده.

البته من چون از اول خلاف بودم، از این گزارش احساس گناه نمی کنم. شما رو نمی دونم!

کن لوینگستون، شهردار چپگرای لندن خیلی رُکه، مخصوصا اگه پای آمریکا وسط باشه.

در تازه ترین حمله لفظی اش به سفیر آمریکا بخاطر ندادن سه میلیون دلار قبضهای ورود به طرح ترافیک گفته: ”خیلی خوشحال می شدم اگه می تونستم ماشین سفیر رو با خودش داغون بکنم.”

وقتی هم جنجال لوگوی المپیک لندن بلند شد، شهردار گفت اگه دست من بود یه پنی پاش نمی دادم!