My Babbling Brain

روسیه برنده یوروویژن شد و بریتانیا، آخر.

قابل پیش بینی هم بود. مفسر بی بی سی از ثانیه اول گفت کشورهای اروپای شرقی هوای همدیگه رو دارن و با رای دادن به همدیگه، زیرآب اروپای غربیها رو می زنن. پارسال هم اینجوری شد. ولی آهنگ روسها خیلی هم افتضاح نبود، هرچند که من آهنگ اسراییل و صربستان رو بیشتر پسندیدم.

فقط دو کشور (سن مارینو و ایرلند) به بریتانیا رای دادند و مفسر بی بی سی انقدر شاکی شده بود که آخر برنامه تهدید کرد شاید سال بعد دیگه یوروویژن نره.  

درسته رای مردم روش مناسبی واسه انتخاب بهترین آهنگ نیست، ولی این همون دموکراسیه که اروپای غربی به شرقی ها وعده می داد تا کمونیسم رو کله پا کنن. مگه نه؟ 

جمعه هفت ساعت توی یکی از کتابفروشیهای آکسفورد استریت انتظار کشیدم تا لحظه پخش کتاب هفتم هری پاتر در نیمه شب برسه.

البته شاید تعجب کنین که تا حالا نه یه خط از کتابهاشو خوندم و نه یه دقیقه از فیلمهاشو دیدم. فقط می خواستم بخشی از اون لحظه تاریخی باشم که به ادعای نویسنده اش دیگه تکرار نمی شه. مهمون حاجی رو هم پابه پای خودم نگه داشتم. (البته من در اون فاصله کتاب “بازار بمب اتمی” رو خوندم و نصفی از گزارش ویژه اکونومیست درباره ایران.)

انصافا هوادارهای هری پاتر کلی شنگول بودند. کتابفروشی “بوردرز” یه دسته موزیک آورده بود که بیشتر جاز می زد. چندتا از نوجوونا خودشونو به شکل و شمایل کاراکترهای فیلمهای پاتر درآورده بودند. کتابفروشها هم کلاه سیاهرنگ جادوگری داشتند. کارکنان استارباکس بوردرز هم که استثنا تا یک صبح کار می کردند، صورتشونو رنگ آمیزی کرده بودند. بعضی از مشتریهای منتظر هم روی صورتشون به انگلیسی نوشته بودند: اچ پی سون (هری پاتر هفت).

روی یه دیوار کتابفروشی توماری زده بودند تا مردم سرنوشت قصه رو پیش بینی کنند (به نزدیکترین پیش بینی جایزه می دن). اکثرا نوشته بودند هری پاتر کشته می شه. طبقه بالای کتابفروشی هم فیلمهای پاتر رو نمایش می دادن.

همه اینا حال و هوای داخل فروشگاه بود. اما بیرون کتابفروشی تا خود ایستگاه آکسفورد، حدود هزار نفر صف کشیده بودند که مطمئنم زودتر از سه صبح به آرزوشون نرسیدند.

ولی بودند آدمهایی که متوجه “جادویی بودن” اون لحظات نبودند. یه دختری از من پرسید این صف چیه؟ من با حیرت گفتم شوخی می کنی!؟ تازه وقتی گفتم صف چیه، برای حفظ ظاهر گفت: حدس می زدم.  

بعد از جکی اسمیت، وزیر کشور، چند وزیر دولت بریتانیا اعتراف کرده اند که در جوونی حشیش کشیدند.

احتمالا خواستند با این اعتراف، از رسوایی های ناشی از افشاگری خبرنگارها جلوگیری کنند.

البته در کشوری که بعضی از بچه های چهارده ساله اش هر روز حشیش می زنن، خیلی از مردم می گن سیاستمدارها هم جایز الخطا هستن، مخصوصا در ایام دانشجویی.

این تیتر چندتا از روزنامه های امروز اینجا بعد از افشای رسوایی تقلبهای بی بی سی بود.

دیروز بی بی سی اعتراف کرد تهیه کنندگان شش برنامه تلویزیونی اش در مسابقات تلفنی، برنده های قلابی (از همکارها، دوستها یا رهگذرها) معرفی می کردند. اینجا برای شرکت در این مسابقات تلفنی، گاهی دقیقه ای یه پوند به هزینه مکالمه اضافه می شه و همین درآمد خوبی برای تهیه کنندگانه.

این “اعترافات” بعد از اون منتشر شد که بی بی سی برای اولین بار در تاریخش به جرم فریب دادن تماشاگران پنجاه هزار پوند جریمه شد و از ملکه بخاطر تحریف تصویری مراسم عکسبرداری اش معذرت خواست.

مشکل بی بی سی اینه که به بهانه حفظ بی طرفی آگهی پخش نمی کنه. در نتیجه درآمدش محدود می شه به پولی که سالانه از مردم می گیره. اما عوضش رقبا واسه برنامه هاشون بودجه های کلان می ذارن و دهن تهیه کننده های بی بی سی در این رقابت سرویس می شه.

حالا شاید با این “نقض آشکار اعتماد مردم” بی بی سی هم واقعیات قرن بیست و یکم رو درک کنه و یه بنگاه خبری تجاری بشه. مرگ یه بار، شیون هم یه بار.

یکی از شوت ترین سیاستمدارهای حزب محافظه کار انگلیس، رسما گفته که نامزد شهرداری لندنه.

اگه بوریس جانسون نماینده حزبش برای انتخابات مه آینده بشه، باید با “کن لوینگستون”، شهردار کنونی از حزب کارگر، رقابت کنه. البته لوینگستون گفته جانسون عرضه مدیریت هیچی رو نداره. بنگاه های شرط بندی هم بخت پیروزی مجدد لوینگستون رو بالا می دونن.

جانسون که نماینده مجلسه، عادت داره اکثر روزها با دوچرخه از خونه اش بره پارلمان. (لوینگستون می گه بچگی فقیر بوده و دوچرخه سواری یاد نگرفته و می ترسه اگه حالا سوار بشه، راننده های عصبانی از گرونی مجوز طرح ترافیک زیرش کنند!)

جانسون یه خورده هم نقد ادبی سرش می شه و گهگاه تلویزیون می آرنش. ولی بعضی وقتها حرفهایی می زنه که دودمان حزب محافظه کار رو به باد می ده.
مثلا یه بار برای ترغیب مردم گفته: “اگه به محافظه کارها رای بدین، سینه زنهاتون بزرگتر می شه و شانس این که بی ام و دار بشین، بالا می ره.”

مرتبط: شهردار انقلابی لندن

بیچاره پسر بن لادن می خواد یه زن انگلیسی بگیره ولی رسانه های اینجا چفیه شو بادبان کردند.

عمر بن لادن، بیست و هفت ساله، کاردستی چهارم بزرگترین تروریست دنیاست.

علاوه بر بابای سرخرش، چیز دیگه ای که تابلوش کرده، داشتن یه زن دیگه است.

حالا دلباخته یه زن انگلیسی شده که دوبل خودش سن داره و پنج تا نوه. فمینیستها داد و بیداد نکنن، زن اولش اجازه داده.

صحنه اول: توالت نوشته ای در لندن: “این فرانسویهای ننه … رو از انگلیس بیرون بریزین!” صحنه دوم: کنسرت موسیقی میدون ترافالگار لندن برای آغاز تور دوفرانس.

این انگلیسی ها از فرانسویها همونقدر خوششون می آد که ما ایرونی ها از …ها، ولی وقتی پای تورنمنت معتبر و پولسازی مثل تور دوچرخه سواری دور فرانسه وسط می آد، زور می زنن تا مسیرش از لندن رد شه.

به قول خود این انگلیسها، “اگه حریفشون نمی شی، بهشون ملحق شو.”

نام ال گور، تا آخرین نفس این کره خاکی، زنده می مونه. خدا می دونه نیت واقعی اش از برگزاری کنسرتهای “زمین زنده” چی بوده، ولی نتیجه کارش مثبته.

حجت بر ما تموم شده، باید زمین رو نجات داد. به قول بومی های آفریقا، “ما این سیاره رو از اجدادمون به ارث نبردیم، بلکه از بچه هامون قرض گرفتیم.”

کنسرت لندن رو از تی وی دیدم، محشر بود. (اینجا ببینید، یا اینجا) گروه خونی ام به راک خفن نمی خوره، ولی این گروه “فو فایترز” چه کار کرد! مثل شیر می غرید.

خانوم مدونا هم که ماشالله هر روز جون تر و چالاک تر می شه.

عکسهاش اینجا و اینجا