My Babbling Brain

سال ۲۰۰۷ واسه من شروعی رنگارنگ و شورانگیز داشت:

برق طلایی پولکهای یه مسافر مترو که از گردن تا یه وجب بالای زانوشو پوشونده بود،

تاجی از گل و بوته روی سر زنی که خیال می کرد شب ژانویه قهرمان المپیک شده،

بطریهای آب شنگولی که یا نصفه بود یا سربسته و تحفه واسه صاب پارتی،

تقاضای پسری مست از یه دختر غریبه مست تر واسه یه دهن آواز و جواب بااشتیاق دخترک: کدوم آهنگو بخونم؟،

خورشت لذیذ گوشت و قارچ یه سیاحت نامه نویس روزنامه گاردین که می گفت موقع نوشتن نقد آشپزهای حرفه ای، تسلیم رودربایستی نمی شه،

دلشوره های یه پسر کلمبیایی که همیشه موقع تحویل سال نمی دونه سال نو چی تو کاسه اش می ذاره،

ماری جوانا کشیدن یه سنی لبنانی ماست بند (خودش به فارسی می گفت دوغ) که چشم دیدن دار و دسته مقتدی صدر رو نداره ولی قربون صدقه حزب الله می ره،

آتیش بازی سحرانگیز بالای چرخ فلک بزرگ لندن و نم نم بارون،

فشار خردکننده ولی منظم جماعت در حال بازگشت بعد از آتیش بازی،

کیسه سفید روی پای یه دختر چشم بادومی خواب آلود که فقط نصف استفراغشو جا می داد.

امیدوارم سال نو میلادی شما هم توپ توپ شروع شده باشه!

واسه من باشکوه ترین و لذت بخش ترین روز در تقویم بریتانیایی ها، روزیه که بهش می گن Boxing Day.

این روزها حکومت قانون و شفافیت در بریتانیا از آسمون این روزهای سرد و خشک لندن هم خاکستری تر شده.

امروز تیتر یک اکثر روزنامه های بزرگ بریتانیا درباره قتل زنجیره ای دستکم سه زن روسپی در شهر ایپسویچ بود. تا عصری دو جسد دیگه پیدا شد. معلوم نیست روح سعید حنانی رفته ایپسویچ یا Jack the Ripper. (عکسهای قربانیان)

پدر یکی از دخترای گمشده که معلوم نیست قبلا هم از شغل دخترش خبر داشته یا از طریق مطبوعات فهمیده، اومده بود در شبکه اسکای نیوز التماس می کرد اگه کسی خبری داره اطلاع بده و شب سال نو، یه خونواده ای رو از چمبره غم رها کنه.