My Babbling Brain

امروز صبح که پرده حیاط رو زدم کنار، دیدم زمین سفیده. کلی چشمای خواب آلودمو مالوندم تا درست ببینم برفه یا نه.

آره، خود خودش بود. بعد از دو سال زندگی، اولین برفمو توی لندن دیدم. البته پیش بینی هوا اینه که بازم می آد. سنگین تر.

توی این دو سال، دو سه تا برف سنگین تهرونو از دست داده بودم، از جمله همونی که سال آخر شهرداری آقای احمدی نژاد اومد و کمر شهر رو شکست.

امروز اینجا حداکثر پنج سانت برف اومده بود، ولی رفت و آمد چهل درصد قطارها فچل شد و چند پرواز، لغو.

انگار فرق نمی کنه شهرداری دست محمود احمدی نژاد باشه یا کن لوینگستون. (از قضا جفت شون رفیق گرمابه و گلستان هوگو چاوز هستن.)

رضا مسعودی یه عکس گرفته که سبزی چمن و سفیدی برفو به زیبایی کنار هم نشون می ده. عکسهای بیشتر هم اینجاست.

یکی از معروفترین و بزرگترین میدونهای لندن، ترافالگاره، درست توی مرکز شهر.

از جنوب این میدون چند قدم پیاده بری، می رسی به اقامتگاه نخست وزیر و از شمال به کاونت گاردن و لستر اسکوئر که مرکز بزن و بکوب شهره.

ضلع شمالی میدون، ساختمان گالری ملیه که با گنبد زیباش به توریستها واسه دیدن گنجینه هنری کم نظیرش چشمک می زنه.

این عکس وهم آلود، تازه ترین کار رضا مسعودیه.

کسانی که ترافالگار رو دیده باشند، می دونند این عکس کاملا متفاوته، مخصوصا ستون بلند مجسمه نلسون که حسابی از وسط کادر دور شده.

این پست رو از قصد، توریستی نوشتم تا سید (متتی) نگه چقدر ما رو با اخبار جنگ می ترسونی!

یه چند وقته با فوتوبلاگ رضا مسعودی آشنا شدم که هر روز یه عکس زیبا از مشاهداتش توی بریتانیا، بخصوص لندنو، منتشر می کنه.

می گن واژه آینده به زبان آیمارا (قومی در آند) به مفهوم نگاه به عقبه و واژه گذشته، نگاه به جلو، چون واسه اون ملت، چیزهایی که می دونن، مهمه.

جیک جیک پرنده های محله مون، چند روزیه که آدمو بجای شاد کردن، ناراحت می کنه، چون مثل خروس بی محل از ساعت یک صبح می زنن زیر آواز.

البته نمی شه از اونا ایرادی گرفت، چون گرمای بی سابقه هوای اینجا (من که با پیراهن آستین کوتاه و کاپشن نازک می گردم) باعث شده ساعت بیولوژیکی شون چند ساعت عقب بمونه.

روزنامه هم نوشته بود امسال جوجه تیغی های کوچولوی زیادی تلف می شند، چون که مادراشون اونا رو به هوای بهار، زودتر به دنیا آوردند و حالا طفلی ها نمی تونند قبل از خواب زمستونی، به حد کافی چاق و چله شند. توی این چند سال، تعداد خارپشتهای بریتانیا نصف شده.

جالب تر این بود که یه مجله هم نوشته وزارت دفاع آمریکا و بریتانیا دنبال تولید مهماتی هستند که به محیط زیست کمتر آسیب برسونه. الان بیشتر فشنگها سربی اند و هر سال ۱۷ میلیون فشنگ تنها توی تمرینات نظامی آمریکایی ها استفاده می شه و سرب زیادی رو به خورد زمین می ده.

انگار آمریکا که پیمان کیوتو را امضا نکرده، استدلال می کنه که درسته که فشنگ و خمپاره و موشک ما عراقی ها و افغانی ها رو می کشه، ولی نباید محیط زیست شونو واسه نسلهای بعدی ویران بکنه.

نویسنده مطلب هم اسم این کار رو گذاشته بود: “بربریت به رنگ سبز.”

حالا که یکی از همشیره های تهرونی مون، هزار ماشالله، اولین راننده زن واحد شده، نمی دونم شاد باشم یا بی تفاوت.

چهار سال پیش معصومه بلاغی اولین راننده اتوبوس بین شهری ایران شد و حالا این نزدیکتر شدن به مرکز جامعه رو باقدری خوش بینی می شه پیشرفت دونست.

البته خیلی ها این جهش رو صوری می دونند. “شوفری بخوره تو ملاجشون. اگه راست می گن بذارن قاضی شیم. قاضی نه، تماشاچی فوتبال. بعد یه مسیری (خط ویژه بین انقلاب و امام حسین) به بنده خدا دادند که یه دونه پیچ هم نداره و پاره آجر هم می تونه کارشو بکنه.”

حق هم دارند. مشکل اساسیه. چرا وقتی زن ایرونی چند ماه جلوتر می تونه اولین زن فضاگرد بشه، این همشیره بیاد پشت رل اتوبوس، فرت فرت بلیت پاره کنه.

ولی اصلاحات گام به گام همینه. خودتون بهتر می دونین که نهضت حقوق زنان تو همین مملکت محروثه هم سرعت حلزونهای بارون خورده رو داشته.

این خبر رو واسه یه دوست انگلیسی خوندم، چهارشاخ موند. محض نجات ناموس ملی، من هم رکب زدم و پرسیدم اینجا خانومها از کی راننده اتوبوس شدند؟

حالا اون بود که پته پته می کرد. اعتراف کرد جامعه انگلیسی هم هنوز مردسالاره. فقط شش درصد رانندهای اتوبوس، زن هستند. (شغل شاق و بی آب و نونی هم نیست.)

سعی کردم ببینم اولین زن انگلیسی چه سالی راننده اتوبوس شده، گیر نیاوردم. فقط کانادا رو می دونم که ۹۰ سال پیش بوده.

آپ دیت دوم: امروز اولین زن رییس مجلس نمایندگان بعد از ۲۱۸ سال در آمریکا سوگند یاد کرد.

سال ۲۰۰۷ واسه من شروعی رنگارنگ و شورانگیز داشت:

برق طلایی پولکهای یه مسافر مترو که از گردن تا یه وجب بالای زانوشو پوشونده بود،

تاجی از گل و بوته روی سر زنی که خیال می کرد شب ژانویه قهرمان المپیک شده،

بطریهای آب شنگولی که یا نصفه بود یا سربسته و تحفه واسه صاب پارتی،

تقاضای پسری مست از یه دختر غریبه مست تر واسه یه دهن آواز و جواب بااشتیاق دخترک: کدوم آهنگو بخونم؟،

خورشت لذیذ گوشت و قارچ یه سیاحت نامه نویس روزنامه گاردین که می گفت موقع نوشتن نقد آشپزهای حرفه ای، تسلیم رودربایستی نمی شه،

دلشوره های یه پسر کلمبیایی که همیشه موقع تحویل سال نمی دونه سال نو چی تو کاسه اش می ذاره،

ماری جوانا کشیدن یه سنی لبنانی ماست بند (خودش به فارسی می گفت دوغ) که چشم دیدن دار و دسته مقتدی صدر رو نداره ولی قربون صدقه حزب الله می ره،

آتیش بازی سحرانگیز بالای چرخ فلک بزرگ لندن و نم نم بارون،

فشار خردکننده ولی منظم جماعت در حال بازگشت بعد از آتیش بازی،

کیسه سفید روی پای یه دختر چشم بادومی خواب آلود که فقط نصف استفراغشو جا می داد.

امیدوارم سال نو میلادی شما هم توپ توپ شروع شده باشه!