My Babbling Brain

با این که چند روزه بهار با کم محلی به تقویمهای ایرونی و فرنگی، سرشو انداخته پایین و اومده لندن، ولی من تازه چهارشنبه اولین بوی عید رو شنفدم.

تاحالا سابقه نداشته انقده زود. سه هفته قبل از سال تحویل!

بوی عید واسه هر کدوم از ما متفاوته و دماغ پروری اش بستگی به خاطراتمون از روزهای قبل عید داره. بعضی هامون هم انقده هشت مون گروی نه مونه که تنها بویی که نمی شنفیم، بوی عیده. امیدوارم این عید مشکل همه تون حل شه.

من هم باید بگردم ابوی گرامی رو گیر بیارم و عرض ادبی کنم تا عیدی قلمبه ای کنار بذاره. آخه همیشه این موقع “بودجه” رو می نویسه و هرچی بیشتر زور بزنی، پاکت قطورتری می گیری. سخته ولی های می چسبه.

به قول ما حاجی بازاریها، عید بی عیدی، فقط واسه شاعرها برکت داره.

روزنامه ایندیپندنت شروع به توزیع بیست و پنج رمانی کرده که قیچی سانسورچی های قرن بیستم چند شقه شون کرده بوده.

اولین کتاب، پرتغال کوکی، مجانی لای روزنامه شنبه بود، ولی ۲۴ تای دیگه، مثل لولیتا، وداع با اسلحه و فارنهایت ۴۵۱، رو باید هفته به هفته با کندن کوپن مخصوص از روزنامه همراه سه و نیم پوند از کتابفروشی خرید.

حتی با اضافه کردن قیمت روزنامه، باز فقط نصف قیمت عادی کتابو می دین.

مسلمه که این یه دوپینگ واسه تک فروشی روزنامه توی این بازار کساد مطبوعاته، ولی ایندیپندنت می گه دنبال هدفی متعالیه.

یادآوری این که “شنهای تابو و تخطی، ارتداد و تکفیر، تا ابد زیر پامون جابجا می شه.”

و یادآوری این جمله جان میلتون شاعر که “سانسور کتاب اندازه قتل، شنیعه: چون قتل کشتن انسان باخرده و سانسور، کشتن خرد.”

و یادآوری این جمله برنارد شاو نمایشنامه نویس که “اولین شرط پیشرفت، حذف سانسوره.”

شنبه تظاهرات ضد جنگ لندن برگزار شد و مردم ضمن مخالفت با تعویض موشکهای اتمی ترایدنت و حضور نظامی توی عراق، خواستن به ایران حمله نشه.

تصادفا این راهپیمایی دو روز قبل از جلسه دیپلماتهای گروه پنج به اضافه یک صورت گرفت که قراره فردا دوشنبه واسه تدوین پیش نویس قطعنامه تازه برگزار بشه.

پریروز از یه دیپلمات انگلیسی پرسیدم فکر می کنین با چند قطعنامه دیگه موضع ایران عوض می شه؟ گفت فکر می کنم یکی کافی باشه.

البته من بعید می دونم، چون نمی شه فیتیله قطعنامه قبلی رو یهو کشید بالا، طوری که کارد به استخوون مردم برسه و به دولت فشار بیارن. در ثانی روسیه و چین بدون گرفتن امتیاز زیر بار چنین قطعنامه ای نمی رن.

دولت انگلیس، حداقل واسه ظاهرسازی، می گه به راه حل دیپلماتیک خوش بینه. یه دیپلمات می گفت “حکومت ایران هر وقت تحت فشار رفته، تغییر موضع داده: جنگ با صدام، رابطه با عربستان، فتوای سلمان رشدی و …”

 امسال اینجا واسه روز ولنتاین خیلی تاکید شد که بر اساس اصول “تجارت منصفانه” هدیه بخرین.

یعنی اگه می خواین گل بخرین، اولا سعی کنین محصول آفریقا و آمریکای لاتین باشه تا کشورهای اروپایی مثل هلند و بعد مطمئن بشین که کشاورز، استثمار نشده.

شکلات و لباس زیر هم.

البته چون رقابت زیاده، فروشنده از “خریدار مسئولیت پذیر” می خواد درصدی از هزینه تامین رفاه نسبی تولید کننده رو متقبل بشه.

ولی یه تحقیق نشون می ده که خیلی از این مبلغ اضافی یه راست به جیب فروشنده می ره.

واسه همین آدم گیر می کنه که به فکر جیبش باشه یا تجارت منصفانه و همه اینها عشقو از اینی که هست، پیچیده تر می کنه.

یه زن بیمار انگلیسی می خواد تسلیم مرگ بشه و همین، آتیش بحث قتل از روی ترحم یا کمک به خودکشی رو تیز کرده.

استدلال اصلی مخالفها اینه که خود خدا جوون داده و خودش باید بستونه. ولی سوالم اینه: مگه همیشه چاکر خداهستیم؟ مگه اصلا همه تون به طراحی هوشمند (آفرینش خودمون) اعتقاد دارین؟

من قبول دارم تشخیص پزشکها می تونه غلط باشه، ولی وقتی به یکی می گن چند ماه بیشتر زنده نمی مونی یا طرف چند سال زور زورکی خوابیده، به چه امیدی می تونه زنده بمونه؟

بعدش ما همه حق داریم آبرومند زندگی کنیم و اگه اختیار فرد اهمیت داره، به حکومت چه؟

این بحث با خودکشی یا سقط جنین فرق داره که مثلا پرتغال بگه حله، آمریکا بگه ابدا.

به نظرم بهترین انتخاب اینه که انتخاب رو از بیمار نگیریم.

این تیتر گزارش تازه جان پیلگر، روزنامه نگار بریتانیایی ضد جنگه.

استدلال می کنه شخصیتهای متنفذ حزب دموکرات، با وجود مخالفت ظاهری با اقدام نظامی علیه ایران، همه غلام حلقه به گوش لابی اسراییل اند؛ از نانسی پلوسی گرفته تا هیلاری کلینتون.

جان ادواردز بزرگترین تهدید واسه اسراییل رو ایران دونسته و پلوسی هم کتاب اخیر جیمی کارتر در مورد اسراییل رو تقبیح کرده و گفته رییس جمهور سابق از قول حزب دموکرات حرف نمی زنه.

جان پیلگر احتمال داده حمله بهار صورت بگیره و از سکوت روشنفکرهای انگلیسی در این مورد ابراز نگرانی کرده.

“آنها منتظر چه هستند؟ اعلام تشکیل یک رایش هزار ساله دیگر یا ابری قارچی در خاورمیانه، یا هر دو؟”

اول لطف خدا بود و دوم پشتکار سربازان گمنام عمه جان الیزابت که باز توطئه تروریستهای پاکستانی لو رفت.

واقعا این برادرا مخشون از ارزنی که گردشگرها جلوی کفترهای لندن (به قول پاکستانی ها لندنستان) می پاشن، ریزتره.

آخه مسلمون عاقل نقشه می کشه سرباز مسلمونو گروگان بگیره که سرشو مثل خوک ببره؟ به چه گناهی؟ که اون هم مثل شما بریتانیایی شده؟

توی مطلب “اسلام آمریکایی لولو نیست” نوشته بودم خیلی از مسلمونای اروپا تندرو و بمبگذار می شن. اتفاقا چند روز پیش مقاله ای از فرانسیس فوکویاما می خوندم با عنوان “هویت و مهاجرت” که استدلال می کرد مثلا این نوع بریتانیایی های پاکستانی تبار فقط از سر بی هویتی، تروریست می شن.

“درک اسلامگرایی رادیکال به عنوان شکلی از سیاست هویت، علت گرایش مسلمانان اروپایی نسل دوم و سوم به آن را توضیح می دهد. مهاجران نسل اول معمولا دچار گسست روانی با فرهنگ زادگاه خود نشده و آداب و سنن شان را به وطن تازه می برند. در عوض فرزندانشان اغلب نگاهی تحقیرآمیز به رفتار مذهبی والدین خود دارند ولی با فرهنگ جامعه جدید نیز همگرا نشده اند. آنها، گرفتار میان دو فرهنگ غریبه، جاذبه ایدئولوژی جهانشمول جهادیسم معاصر را پرکشش می یابند.”

نتیجه جهادگرایی این پاکستانی ها (با هویت ملی ۵۰ ساله) اینه که مسلمونای میانه رو بریتانیا بیشتر زیر میکروسکوپ می رند و سمبه ملی گراهای تندرو انگلیسی پرزورتر می شه.

جدال (بی) تمدنها همینه دیگه.