My Babbling Brain

تازه ترین فرمول اقتصاد: زمان بعلاوه ملوان مساویه با طلا.

یه محاسبه سرانگشتی نشون می ده طی هفت روز بازداشت پونزده ملوان انگلیسی، قیمت نفت بشکه ای ده درصد کشیده بالا. سرجمع شیش دلار.

اگه جمهوری اسلامی روزی دو و نیم میلیون بشکه صادرات داشته باشه، حالا روزی پونزده میلیون دلار بیشتر درآمد داره. ملوانی یه میلیون.

خود شما اگه قوانین و واکنش بین المللی پشم تون بود، خدا وکیلی این ملوانهای طلایی “شیطان کوچک” رو به این راحتی ول می کردین؟

بی خود نیست اکونومیست به این کار حکومت ایران، دزدی دریایی دولتی لقب داده.

اجرای پیشنهاد دانشجویهای حزب اللهی واسه اعدام این پونزده ملوان خیلی انسانی تر از اونیه که مجبورشون کنیم توبه نامه بنویسن.

دستکم به ضریب هوشی ایرونی جماعت توهین نمی شه.

کدوم انگلیسی باور می کنه که هموطنش بعد از نزدیک به ده سال خدمت توی نیروی دریایی، و گذشت چهار سال از جنگ عراق، توی شیش روز اسارت یهو منتقد جنگ شده باشه؟

مخصوصا این که کارشناس “زبان اشاره” آوردند توی تلویزیون و طرف حرکات و لبخند این ملوان زن رو تشریح کرده و گفته همه اش زور زورکیه.

شما که دین “دارید”، لااقل آزاده مرد باشید. اعدامشون کنین و بذارین احمدی نژاد خودش نامه هاشو بنویسه.

آپ دیت: نامه سوم ملوان زن هم دراومد

امروز از جلوی هر کیوسک اینجا رد شی، روی جلد روزنامه ها عکس ملوان زن انگلیسی رو می بینی، بخشی از نامه اش و تیترهای مختلف. تندترین تیترها رو تبلویدها زده بودند.

تلگراف: ملوانان اسیر در تلویزیون رژه داده شدند

ایندیپندنت: (جمله ای از ملوان زن بجای روتیتر) “می خواهم همه بدانند که صحیح و سالمم” (تیتر) ولی آیا می توانیم حرفهای فی تونی را باور کنیم؟

گاردین: خشم بعد از آن که ایران تصاویر ملوانان اسیر را از تلویزیون نشان داد

تایمز: اسرا در جنگ تبلیغاتی ایران رژه داده شدند

سان: آقای احمدی نژاد، فکر می کنی داری با کی شوخی می کنی؟

نه انقدر حقوق سرم می شه که بدونم پخش تلویزیونی تصاویر اسرای انگلیسی غیر قانونیه یا قانونی و نه انقدر خبرشناسم که بدونم باید محکومیت قضیه رو تیتر کنم یا خود ماجرای پخش شو. (دومی بعد از اولی آپ دیت شده.)

ولی می دونم این تنفس مصنوعی، شبکه العالم رو رقیب الجزیره یا انگشت کوچیکش، العربیه، نمی کنه.

شبکه خبری که سه سال یه بار با اسارت یه مشت انگلیسی اسمش به سر زبونها بیافته و به قول حاجی واشنگتن، سرباز مونث رو به عربی بنویسه “جُنده”، از یه وبلاگ هم کم خاصیت تره.

این تصاویر اختصاصی العالم منو یاد فیلم “فردا هرگز نمی میرد” جیمز باند می اندازه که یه غول رسانه ای خودش الم شنگه راه می انداخت و “اکسکلوسیو” گزارش می داد.

چند زردنامه اینجا، به بهانه وطن پرستی ولی به نیت پول پرستی، پیشنهاد عملیات نظامی دادند واسه نجات ملوانها، بدون ترسیدن از سرنوشت نفرین شدگان طبس.

ایران گفته اینا رو نگرفته که با گروگانهای اربیل مبادله کنه، ولی کیه که سود ایرانو از این غائله حاشا کنه!

هم حواس ملت از قطعنامه تازه پرت می شه، هم قیمت نفت بالا می ره و هم حس مادرزاد ما علیه این انگلیسی های ننه چرچیل تحریک می شه.

ولی راستی با وجود کرور کرور تفنگدار آمریکایی توی خلیج فارس، چرا فقط انگلیسی ها به جرم تعرض به آبهای سرزمینی ایران بازداشت می شن؟ لاابالی ترند؟ وارفته تر؟ وحدت آفرین تر؟

شنبه خیلی ها بخصوص ایرلندیها روز سنت پاتریک رو جشن گرفتند، با این که یه تحقیق نشون می ده دو سوم خلق الله نمی دونند این قدیس چه گلی به سر مسیحیت زده.

توی لندن هم کافه ها و بارهای محله “وست اند” شلوغ تر از هرجای دیگه بود. دختر و پسرهای جوون کلاه های بوقی با نشون شبدر روی سر گذاشته بودند و پارچ پارچ آبجو سر می کشیدند.

معلوم نیست چرا فلسفه این روز گره خورده با آبجوخوری، ولی بهرحال شهرداری توالتهای سیار بی در و پیکر واسه مردها علم کرده بود تا شمشادها رو اوره زده نکنند.

توی بازارچه “کاونت گاردن” هم بوی غذاهای ایرلندی از لای غرفه ها اشتهاتو تحریک می کرد.

به نظرم مهم این بود که مردم خوش بودند و اصلا اهمیت نمی دادند آدمی که ایرلند رو مسیحی کرده، هیفده مارس مرده یا بدنیا اومده و شبدر، نشونه تثلیثه. چی چی؟

اکونومیست باز گفته تهران ارزون ترین شهر جهانه و لندن چهارمین شهر گرون.

لابد می گید ایرانی هایی که از گرونی شکایت دارند، یا خواب نما شدند یا می خواند “سیاه نمایی” کنند. شاید هم اکونومیست از دولت پول گرفته.

درک متدولوژی این جور بررسی ها واسه مخ من سنگینه، ولی می دونم یه راه حل مشکلات دنیا، آشتی آمار بی روح اقتصاددانان و خشم مردمه.

اونجور که شنیدم، الان قیمت خیلی چیزهای تهران با لندن توفیری نداره. بعلاوه، گرونی لندن از گرونی تهران کمتر دردآوره.

اینجا می شه با هر بودجه ای زندگی کرد.

از اتاق ماهی ۳۰۰ پوند تا آپارتمان ماهی ده، پونزده هزار پوند. تازه می شه اتاقو با یه نفر دیگه گرفت و اجاره شو نصف کرد. سیصد پوند سه برابر هزینه ماهانه متروه.

پول مترو و اتوبوس نداری، یه دوچرخه دزدی بخر ۲۰ پوند و مطمئن باش، حتی زیر بارون، سالم می رسی. گرفتن وام تا ۲۵ هزار پوند (حقوق یه سال کارمند) با بهره شیش درصد، لنگ چندتا کلیکه.

البته با این اوصاف، اینجا مملکت گل و بلبل نیست. دو پنجم بچه های سرزمین ملکه فقیرند.

ولی رویهمرفته فکر می کنم گرونی اینجا از گرونی ایران ارزون تره.

پرتیراژترین و زردترین روزنامه بریتانیا، سان، یه گزارش از “ان سینگلتون” زده، عضو بریده مجاهدین خلق.

خانم سینگلتون موقع انقلاب از طریق دوست پسر ایرانی اش توی دانشگاه منچستر با این سازمان آشنا می شه تا به آزادی ملت ایران کمک کنه.

ولی می گه بعدا شستشوی مغزی می شه و حتی واسه آموزش نظامی به اردوگاه اشرف می ره. این زن انگلیسی حالا مجاهدین خلق رو سازمانی فوق العاده تروریستی می دونه و هشدار می ده همونجور که خودش به دام افتاد، حالا ممکنه جوونای انگلیسی فریب افراطیون رو بخورند.

البته خانم سینگلتون با کلی تقلا تونسته جدا بشه، وتهدید شده بود که اگه بری، بیچاره می شی.

وقتی یه زن انگلیسی هم از کیش شخصیت رجوی بد می گه، ما چی بگیم؟