My Babbling Brain

این نقاشی دیواری (توی یکی از فرعی های خیابون آکسفورد لندن) اعتراض بنکسی، سرشناس ترین هنرمند ناشناس دنیا، به دوربینهای مداربسته یا سی سی تی ویه.

لابد می دونین لندن پایتخت سی سی تی وی دنیاست و هر وقت می خوان این دوربینها رو زیاد کنند، اعتراض خیلی ها از ترس پلیسی تر شدن شهر، مثل رمان ۱۹۸۴ جورج اورل، بالا می ره.

اما من هیچ وقت از این که “بیگ برادر” داره توی خیابون ما رو می پاد، باکی نداشتم، چون می دونم فقط دنبال خلافهاست. ولی واقعا حق می دم  به خیلی ها در ایران که از اومدن سی سی تی وی نگران به خطر افتادن حریم خصوصی شدند، چون اونجا اصالتا مجرمی، مگه خلافش ثابت بشه.

الان نمی خوام حدس بزنم اینا با چه انگیزه ای به فکر نصب این دوربینهای غیر ترافیکی در ایران افتاده اند، ولی می خوام به عنوان یکی از بچه های ته بازار، احسنت بگم به اون آقازاده تیز و بزی که رفته امتیاز واردات اینها رو  گرفته. ایول!

ایستگاه متروی محله ما صب تا شب موسیقی کلاسیک می ذاره و من پیش خودم می گفتم به به عجب محله با کمالاتی داریم! تا این که توی روزنامه خوندم که موسیقی کلاسیک مانع از تجمع لات و لوتها می شه.

در حالی که مدیرهای ورزش ایران از عملکردشون در پکن چهچه می زنند، مدیر دومیدانی انگلیس تنها بخاطر این که یه مدال کمتر از برنامه گرفته، اخراج شد.

انگلیس با کسب بهترین نتایج طی یکصد سال اخیر، در پکن چهارم شد، چیزی که هیچ کسی به خواب هم نمی دید، ولی حالا دیو کالینز تاوان کم مدال گرفتن دونده ها رو داده.

اختتامیه المپیک هم مثل افتتاحیه اش دیدنی بود، به جز اون بخش تحویل گرفتن پرچم توسط انگلیسی ها که آدمو یاد جمله معروف مامورهای متروی لندن می انداخت: “مایند د گپ.”

از همون صحنه اول که شهردار پکن و لندن به سمت سکوی وسط ورزشگاه حرکت کردند، تفاوتها روشن شد. بوریس جانسون پله ها رو دوتا یکی بالا می رفت و بعد نمی دونست با دستهاش چکار کنه. آخر سر هم، بر خلاف همه، چپوند توی جیبش.

تضاد جانسون چاق و شهردار خوش اندام پکن منو شدیدا نگران کرده این انگلیسها از کجا می خوان، مثل چینی ها، دو سه هزار تا دختر خوش قیافه و هم قد و قواره گیر بیارند که شکم یا باسنشون آفساید نیست.

ایده اتوبوس دو طبقه خوب بود ولی بد اجرا شد. اتوبوسه جز رنگ و ارتفاع شباهتی با اتوبوسهای لندن نداشت. باید از یکی از اون اتوبوسهای کلاسیک دوطبقه، روت مستر، استفاده می کردند که با یه نگاه می شه گفت مال لندنه. احتمالا پول نداشتند بکشند ببرند تا پکن. راستی دقت کردید چرخ عقب اتوبوسه، قالپاق نداشت؟

از همین حالا برگزار کنندگان المپیک لندن می گن “المپیک ما مثل پکن پرزرق و برق نخواهد بود، ولی حال و هوای پارتی خواهد داشت.” مفهومش: شهر واسه دو هفته پاتوق خرمستها و لاشی های دنیا می شه.

برای همین، چون چهار سال دیگه نه امیدی به افتخارآفرینی تیم ایران هست و نه افتخارآفرینی انگلیسها برام غرورآفرینه، از حالا خونه مو برای بازیهای لندن کرایه می دم.

روزنامه های انگلیس و طرفدارهای محیط زیست کف کردند از یه شیخ قطری که چهل و پنج هزار دلار هزینه کرده تا لامبورگینی سیصد و هشتاد هزار دلاری شو با طیاره بفرسته لندن فقط واسه تعویض روغن.

اگه ساکن لندن باشین، دستکم سالی دو سه بار توی مترو از بلندگو می شنوین که فلان خط تاخیر شدید داره چون یکی خودشو انداخته زیر قطار. (خودکشی در مترو لندن دو برابر نیویورک و پاریسه).

من هیچ وقت از نزدیک اون لحظه رو ندیدم ولی یکی از خبرنگارهای تایم که سوار مترو خط سنترال بوده، این برخورد رو تجربه کرده و چون خودکشی هم موضوع پیچیده ایه، نگاه عمیقی به این نوع خودکشی و آسیبهای جانبی اش انداخته.

بخصوص توجه کرده به تاثیر روانی این برخورد روی راننده که تازه از تونل تاریک دراومده و داره وارد سکو می شه که یه آخرخط رسیده می پره جلوی لکوموتیوش.

حالا برای منم سوال شده چرا طرف مترو رو انتخاب می کنه که ضرورتا مرگ بی درد و سریعی نیست؟ می خواد پیام بده؟ می خواد مطمئن بشه جنازه اش نمی گنده؟ ولی مگه برای اون آدم این حساب کتابها مهمه؟

اول-آبشخور فکری نئوکانهای انگلیس:

از ماه پیش ماهنامه روشنفکری تازه ای در انگلیس چاپ می شه. “استندپوینت” (نقطه نظر) می خواد “مدافع تمدن غربی در عصر پس از یازده سپتامبر” باشه. ظاهرا دیدگاه راست میانه داره، ولی از این دو تا شماره اولش چنین برمی آد که دیدگاه های مسیحیت پیکارجو و نئوکانها رو ترویج می ده. سردبیرش هم حامی جنگ عراق بوده و هست. انصافا حرفه ایه، ولی شاید حرفهاش درست نباشه.

دوم: محمد الدوره نمرده

همین مجله این ماه یه مطلب داره درباره دادگاه تلویزیون دو فرانسه بخاطر فیلم تاریخی قتل محمد الدوره، طفل فلسطینی، در آغوش پدر زمین گیر شده اش در تظاهرات علیه اسراییلی ها. لپ کلام اینه که دادگاه گفته فیلم ساختگیه. یعنی قهرمان خردسال انتفاضه همه رو سر کار گذاشته! نویسنده تازه از ارتش اسراییل انتقاد کرده چرا این نوع بازیهای تبلیغاتی رو جدی می گیره و در موردش تحقیق راه می اندازه، هرچند تحقیق ارتش نشون داد الدوره رو اسراییلی ها نکشتند! از قضا روزنامه اسراییلی معاریو هم مطلب مشابهی داره. در مقابل هاآرتص می گه فرضا اون صحنه ساختگی بوده، ولی از اون موقع اسراییل هشتصد و پنجاه کودک و نوجوان فلسطینی رو کشته و این عمل باید متوقف بشه.

سه-اروپا هوشیار باشه

استندپوینت یه مطلب هم داره در مورد پرونده اتمی ایران و هشدار داده اگه ایران بمب اتمی بسازه، نه تنها با موشک می تونه پایتختهای اروپایی رو هدف قرار بده، بلکه کشوری مثل ترکیه هم هوس بمب می کنه و اون وقت امنیت اروپا به … می ره.

چهار-سه هزار سال رویاپردازی

مجله پراسپکت یه نقد نوشته در مورد کتاب “امپراتوری اندیشه: تاریخ ایران”. نمی دونستم نویسنده کتاب، رییس پیشین میز ایران در وزارت خارجه بریتانیا بوده. (اصل مطلب رو در جواب به یه کامنت گذاشتم).

پنج-ماندلا دیگه تروریست نیست

سه بار چشمهامو مالیدم و دوبار لید این خبر سی ان ان رو خوندم تا مطمئن بشم اشتب نمی کنم. جورج بوش در دستوری ملوکانه اسم نلسون ماندلای نود ساله رو از فهرست افراد تحت نظر بخاطر تروریسم خارج کرد. همه جای دنیا یه مشت الاغ حکومت می کنن. باز الاغ چهارتا خاصیت هم داره.

شش-قهرمان زنده رو عشق است

طفلی انگلیسی ها دیگه در تنیس ویمبلدون امیدی ندارند. البته از اول هم نداشتند ولی از اندی موری یه پهلوون پنبه ساخته بودند جلوی آقا رافای ما. خوشحالم حذف شد چون بهره برداری انگلیسیها از این تنیسور اسکاتلندی، حداقل واسه چند روز، تموم می شه. در دوره و زمونه ای که اسکاتلندیها چشم دیدن انگلیسی ها رو ندارند، انگلیسی ها بجای پرورش تنیسور، اصرار دارند اندی موری رو فرزند امت واحد بریتانیا جا بزنند. اگه راست می گین به اسکاتلندیها استقلال بدید.

سرمقاله نویس روزنامه جمهوری اسلامی امروز خواسته یه مقدار به ملکه انگلیس فحش بده، ولی یه گاف داده قد اتوبوس و یکی دوتا هم اندازه خاور. خط اول سرمقاله ای که با پول بیت المال نوشته شده اینه:

“ملکه فرتوت انگلیس در یک اقدام نمادین، روز جمعه گذشته لقب “شوالیه” را به سلمان رشدی داد. پیش از این هم نامبرده در سالهای گذشته، لقب “سر” را به رشدی داده بود.”

خط اول خبر  فرانس پرس از ماجرا:

“ملکه الیزابت دوم، روز چهارشنبه (گذشته)، به سلمان رشدی نویسنده، نشان شوالیه ای را که سال پیش اعلام خبرش اعتراض جهان اسلام را برانگیخت، اعطا کرد.”

پس مجید جان:

اول-افتخار تازه ای به رشدی داده نشده. چیزی رو که پارسال وعده داده بودند، امسال به طرف دادند.

دوم-وقتی یکی سپه سالار یا به قول ما ایرونی ها شوالیه پادشاهی بریتانیا می شه، عنوان تشریفاتی “سر” رو به اول اسمش اضافه می کنن. مثل سر الکس فرگوسن. پس اساسا شوالیه همان سر بید.

سوم-واقعه چهارشنبه اتفاق افتاده، نه جمعه. پس سرمقاله تو بجای یه هفته بعد، سروقت بنویس تا مجبور به تحریف تاریخ نشی.