My Babbling Brain

این روزها سرگرم داستان خودسانسوری ناشر کتاب”گوهر مدینه” هستم که روایتی عمدتا تخیلی و کم و بیش پور-نو-گرافیک از زناشویی پیغمبر با عایشه است.

رندم هاوس، ناشر امریکایی کتاب، قراردادش با خانم نویسنده، شری جونز، رو فسخ کرده چون می ترسه سروصدای مسلمونا دربیاد. حتی در صربستان این کتابو جمع آوری کردند.

ولی عوضش صدای منتقدهای اسلام از جمله سلمان رشدی بلند شده که می گن چرا باز مثل ماجرای کاریکاتورها تسلیم عربده کشی افراطی ها شدیم؟

از بخشهایی از کتاب که این ور و اون ور دراومده، می شه فهمید شری جونز می خواسته چندتا فرمول رو از جمله “سک س سلز” و “پیغمبر زن باره بوده” و “مسلمونا با فیکشنالیز کردن دین محمد مخالفند” قاطی کنه تا کتابش سردست بره ولی فعلا باید دنبال ناشر تازه بگرده.

اول-بازداشت رادوان کارادزیچ (یا کاراجیچ) بهمون اطمینان داد هیچ دیکتاتوری نمی تونه از عدالت فرار کنه. یکی مثل صدام زود گیر می افته، یکی هم مثل این بعد از سیزده سال نحس.

دوم-هیچ خوشم نمی داد عرب جماعت توکارمون بذاره ولی این یکی دو برخورد محکم مصر در جواب فیلم “اعدام فرعون” عبرت آموزه. وقتی همسایه از شیطونیت کلافه شده و تو هم از قصد می ری دم درش توپ بازی، باید منتظر جر خوردن توپت باشی. هم ادب می شی و هم یاد می گیری با مردم چه جوری رفتار کنی.

سوم-حکم حکومتی اخیر رو تنفیذ دوره دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد می دونم. احمدی نژاد به نماینده های منتقد پیام داد شما اگه قانون به رخم می کشید، من با یه نامه ترکمون می زنم به قانونتون، چون اونی که بالاتر از قانونه، پشت منه.

چهارم-این احمد مسجد جامعی، وزیر سابق ارشاد و عضو فعلی شورای شهر، چرا مخالف نامگذاری یه خیابون رم به نام هیجده تیره؟ دانشجوها حق داشتند از این جماعت بی خاصیت قطع امید کنند.

پنجم-این روزها اکثر کتابفروشی های اینجا به مناسبت المپیک چند قفسه به معرفی کتابهای مربوط به چین اختصاص دادند. منم یه کتاب جالب معرفی می کنم: پیاده روی با جنازه، تاریخ شفاهی چین معاصر به نقل از بیست و هفت آدم یه لا قبا (گورکن، جنازه دزد، قصاب..). وقتی می خونی می بینی تاریخی که تک تک آدمها توی سینه دارند چقدر با تاریخ رسمی متفاوته. مثل یه قبرکن می گه یه روز گاردهای سرخ ریختند قبرستون و گفتند به دستور مائو، از حالا بجای جنازه، باید آهن قراضه بسوزونید تا فولاد صنایع کشور تامین بشه. گفتیم بابا این کوره ما با کوره فولاد تفاوت داره! یه فصل کتکمون زدند و دست آخر با وساطت فرماندار، مهلت دادند یه کوره جدید بسازیم، و دیگه نفر نداشتیم که جنازه های بجا مونده از دیکتاتوری مائو رو بسوزونه.

دیروز کتاب “جهان دوم” نوشته پاراگ کانا رو ورق زدم، درباره کشورهایی که بین جهان اول و جهان سوم گیر کردند و می تونند با نزدیک شدن به یا فاصله گرفتن از  سه امپراتوری کنونی دنیا (آمریکا، اتحادیه اروپا و چین) در معادلات قدرت این قرن تاثیر بذارند.

نویسنده لطف کرده ایران رو هم جز جهان دومی ها گذاشته. (هورااااا) هفت صفحه ای که به ایران اختصاص داده، جامع ترین و موجزترین تحلیل سیاسی، تاریخی، اجتماعی، اقتصادی و ژئوپولتیکی ایرانه که می شه گیر آورد (البته برای ما چیز تازه ای نداره).

نویسنده می گه ایران در طول تاریخ دنبال هژمونی نظامی نبوده، فقط می خواسته از قدرتهای بزرگ، استقلال استراتژیک داشته باشه. حالا هم اتم متم واسه همینه.

ولی اضافه می کنه ایران پیشتاز شیزوفرنی در جهان دومه و با وجود مشکلات داخلی و محاصره نظامی، می خواد قدرتی منطقه ای بشه، غافل از این که از خلیج فارس، فقط نامش براش مونده (اون هم که عربها ملاخور کردنش).

——-

پ ن: شاهد شیزوفرنی: (احمدی نژاد: می خواستن منو بدزدند)

شنیدین بخش زیادی از داستان تازه و پرفروش جیمز باند توی ایران بعد از کودتای آمریکایی ها و انگلیسی ها علیه مصدق اتفاق می افته؟

مامور دو صفر هفت دنبال یه قاچاقچی بزرگ و مخوف مواد مخدر به نام دکتر جولیوس گارنره و متوجه می شه طرف در تهران و نوشهر و یه جایی طرفهای بم فعاله. (حتی ساواک هم دنبالش بوده). جیمز باند وقتی می رسه تهران، مورد استقبال داریوش علیزاده قرار می گیره که بیست سال در خدمت سرویس اطلاعاتی بریتانیا بوده و به اعتراف خودش در کودتا علیه “مصی” دست داشته.

یه جمله روشنگر از این آقای علیزاده: “ما (ایرونی ها) عادت کردیم که خارجی ها تو مملکتمون دخالت بکنن. گاهی احساس می کنیم مثل یه روسپی پیر فلکزده در محله سن دنی (پاریس) هستیم. هر کی می تونه با یه قیمتی صاحبمون بشه.”

لابد می دونین داستان تازه رو سباستین فولکس به دعوت ورثه ایان فلمینگ، خالق باند، نوشته و با وجود انتقادها درباره اصیل نبودن اثر، به نظرم بخشهای مربوط به ایران رو به لطف تحقیق مفصل انقدر عالی درآورده که خیال می کنی نویسنده چهل پنجاه سال پیش واقعا ایران زندگی کرده.

اسامی خیلی از خیابونها و محله های قدیمی تهران (بلوار الیزابت، خیابون شاه رضا، شهرنو )، لاف زدن ایرونی ها (راننده تاکسی به باند می گه خیابون پهلوی درازترین خیابون خاورمیانه است)، عشق به لهو و لعب (باند رو می برن یه کلوپ شبانه به اسم پردیس و انقدر “حوری” ایرونی می بینه که می گه برگردم انگلیس، حتما مسلمون می شم.)، انزجار ایرانی ها از اعراب و اصرارشون بر آریایی بودن، و … همه و همه رو نویسنده استادانه از کار درآورده.

I love life

On earth, among the pines and the fig trees

But I can’t reach it, so I took aim

With the last thing that belonged to me.

Mahmoud Darwish

Source: Freedom Next Time by John Pilger

*Shias had failed to dominate the Islamic world theologically or politically and had faced the pains and perils of marginality. The modern state showed a path forward that was free of baggage of their religious identity. In Iran nationalism did not have these connotations , because Shias were a majority but where Shias were a minority or ruled by Sunnis, nationalism appealed to them in the same way that inclusive ideologies attract minorities. The promise however proved to be illusory as the modern states grew increasingly authoritarian. The promise of the modern state has eluded them as secular nationalism has been colonized from within by Sunni hegemony.

Ibn Taymiya (d. 1328) saw the Shia as the enemy within, guilty of polluting Islam… The surge of extremist Sunnism that troubles the Muslim world and hence the globe today is unimaginable without this one long-dead jurist. He saw worldly success as the most obvious measure of God’s favor.

The depth of Shia anger at Palestinians and Arab nationalism became evident in 1982, when the Shia greeted the invading Israeli army as liberators, with flowers and open arms. “Palestinians had been expanding in disturbing ways” and it was time for the Lebanese scene to free itself from the burden of the Palestinian program,” argued Mohammad Hussein Fadlallah.

Abol-Gasem al-Khoi saw velayat-e-faqih as an innovation with no support in Shia theology or law. He showed his disdain by sending the shah an agate ring along with a special prayer at the height of the Iranian revolution in late 1978.

No other country in the Muslim world is so rife with intellectual fervor and cultural experimentation at all levels of society and in no place in the Muslim world is modernity and its various cultural, political and economic instruments examined as seriously and thoroughly as in Iran. The cultural dynamism of the country will also be a force that will define the Shia revival.

For Mesbah-Yazd, Qom’s mission is no longer just to produce Shia men of learning but to produce the country’s political and bureaucratic elite-the guardians of the revolution.

*The Shia Revival by Vali Nasr

*Faith and identity converge in this (Shia and Sunni) conflict, and their combined power goes a long way toward explaining why, despite the periods of coexistence, the struggle has lasted so long and retains such urgency and significance. It is not just a hoary religious dispute, a fossilized set-piece from the early years of Islam’s unfolding, but a contemporary clash of identities. It is paradoxically, a very old, very modern conflict.

The dominant political values of the old Middle East are a decades-old vintage of Arab nationalism. The new Middle East coming fitfully into being is defined in equal parts by the identity of Shias.

Ultimately the character of the region will be decided in the crucible of Shia revival and the Sunni response to it.

Ashura’s powerful focus on sorrow and pageantry has a parallel in Catholic Lenten rituals, such as the Holy Week and Good Friday “Way of the Cross” processions and Passion plays. Even the more extreme practices of some of the Shias resemble rituals such as the Penitententes, a lay Catholic brotherhood originally formed on the Iberian Peninsula.

If Sunnism is about law, Shiism is about rituals, passion and drama. Before there was Shia law, there was Shia piety, which defines believers above and beyond law. The current excessive legal-mindedness of Iran’s ayatollahs is in some ways a “Sunnification” of Shiism.

*The Shia Revival by Vali Nasr

Novels are implicitly pluralistic.

In The Curtain, Milan Kundera argues that the special virtue of the novel lies in its ability to part “the magic curtain, woven of legends,” that hangs between us and the ordinary world. If Cervantes rent the curtain that separate us from the prose of the ordinary life, Kafka tore it down. After Kafka, according to Kundera, the novel entered a realm where reality could “never correspond to people’s idea of it;” from now on, the novel would be a constant witness to the “unavoidable relativism of human truths.”

One of the great virtues of the novel, according to J M Coetzee, is to teach us that there is no perfect way of carving up the world or recounting stories. This is a lesson that bears on politics as well, counting against political aspiration that arises from nationality, identity or tribal loyalty.

As novelists know well, fantasies generate realities. Mario Vargas Losa

An article in Prospect by Jonathan Ree