My Babbling Brain

Novels are implicitly pluralistic.

In The Curtain, Milan Kundera argues that the special virtue of the novel lies in its ability to part “the magic curtain, woven of legends,” that hangs between us and the ordinary world. If Cervantes rent the curtain that separate us from the prose of the ordinary life, Kafka tore it down. After Kafka, according to Kundera, the novel entered a realm where reality could “never correspond to people’s idea of it;” from now on, the novel would be a constant witness to the “unavoidable relativism of human truths.”

One of the great virtues of the novel, according to J M Coetzee, is to teach us that there is no perfect way of carving up the world or recounting stories. This is a lesson that bears on politics as well, counting against political aspiration that arises from nationality, identity or tribal loyalty.

As novelists know well, fantasies generate realities. Mario Vargas Losa

An article in Prospect by Jonathan Ree

Frankly speaking, I don’t enjoy listening to the news on the radio. It’s always reported by some girls who pronounce the names of places inaccurately. Besides, every third one has some slight speech defect, as if they are chosen on purpose.

A writer is identified not by an identity card, but by what he writes.

What would your good do if evil didn’t exist, and what the earth would look like if shadows disappeared from it?

The cat was united and returned to its owner, having tasted grief, it’s true, and having learned by experience the meaning of error and slander.

The Master and Margarita by Mikhail Bulgakov

The whole novel

Penguin Guide

On Wikipedia

Middlebury

If there is something to desire,
there will be something to regret.
If there is something to regret,
there will be something to recall.
If there is something to recall,
there was nothing to regret.
If there was nothing to regret,
there was nothing to desire.

Vera Pavlova

جمعه هفت ساعت توی یکی از کتابفروشیهای آکسفورد استریت انتظار کشیدم تا لحظه پخش کتاب هفتم هری پاتر در نیمه شب برسه.

البته شاید تعجب کنین که تا حالا نه یه خط از کتابهاشو خوندم و نه یه دقیقه از فیلمهاشو دیدم. فقط می خواستم بخشی از اون لحظه تاریخی باشم که به ادعای نویسنده اش دیگه تکرار نمی شه. مهمون حاجی رو هم پابه پای خودم نگه داشتم. (البته من در اون فاصله کتاب “بازار بمب اتمی” رو خوندم و نصفی از گزارش ویژه اکونومیست درباره ایران.)

انصافا هوادارهای هری پاتر کلی شنگول بودند. کتابفروشی “بوردرز” یه دسته موزیک آورده بود که بیشتر جاز می زد. چندتا از نوجوونا خودشونو به شکل و شمایل کاراکترهای فیلمهای پاتر درآورده بودند. کتابفروشها هم کلاه سیاهرنگ جادوگری داشتند. کارکنان استارباکس بوردرز هم که استثنا تا یک صبح کار می کردند، صورتشونو رنگ آمیزی کرده بودند. بعضی از مشتریهای منتظر هم روی صورتشون به انگلیسی نوشته بودند: اچ پی سون (هری پاتر هفت).

روی یه دیوار کتابفروشی توماری زده بودند تا مردم سرنوشت قصه رو پیش بینی کنند (به نزدیکترین پیش بینی جایزه می دن). اکثرا نوشته بودند هری پاتر کشته می شه. طبقه بالای کتابفروشی هم فیلمهای پاتر رو نمایش می دادن.

همه اینا حال و هوای داخل فروشگاه بود. اما بیرون کتابفروشی تا خود ایستگاه آکسفورد، حدود هزار نفر صف کشیده بودند که مطمئنم زودتر از سه صبح به آرزوشون نرسیدند.

ولی بودند آدمهایی که متوجه “جادویی بودن” اون لحظات نبودند. یه دختری از من پرسید این صف چیه؟ من با حیرت گفتم شوخی می کنی!؟ تازه وقتی گفتم صف چیه، برای حفظ ظاهر گفت: حدس می زدم.  

انصافا این جوردین اسپارکس، برنده تازه آمریکن آیدل، خیلی بااستعداده. تازه هفده سالشه. من که مطمئن بودم برنده می شه.

آهنگ دلنشین “مولیتوا” از صربستان (با دویست و شصت و هشت امتیاز) برنده یوروویژن امسال شد، ولی سیاست زدگی این تورنمنت موسیقی بیش از پیش بود.

اکثرا کشورهای همسایه به همدیگه رای می دادند، و این رویه بین کشورهای شوروی سابق و بالکن بیشتر به چشم می خورد.

فلسفه یوروویژن کمک به همگرایی بیشتر کشورهای اروپاییه، ولی امشب کاملا روشن بود که برای خیلی از اروپایی ها (بخصوص اعضای جدید اتحادیه اروپا) ریشه های مشترک مثل نژاد، تاریخ یا زبان باعث می شه اینا هوای همدیگه رو داشته باشن و اتحادیه اروپا فقط برای سرگرمی سیاستمدارها باشه. مرزها باقی می ماند.

البته این پارتی بازی بین بعضی از کشورهای اروپای قدیم هم دیده می شد. آهنگ مزخرف انگلیسی ها، فقط نوزده امتیاز گرفت (مردم کشورهای شرکت کننده نمی تونن به نماینده خودشون رای بدند) و از این تعداد، هفت رای رو ایرلندیها داده بودند و داوزده رای رو مردم مالت که روابط توریستی خوبی با انگلیسی ها دارند.

ترکیه هم آهنگ درپیتی فرستاده بود، ولی چهارم شد و خیلی راحت می شد دید در هر کشوری که مهاجران ترک بیشترند، ترکیه رای بالایی می آره. بالاترین رای انگلیس نصیب نماینده ترکیه شد. بی خود نیست که مهاجرت برای اروپا مساله بزرگیه!

یه نکته جالب دیگه این بود اکثر کشورها آهنگشون یا تمامش یا بخشی از اون به زبان انگلیسی بود. حتی فرانسوی ها و آلمانی های متعصب. رومانی ها کار جالبی کرده بودند و هر چند سطر از عشقولانه شونو به یه زبان اروپایی نوشته بودند. همه دنبال رای بودند و چشم به بازار گسترده تری داشتند.

ولی “مولیتوا” از صربستان یکی از معدود آهنگهایی بود که به زبان ملی نوشته شده بود و اتفاقا خیلی هم به دل نشست. پس در نهایت این موسیقی بود که بر سیاست بازی پیروز شد، اون هم موسیقی کشوری که تازه یک ساله که کشور شده، اون هم ناخواسته. (کلیپ یوتیوب آهنگ) (متن و ترجمه آهنگ)

اسپنسر تونیک، عکاس آمریکایی مشهور بخاطر عکسهای دستجمعی از برهنگان، تازه ترین اثرش رو با بیش از هجده هزار مرد و زن عریان در پایتخت مکزیک آفریده.

آقای تونیک می گه برای کسب مجوز از مقامات مکزیک، یکی از کاتولیک ترین کشورهای جهان، پنج سال این در و اون در زده، ولی جالبه که مکزیکی ها، از گروه های سنی و طبقات اجتماعی مختلف، با علاقه زیاد در این برنامه شرکت کردند. (عکسهاش و اینجا)

این عکاس می گه می خواسته ببینه یه جامعه آزاد مثل مکزیک، چطور تن برهنه رو هنر تلقی می کنه.

یه شرکت کننده گفته: “مساله مهم، تن من یا دیگری نیست، بلکه شرکت در کاری به عنوان اعضای یه جامعه است.”

ماجرای کاریکاتور دانشگاه امیرکبیر (حالا می خواهد کار هر کی باشه) یه بار دیگه نشون می ده چقدر ما خاورمیانه ایها مقابل نیش کاریکاتور شدیدا آسیب پذیریم و چقدر واکنش نامتناسبی نشون می دیم.

روزنامه های انگلیس دهها بار کاریکاتور تونی بلر رو در مقام سگ دست آموز جورج بوش چاپ کردند، ولی طرفدارهای حزب کارگر هیچ وقت به خیابون نریختند یا روزنامه ای رو آتیش نزدند.

توهین، هیچ جا قابل قبول و دفاع نیست، ولی مخصوصا ماجرای کاریکاتورهای پیامبر به ادعای بعضی ها قوت داد که می گن ما خاورمیانه ایها قدرت پایینی واسه درک مفاهیم انتزاعی داریم و فکر می کنیم اگه بلر توی یه کاریکاتور به شکل سگ ترسیم شد، پس واقعا سگ شده.

البته غربیها هم مقابل کاریکاتور آسیب پذیرتر از حالا بودند، بخصوص طبقه حاکم، ولی حکومت قانون از یه طرف و آزادی بیان و مطبوعات از طرف دیگه بهشون یاد داد که کاریکاتور واسه جرقه انداختن توی کله مخاطبه، نه توی دفتر نشریه.

شاید بدونین که وقتی ناپلئون در سال هزار هفتصد و نود و نه به قدرت رسید، دستور توقیف کلیه نشریات طنز پاریس رو داد و به رییس پلیس، ژوزف فوشه، گفت هر کاریکاتوریستی رو که قیافه ناپلئون رو به تمسخر می کشه، گوشمالی بده.

موقع مذاکره بر سر معاهده “انین” با انگلیس هم تلاش کرد یه بندی رو بگنجونه که همه کاریکاتوریستهای انگلیسی رو که تصویرشو می کشیدند، همردیف قاتلها می دونست و خواستار استردادشون می شد. خوشبختانه برادران انگلیسی زیربار نرفتند.