My Babbling Brain

ایستگاه متروی محله ما صب تا شب موسیقی کلاسیک می ذاره و من پیش خودم می گفتم به به عجب محله با کمالاتی داریم! تا این که توی روزنامه خوندم که موسیقی کلاسیک مانع از تجمع لات و لوتها می شه.

با این که الهام بخش ترین شعر هر ملت تحت اشغال، جانفشانی جلوی اشغالگره، ولی اشعار محمود درویش، شاعر فقید فلسطینی، برای ملتش و بعضی از ما الهام بخش بود.

خودش عقیده داشت نبرد اسراییلی ها و فلسطینی ها، نبرد اندیشه است: ملتی به بهانه برگزیده بودن، سرزمین ملت دیگه ای رو بالا می کشه و اونا رو دور می ریزه و بعد از طریق رسانه ها، خودشو مظلوم و قربانی جلوه می ده. برای همین می گفت: “شکست واقعی یه ملت موقعیه که شاعرهاش مغلوب دشمن بشن.”

در واقع محمود درویش بعد از ادوارد سعید یکی از آخرین صداهای رسای آرمان فلسطین در رسانه های غربی بود و حالا با رفتن او، یکی دیگه از سدهای دفاعی فلسطینی ها مقابل اندیشه های اسراییلی ها فروریخته.

هم در نظر گرفته نشدن درویش برای نوبل ادبیات و هم مرگش در غربت، نمادی از مظلومیت و آوارگی مردمشه.

دیروز بعد از دو سال با سینما آشتی کردم و رفتم بتمن تازه رو دیدم. یه جمله محوری داشت: آدم یا قهرمان می میره یا اونقدر زنده می مونه که تبهکار شدن خودشو می بینه.

آلکساندر سولژنیتسین، ناراضی سیاسی و نویسنده “مجمع الجزایر گولاگ” و یعقوب مهرنهاد، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر، تصمیم گرفته بودند تبهکار نشن. تصمیم گرفته بودند بی عدالتی در حق آدمهایی رو که بیرون از صفحه رادار رسانه ها نگه داشته می شن، به آگاهی من و شما برسونن، چون به قول سولژنیتسین، مصیبت و درد آدمهای دورافتاده برای ما قابل درک نیست، حتی اگه بزرگتر و جانکاهتر از درد روزمره خودمون باشه.

سولژنیتسین در بخشی از نطق دریافت جایزه نوبل نوشته: “نباید فراموش کنیم که خشونت به تنهایی زنده نمی ماند و نمی تواند زنده بماند. خشونت ذاتا با کتمان حقیقت درهم تنیده شده. بین آنها صمیمی ترین و ژرفترین پیوندهای طبیعی برقرار است. خشونت تنها پناهگاهش را در کتمان حقیقت می یابد و کتمان حقیقت تنها یاورش را در خشونت.”

سولژنیتسین معتقد بود که “نویسندگان و هنرمندان می توانند بر کتمان حقیقت غلبه کنند.” فقط ما نباید امثال اون و مهرنهاد و آرمانهاشونو فراموش کنیم.

آدمها دو دسته اند: یا کارگرند یا دزد. (نادر ابراهیمی)

روسیه برنده یوروویژن شد و بریتانیا، آخر.

قابل پیش بینی هم بود. مفسر بی بی سی از ثانیه اول گفت کشورهای اروپای شرقی هوای همدیگه رو دارن و با رای دادن به همدیگه، زیرآب اروپای غربیها رو می زنن. پارسال هم اینجوری شد. ولی آهنگ روسها خیلی هم افتضاح نبود، هرچند که من آهنگ اسراییل و صربستان رو بیشتر پسندیدم.

فقط دو کشور (سن مارینو و ایرلند) به بریتانیا رای دادند و مفسر بی بی سی انقدر شاکی شده بود که آخر برنامه تهدید کرد شاید سال بعد دیگه یوروویژن نره.  

درسته رای مردم روش مناسبی واسه انتخاب بهترین آهنگ نیست، ولی این همون دموکراسیه که اروپای غربی به شرقی ها وعده می داد تا کمونیسم رو کله پا کنن. مگه نه؟ 

Novels are implicitly pluralistic.

In The Curtain, Milan Kundera argues that the special virtue of the novel lies in its ability to part “the magic curtain, woven of legends,” that hangs between us and the ordinary world. If Cervantes rent the curtain that separate us from the prose of the ordinary life, Kafka tore it down. After Kafka, according to Kundera, the novel entered a realm where reality could “never correspond to people’s idea of it;” from now on, the novel would be a constant witness to the “unavoidable relativism of human truths.”

One of the great virtues of the novel, according to J M Coetzee, is to teach us that there is no perfect way of carving up the world or recounting stories. This is a lesson that bears on politics as well, counting against political aspiration that arises from nationality, identity or tribal loyalty.

As novelists know well, fantasies generate realities. Mario Vargas Losa

An article in Prospect by Jonathan Ree

Frankly speaking, I don’t enjoy listening to the news on the radio. It’s always reported by some girls who pronounce the names of places inaccurately. Besides, every third one has some slight speech defect, as if they are chosen on purpose.

A writer is identified not by an identity card, but by what he writes.

What would your good do if evil didn’t exist, and what the earth would look like if shadows disappeared from it?

The cat was united and returned to its owner, having tasted grief, it’s true, and having learned by experience the meaning of error and slander.

The Master and Margarita by Mikhail Bulgakov

The whole novel

Penguin Guide

On Wikipedia

Middlebury

If there is something to desire,
there will be something to regret.
If there is something to regret,
there will be something to recall.
If there is something to recall,
there was nothing to regret.
If there was nothing to regret,
there was nothing to desire.

Vera Pavlova