My Babbling Brain

امروز به قدرت لابی اسراییل ایمان آوردم. یعنی فکم پیاده شد.

مجله یهودی فوروارد نوشته جیمی کارتر، رییس جمهور پیشین و از ریش سفیدهای حزب دموکرات، بخاطر انتقاداتش از اسراییل به گردهمایی دموکراتها دعوت نشد.

معمولا روسای جمهور پیشین دموکرات برای این نوع گردهمایی دعوت به سخنرانی می شدند، ولی باراک اوباما که حلقه مشاورانش دربست متعلق به لابی اسراییله، به کارتر روی خوش نشون نداده تا در عرض ارادت به اسراییل از جان مک کین عقب نمونه.

فکر کنم بزودی باید حسرت همین روزهای جورج بوش رو بخوریم.

محمود احمدی نژاد پیشنهاد داده اعضای سازمان همکاری شانگهای پول مشترک داشته باشند.

بنده خدا نه تنها سواد اقتصادی اش از من تعطیلتره، بلکه فراموش کرده چین، یکی از اعضای این سازمان، دومین اقتصاد بزرگ جهانه و برابر کردن پولش با پول نحیف و بی پشتوانه ایران یه نمه سخته، حتی اگه بخوای چهارتا صفرشو برداری.

دربین اعضا و ناظران سازمان شانگهای، ریال ایران از پول بقیه ضعیف تره. در واقع الان برابری یه دلار آمریکا با واحد پول اعضا و ناظران شانگهای اینجوریه:

(اعضا) ۱-چین: هفت یوان، ۲-روسیه:بیست و چهار و نیم روبل، ۳-تاجیکستان: سه و نیم سامانی، ۴-قرقیزستان: ۳۵ سوم، ۵-قزاقستان: صد و بیست تنگه، ۶-ازبکستان: ۱۳۲۰ سوم

(ناظران) ۱-هند: چهل و چهار روپیه، ۲-پاکستان: هفتاد و پنج روپیه، ۳-ایران: نه هزار و پانصد و پنجاه ریال، ۴-مغولستان: هزار و صد و پنجاه تغریک

اختتامیه المپیک هم مثل افتتاحیه اش دیدنی بود، به جز اون بخش تحویل گرفتن پرچم توسط انگلیسی ها که آدمو یاد جمله معروف مامورهای متروی لندن می انداخت: “مایند د گپ.”

از همون صحنه اول که شهردار پکن و لندن به سمت سکوی وسط ورزشگاه حرکت کردند، تفاوتها روشن شد. بوریس جانسون پله ها رو دوتا یکی بالا می رفت و بعد نمی دونست با دستهاش چکار کنه. آخر سر هم، بر خلاف همه، چپوند توی جیبش.

تضاد جانسون چاق و شهردار خوش اندام پکن منو شدیدا نگران کرده این انگلیسها از کجا می خوان، مثل چینی ها، دو سه هزار تا دختر خوش قیافه و هم قد و قواره گیر بیارند که شکم یا باسنشون آفساید نیست.

ایده اتوبوس دو طبقه خوب بود ولی بد اجرا شد. اتوبوسه جز رنگ و ارتفاع شباهتی با اتوبوسهای لندن نداشت. باید از یکی از اون اتوبوسهای کلاسیک دوطبقه، روت مستر، استفاده می کردند که با یه نگاه می شه گفت مال لندنه. احتمالا پول نداشتند بکشند ببرند تا پکن. راستی دقت کردید چرخ عقب اتوبوسه، قالپاق نداشت؟

از همین حالا برگزار کنندگان المپیک لندن می گن “المپیک ما مثل پکن پرزرق و برق نخواهد بود، ولی حال و هوای پارتی خواهد داشت.” مفهومش: شهر واسه دو هفته پاتوق خرمستها و لاشی های دنیا می شه.

برای همین، چون چهار سال دیگه نه امیدی به افتخارآفرینی تیم ایران هست و نه افتخارآفرینی انگلیسها برام غرورآفرینه، از حالا خونه مو برای بازیهای لندن کرایه می دم.

این روزها سرگرم داستان خودسانسوری ناشر کتاب”گوهر مدینه” هستم که روایتی عمدتا تخیلی و کم و بیش پور-نو-گرافیک از زناشویی پیغمبر با عایشه است.

رندم هاوس، ناشر امریکایی کتاب، قراردادش با خانم نویسنده، شری جونز، رو فسخ کرده چون می ترسه سروصدای مسلمونا دربیاد. حتی در صربستان این کتابو جمع آوری کردند.

ولی عوضش صدای منتقدهای اسلام از جمله سلمان رشدی بلند شده که می گن چرا باز مثل ماجرای کاریکاتورها تسلیم عربده کشی افراطی ها شدیم؟

از بخشهایی از کتاب که این ور و اون ور دراومده، می شه فهمید شری جونز می خواسته چندتا فرمول رو از جمله “سک س سلز” و “پیغمبر زن باره بوده” و “مسلمونا با فیکشنالیز کردن دین محمد مخالفند” قاطی کنه تا کتابش سردست بره ولی فعلا باید دنبال ناشر تازه بگرده.

از رفتن این مردک کودتاچی پرویز مشرف بس مسرورم. نواز شریف، حالا بماند چقدر خودش فاسده و چقدر قصد تسویه حساب داشته، به مشرف و سایر تفنگچی ها فهموند رای مردم قوی تر از توپ و تفنگه.

دولت ایران به یه گروه صلح طلب آمریکایی ویزا نداده چون از یه نفرشون خوشش نیومده بوده (اسکات ریتر، بازرس سابق تسلیحاتی که اتفاقا دیدگاهش نسبت به برنامه اتمی نسبتا مثبته).

اینا می خواستند در اعتراض به طرحهای آمریکا و اسراییل برای حمله به ایران ماموریت صلح انجام بدند که تر و خشکشون سوخته.

این که این گروه یا گروه های مشابه بتونند مانع از یه جنگ بشن، بعیده، چون جنگها یا بعد از برنامه ریزی مفصل شروع می شن یا بعد از یه تصمیم عبدالخرکی. ولی اگه این دست آمریکایی ها برن ایران و برگردند واسه مردمشون تعریف کنن که ایرونی ها وحشی و جنگ طلب نیستند، بهترین تبلیغ گیرمون اومده.

پریروز داشتم نامه مرحوم دهخدا به رییس اداره اطلاعات سفارت آمریکا رو می خوندم که ضمن رد دعوت مصاحبه، پیشنهاد داده بود صدای آمریکا برنامه هایی به زبان انگلیسی برای آمریکایی ها بسازه تا اونا بدونند:

“در آسیا مملکتی به اسم ایران هست که خانه های قراء و قصبات آنجا، در و صندوقهای آنها قفل ندارد و در آن خانه ها و صندوقها طلا و جواهرات هم هست و هر صبح مردم قریه، از زن و مرد به صحرا می روند و مشغول زراعت می شوند و هیچوقت نشده است وقتی که به خانه برگردند، چیزی از اموال آنها به سرقت رفته باشد…. اینهاست که از این گوشه آسیا شما می توانید به ملت خودتان اطلاع بدهید تا آنها بدانند در اینجا بطوری که انگلیسی ها ایران را معرفی کرده اند، یک مشت آدمخوار زندگی نمی کنند.”

این عکس بریده روزنامه رو یکی از بچه ها ایمیل کرده بود ولی هنوز تو کفم، چون بعید می دونم لنگه شو بشه توی لندن گیر آورد. مگه منهتن.

یه پرسپکتیو المپیکی: مایکل فلپس شناگر آمریکایی با گرفتن دو مدال دیگه پرافتخارترین ورزشکار در تاریخ المپیک شده.

در واقع یازده مدال طلای اون از کل طلاهای ایران در المپیک بیشتره. بعلاوه پنج طلایی که فعلا در پکن گرفته، اندازه مدالهاییه که در آتن و سیدنی گرفتیم.