My Babbling Brain

توماس پاورز، روزنامه نگار و مورخ، می گه لازم نیست نگران اتمی شدن ایران بود چون همه کشورهایی که (بجز آمریکا) تا حالا با وجود مخالفتها، صاحب بمب اتمی شدند، ازش استفاده نکردند.

استدلالش اینه بمب اتمی، سلاح تهاجمی نیست، بلکه بازدارنده است و باید پذیرفت که ایران بخاطر تهدیدهای مرتب آمریکا، چاره ای نمی بینه که اتمی بشه.

برای همین می گه باید این نگرانیها رو درک کرد، کاری که جورج بوش نمی کنه و با وجود بسته بودن دست آمریکا، یه ریز ایران رو تهدید می کنه.

مقاله اش بلند ولی خوندنیه.

این روزها اسپانیایی دست به خاکستر می زنن، طلا می شه. بعد از فوتبال، این بار نوبت رافائل نادال بود که قهرمان تنیس ویمبلدون بشه.

البته با این که دو ست اول رو از فدرر راحت گرفت، ولی بعد قربونی بی تجربگی و سرویسهای ضعیفش شد. حتی ست چهارم می تونست امتیاز قهرمانی رو بگیره ولی باز فدرر بود که امیدهاشو برای قهرمانی ششم زنده نگه داشت.بارون هم قوز بالا قوزه بود.

بعد از وادادان ست چهارم، خیال می کردم نادال از نظر روانی گیرپاچ می کنه، ولی این بچه بیست و دو ساله خوب حریف استاد شد.

انصافا این مسابقه تقریبا پنج ساعته، یه بازی کلاسیک و حماسی بود. گاهی فکر می کنم یه همچین مسابقه ای از خیلی از فیلمهای سینمایی درپیت بهتره، مخصوصا اونایی که با جلوه ویژه می خوان گولت بزنند.

بعضی از ضربه های امروز نادال و فدرر از تخیل هر تماشاگری خارج بود. بازی شون هم تعلیق داشت، هم خنده و هم اشک و هم صحنه های غیرعادی و بدون اسکریپت. کی فکر می کرد نادال در اون حالت با ولیعهد مملکتش خوش و بش کنه. (فیلمش)

فردا فینال تنیس مردان ویمبلدونه و با وجودی که طرفدار رافائل نادال هستم، دوست دارم راجر فدرر برنده شه تا رکورد پنج قهرمانی متوالی بیورن بورگ رو بشکنه.

حیفه این همه راه رو اومده ولی نتونه گام آخر رو برداره.

نادال هنوز بیست و دو سالشه و فرصت داره سال دیگه اوپن فرانسه برای خودش رکورد بزنه.

تیم هنمن، تنیسور بازنشسته انگلیسی، تحلیل خوبی از بازی این دو فینالیست داده.

یه خبرنگار ونیتی فئر که قبلا می گفت واتربوردینگ شکنجه نیست، بلکه بازجویی خشنه، نتایج تجربه اش از تن دادن به واتربوردینگ رو نوشته، با این عنوان: “باور کنید، شکنجه است.”

همه شنیدیم که سیا علیه مظنونان القاعده از واتربوردینگ استفاده می کنه که حسی از غرق شدن رو به شکنجه شونده می ده. ولی حداقل من هیچ تصوری نداشتم.

خیال می کردم سرتو زیرآب نگه می دارن تا به حرف بیای. ولی همه اش چند مشت آب می ریزن روی صورتت که با پارچه پوشونده شده و بشمار پنج، تسلیمی.(فیلم آزمایش)

ظاهرا شکنجه ای “انسانیه” چون نه ابزار شکنجه هست و نه درد فیزیکی. ولی فشار روانی اش فیلو از پا می اندازه، مخصوصا اگه اون فیل رو بعد از شکنجه، برگردونی به یه سلول تاریک.

خبرنگار ونیتی فئر می گه حتی الان شبها وقتی ملافه می کشه روی سرش، همون حس خفگی بهش دست می ده.

—————

مرتبط: بکنیم یا نکنیم، بدیم یا ندیم

نامه علی اکبر ولایتی در لیبراسیون و مصاحبه اش با جمهوری اسلامی بین آمریکایی ها بازتاب داشته.

مجله فارن پالیسی ترجمه انگلیسی نامه رو چاپ کرده و از قول کریم سجادپور نوشته این پیام مهمیه: شلوغ بازی احمدی نژاد رو جدی نگیرید چون تصمیمات گنده رو رهبر می گیره.

سجادپور گفته: “فکر می کنم خامنه ای از لودگی های احمدی نژاد شاکی شده و شاید این آخرین کاه باشه (اشاره به مثل آخرین کاهی که پشت شتر را شکست.)

لس آنجلس تایمز هم از حرفهای آقای ولایتی درباره این که باید با سولانا مذاکره کرد و در این برهه حساس، حرفهای تحریک آمیز نزد، نتیجه گیری مشابهی کرده.

البته این احتمال هم دادند این حرفها شاید تاکتیکی برای وقت کشی باشه تا آبها از آسیب بیوفته.

اول-آبشخور فکری نئوکانهای انگلیس:

از ماه پیش ماهنامه روشنفکری تازه ای در انگلیس چاپ می شه. “استندپوینت” (نقطه نظر) می خواد “مدافع تمدن غربی در عصر پس از یازده سپتامبر” باشه. ظاهرا دیدگاه راست میانه داره، ولی از این دو تا شماره اولش چنین برمی آد که دیدگاه های مسیحیت پیکارجو و نئوکانها رو ترویج می ده. سردبیرش هم حامی جنگ عراق بوده و هست. انصافا حرفه ایه، ولی شاید حرفهاش درست نباشه.

دوم: محمد الدوره نمرده

همین مجله این ماه یه مطلب داره درباره دادگاه تلویزیون دو فرانسه بخاطر فیلم تاریخی قتل محمد الدوره، طفل فلسطینی، در آغوش پدر زمین گیر شده اش در تظاهرات علیه اسراییلی ها. لپ کلام اینه که دادگاه گفته فیلم ساختگیه. یعنی قهرمان خردسال انتفاضه همه رو سر کار گذاشته! نویسنده تازه از ارتش اسراییل انتقاد کرده چرا این نوع بازیهای تبلیغاتی رو جدی می گیره و در موردش تحقیق راه می اندازه، هرچند تحقیق ارتش نشون داد الدوره رو اسراییلی ها نکشتند! از قضا روزنامه اسراییلی معاریو هم مطلب مشابهی داره. در مقابل هاآرتص می گه فرضا اون صحنه ساختگی بوده، ولی از اون موقع اسراییل هشتصد و پنجاه کودک و نوجوان فلسطینی رو کشته و این عمل باید متوقف بشه.

سه-اروپا هوشیار باشه

استندپوینت یه مطلب هم داره در مورد پرونده اتمی ایران و هشدار داده اگه ایران بمب اتمی بسازه، نه تنها با موشک می تونه پایتختهای اروپایی رو هدف قرار بده، بلکه کشوری مثل ترکیه هم هوس بمب می کنه و اون وقت امنیت اروپا به … می ره.

چهار-سه هزار سال رویاپردازی

مجله پراسپکت یه نقد نوشته در مورد کتاب “امپراتوری اندیشه: تاریخ ایران”. نمی دونستم نویسنده کتاب، رییس پیشین میز ایران در وزارت خارجه بریتانیا بوده. (اصل مطلب رو در جواب به یه کامنت گذاشتم).

پنج-ماندلا دیگه تروریست نیست

سه بار چشمهامو مالیدم و دوبار لید این خبر سی ان ان رو خوندم تا مطمئن بشم اشتب نمی کنم. جورج بوش در دستوری ملوکانه اسم نلسون ماندلای نود ساله رو از فهرست افراد تحت نظر بخاطر تروریسم خارج کرد. همه جای دنیا یه مشت الاغ حکومت می کنن. باز الاغ چهارتا خاصیت هم داره.

شش-قهرمان زنده رو عشق است

طفلی انگلیسی ها دیگه در تنیس ویمبلدون امیدی ندارند. البته از اول هم نداشتند ولی از اندی موری یه پهلوون پنبه ساخته بودند جلوی آقا رافای ما. خوشحالم حذف شد چون بهره برداری انگلیسیها از این تنیسور اسکاتلندی، حداقل واسه چند روز، تموم می شه. در دوره و زمونه ای که اسکاتلندیها چشم دیدن انگلیسی ها رو ندارند، انگلیسی ها بجای پرورش تنیسور، اصرار دارند اندی موری رو فرزند امت واحد بریتانیا جا بزنند. اگه راست می گین به اسکاتلندیها استقلال بدید.

وبلاگ قمار عاشقانه نامه ای از فرزاد کمانگر، معلم آزادیخواه محکوم به اعدام منتشر کرده.

نثر ساده اش با غم تنهایی و انزوا در انفرادی آمیخته و یه شعر سیاه شده.

“برای اولین بار بعد از ماهها به هواخوری رفتم. هواخوری اتاق کوچکی بود با دیوارهای بلند و سقفی نرده کشی شده و مشبک. برای من که آسمان و خورشید را هر روز از دامن زاگرس عاشقانه نگریسته بودم، اینجا گویی آسمان را پشت میله ها زندانی کرده بودند.”

جالب اینه که نه این نامه و نه نامه های قبلی اش، مثل این یکی که واسه شاگردهای مدرسه اش نوشته، اصلا قلم سست و مایوس یه زندانی منتظر اعدام نیست.

بعد از خوندن نامه این سوال برام مطرح شد چرا حکومت ایران به “حفظ کرامت سربازان متجاوز و رعایت کنوانسیون ژنو” بها می ده، ولی نه به کرامت شهروندان خودش اهمیت می ده و نه به سایر توافقنامه های بین المللی مثل منشور ملل و اعلامیه جهانی حقوق بشر احترام می ذاره؟

سرمقاله نویس روزنامه جمهوری اسلامی امروز خواسته یه مقدار به ملکه انگلیس فحش بده، ولی یه گاف داده قد اتوبوس و یکی دوتا هم اندازه خاور. خط اول سرمقاله ای که با پول بیت المال نوشته شده اینه:

“ملکه فرتوت انگلیس در یک اقدام نمادین، روز جمعه گذشته لقب “شوالیه” را به سلمان رشدی داد. پیش از این هم نامبرده در سالهای گذشته، لقب “سر” را به رشدی داده بود.”

خط اول خبر  فرانس پرس از ماجرا:

“ملکه الیزابت دوم، روز چهارشنبه (گذشته)، به سلمان رشدی نویسنده، نشان شوالیه ای را که سال پیش اعلام خبرش اعتراض جهان اسلام را برانگیخت، اعطا کرد.”

پس مجید جان:

اول-افتخار تازه ای به رشدی داده نشده. چیزی رو که پارسال وعده داده بودند، امسال به طرف دادند.

دوم-وقتی یکی سپه سالار یا به قول ما ایرونی ها شوالیه پادشاهی بریتانیا می شه، عنوان تشریفاتی “سر” رو به اول اسمش اضافه می کنن. مثل سر الکس فرگوسن. پس اساسا شوالیه همان سر بید.

سوم-واقعه چهارشنبه اتفاق افتاده، نه جمعه. پس سرمقاله تو بجای یه هفته بعد، سروقت بنویس تا مجبور به تحریف تاریخ نشی.