My Babbling Brain

اگه ساکن لندن باشین، دستکم سالی دو سه بار توی مترو از بلندگو می شنوین که فلان خط تاخیر شدید داره چون یکی خودشو انداخته زیر قطار. (خودکشی در مترو لندن دو برابر نیویورک و پاریسه).

من هیچ وقت از نزدیک اون لحظه رو ندیدم ولی یکی از خبرنگارهای تایم که سوار مترو خط سنترال بوده، این برخورد رو تجربه کرده و چون خودکشی هم موضوع پیچیده ایه، نگاه عمیقی به این نوع خودکشی و آسیبهای جانبی اش انداخته.

بخصوص توجه کرده به تاثیر روانی این برخورد روی راننده که تازه از تونل تاریک دراومده و داره وارد سکو می شه که یه آخرخط رسیده می پره جلوی لکوموتیوش.

حالا برای منم سوال شده چرا طرف مترو رو انتخاب می کنه که ضرورتا مرگ بی درد و سریعی نیست؟ می خواد پیام بده؟ می خواد مطمئن بشه جنازه اش نمی گنده؟ ولی مگه برای اون آدم این حساب کتابها مهمه؟

واشنگتن پست یه مجموعه خوب درباره تاثیر گرونی جهانی مواد غذایی بر زندگی مردم درست کرده. یه گزارش درباره تاثیرش بر زنهای آفریقاییه که ناچارند آخر از همه اعضای خانواده غذا بخورند، البته اگه چیزی مونده باشه. یاد سالهای جنگ افتادم که مادرم هم از غذای خودش می زد تا ما سیر شیم.

اول-بازداشت رادوان کارادزیچ (یا کاراجیچ) بهمون اطمینان داد هیچ دیکتاتوری نمی تونه از عدالت فرار کنه. یکی مثل صدام زود گیر می افته، یکی هم مثل این بعد از سیزده سال نحس.

دوم-هیچ خوشم نمی داد عرب جماعت توکارمون بذاره ولی این یکی دو برخورد محکم مصر در جواب فیلم “اعدام فرعون” عبرت آموزه. وقتی همسایه از شیطونیت کلافه شده و تو هم از قصد می ری دم درش توپ بازی، باید منتظر جر خوردن توپت باشی. هم ادب می شی و هم یاد می گیری با مردم چه جوری رفتار کنی.

سوم-حکم حکومتی اخیر رو تنفیذ دوره دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد می دونم. احمدی نژاد به نماینده های منتقد پیام داد شما اگه قانون به رخم می کشید، من با یه نامه ترکمون می زنم به قانونتون، چون اونی که بالاتر از قانونه، پشت منه.

چهارم-این احمد مسجد جامعی، وزیر سابق ارشاد و عضو فعلی شورای شهر، چرا مخالف نامگذاری یه خیابون رم به نام هیجده تیره؟ دانشجوها حق داشتند از این جماعت بی خاصیت قطع امید کنند.

پنجم-این روزها اکثر کتابفروشی های اینجا به مناسبت المپیک چند قفسه به معرفی کتابهای مربوط به چین اختصاص دادند. منم یه کتاب جالب معرفی می کنم: پیاده روی با جنازه، تاریخ شفاهی چین معاصر به نقل از بیست و هفت آدم یه لا قبا (گورکن، جنازه دزد، قصاب..). وقتی می خونی می بینی تاریخی که تک تک آدمها توی سینه دارند چقدر با تاریخ رسمی متفاوته. مثل یه قبرکن می گه یه روز گاردهای سرخ ریختند قبرستون و گفتند به دستور مائو، از حالا بجای جنازه، باید آهن قراضه بسوزونید تا فولاد صنایع کشور تامین بشه. گفتیم بابا این کوره ما با کوره فولاد تفاوت داره! یه فصل کتکمون زدند و دست آخر با وساطت فرماندار، مهلت دادند یه کوره جدید بسازیم، و دیگه نفر نداشتیم که جنازه های بجا مونده از دیکتاتوری مائو رو بسوزونه.

خدا هیچ رییس جمهوری رو مضحکه خاص و عام نکنه. از ایران گرفته تا آمریکا. سی ان ان نوشته مردم سانفرانسیسکو می خوان اسم جورج بوش رو به پاس هشت سال کثافتکاری اش روی تصفیه خونه فاضلاب بذارند.

دیروز آبکش شدن تیم فوتبال ساحلی ایران جلوی اروگوئه رو دیدم و یه مساله شرعی از حاشیه این ورزش زیبا در ذهنم شکل گرفت: نگاه اسلام به زنان بیکینی پوش.

فوتبال ساحلی از سه ثلث دوازده دقیقه ای تشکیل شده و بین هر ثلث که بازیکنها استراحت می کنن، هفت هشت دختر برنزه بیکینی پوش می آن وسط می رقصند تا تماشاگرها سرگرم بشن.

حالا سوال شرعی من اینه: چرا تماشای اون صحنه زنده برای مرد مسلمون ایرادی نداره ولی اگه همون مرد مسلمون بخواد در خونه اش تصاویر مشابهی رو از ماهواره تماشا کنه، مرتکب گناه می شه و اگه پلیس هم از راه برسه، دهنش گچیه؟

(فیلم صحنه های گل و رقص روی شن)

مجله نیوساینتیست نوشته چندتا از باستان شناسهای بزرگ از همکارها خواستند اگه ارتش آمریکا و اسراییل برای حمله به ایران مشاوره خواستند، همکاری نکنید.

شرکت کنندگان کنگره جهانی باستان شناسی گفتند ممکنه طراحان جنگ بخوان لیستی از اماکن باستانی ایران تهیه کنند تا بهش بمب نزنند، (مخصوصا با توجه به نزدیکی تاسیسات به بعضی از آثار تاریخی)، ولی همکاری باستان شناسها با جنگ طلبها به اقدام نظامی شون “اعتبار و وجاهت فرهنگی” می بخشه.

البته من فکر می کنم ننه گلی هم می دونه ابنیه های تاریخی ما کجاست، تا چه برسه به سیا، ولی در کل ایده قشنگی بوده. دمشون گرم.

مجله اشپیگل یه مطلب جنجالی زده درباره این که کوروش کبیر، امپراتور بیرحمی بوده و منشور حقوق بشرش یه ترفند تبلیغاتی باستانی و مدرنه.

مطلب با جشن دو هزار و پونصد سالگی سلطنت شروع می شه و این که چطور ممدرضا با دادن یه نسخه از این منشور به سازمان ملل، عالم و آدم رو گول زده. البته اشپیگل می گه چون شاه ایران بخاطر جنایات ساواک کارنامه حقوق بشری سیاهی داشت، می خواسته بگه وارث تاج و تخت یه فرمانروای مهربون بوده.

بعد حرفهای دوتا کارشناس آلمانی تاریخ باستان می آد که می گن کی گفته کوروش به حقوق بشر اعتقاد داشته. البته جالبه اینها سند تازه ای کشف نکردند و معلوم نیست این همه سال کجا بودند. در واقع به قول ما روزنامه نگارها اصلا این مطلب “پگ خبری” نداره و معلوم نیست چرا یهو اشپیگل به این سوژه گیر داده.

جالبتر اینجاست که می گه مورخان یونان باستان و حتی کتاب مقدس بر رافت و عطوفت کوروش با رعایا و حتی خارجی ها از جمله یهودیها مهر تایید زدند ولی به عقیده اشپیگل همه اونا فریب تبلیغات رو خوردند و حالا سازمان ملل با نگه داشتن نسخه ای از این منشور، افسانه نوشته شدن اولین اعلامیه حقوق بشر توسط کوروش رو زنده نگه داشته.

هیچ کسی نمی تونه با قطعیت بگه دو هزار و پونصد سال پیش کی جنایتکار بوده و کی نیکوکار، ولی نه اشپیگل و نه کارشناساش هیچ مدرک تازه ای رو نکردند که متقاعد بشیم به یکی از بنیادی ترین اجزای هویت ایرونی مون شک کنیم.

فکر کنم بعد از فیلم سیصد که صراحتا می گفتن برداشت آزاد از تاریخه، این بار می خوان به ریشه تاریخمون بزنند.