My Babbling Brain

اگه مایلید بدونید الک پارتیهاتون با چه خون دل و مشقتی تهیه می شه، این گزارش وبلاگ لس آنجلس تایمز از قاچاقچی های کرد رو بخونید.

هر بار قاچاق شش روز طول می کشه و هفتاد، هشتاد دلار نصیب قاچاقچی می شه. ولی “در ده روز گذشته، مرزبانها حداقل یک قاچاقچی و ده تا اسب رو کشتند.”

این فیلم یه ذره قدیمی هم ماجرای قاچاق مشروبات غیر اسلامی رو نشون می ده.

بعد از مسابقه یه سر رفتم مرکز لندن. حدود پونصد، شیشصد اسپانیایی که بعضی هاشون پرچم روی شونه داشتند و بعضی ها روی گونه، میدون پیکادلی رو قرق کرده بودند. (البته یه پرچم اسراییل هم اون وسط می رقصید که نفهیدم سر پیاز بود یا ته پیاز.)

اسپانیایی ها تا خود مجسمه بالا رفته بودند و یکصدا آواز می خوندند: کامپونیا، کامپونیا (قهرمان). رهگذرهای غیراسپانیایی هم از این جشن عکس می گرفتند. پیرمردی خوش فکر هم یه کارتون شیپور آورده بود و به جماعت خوشحال می فروخت.

از پیکادلی راهمو کج کردم به طرف میدون ترافالگار. در راه اسپانیایی ها از پنجره ماشینها، پرچم و لیوان آبجو درمی آوردند و بوق زنان می رفتند. حدود دو هزار نفرشون پشت سر مجسمه نلسون اسپانیایی ستیز، دور یه حوض حلقه زده بودند.

همون شور و شوق پیکادلی هم اونجا موج می زد، با این تفاوت که بعضی از دختر و پسرها پاچه ها رو بالا زده بودند و ساعت ده و نیم یه شب خنک تابستونی رفته بودند توی آب. چند نفری هم از فواره بی آب بالا رفته بودند. معلوم بود از قبل برنامه داشتند، چون جماعت اسپانیایی بی وقفه به ترافالگار سرازیر می شد.

یادم افتاد که ده سال پیش، توی یه همچین شبهایی، ماها هم ریخته بودیم توی خیابون و اولین و آخرین پیروزی تیم ایران در یه تورنمنت بزرگ فوتبال را جشن گرفتیم. همچنان به گذشته خوشیم.

همه می گن بعد از حمله، ایران با بستن تنگه هرمز از نفت یه سلاح دفاعی می سازه. ولی به نظر می آد مقامات ایران می خوان از نفت یه سلاح بازدارنده بسازند.

دلال نفتی کاری نداره که حمله به ایران هیچ وقت زمینی نخواهد بود، پس “حفر گور جمعی برای متجاوزان” یه جوکه، ولی با شنیدن این حرف، قیمت هر بشکه رو بالاتر می بره.

در نتیجه نه تنها درآمد نفتی ایران می رسه به فلک، بلکه فشار به مصرف کنندگان آمریکا و متحدانش بالا می ره. دیروز می خوندم که هر سنت گرون تر شدن بنزین، سالانه یک میلیارد دلار به آمریکایی ها زیان می زنه.

حالا تصور کنین جنگ بشه. یه مفسر نوشته بود پارسال جنگ ایران رو شبیه سازی کردند و دیدند اگه هرمز بسته بمونه، قیمت نفت دو برابر می شه و یه میلیون آمریکایی بیکار می شن و درآمد آمریکایی ها دویست و شصت میلیارد می افته پایین.

بعلاوه بخش عمده نفت چین و ژاپن، از شرکای بزرگ تجاری آمریکا، از هرمز رد می شه. رکود اقتصادی اونا هم اثرات منفی شبه رکود فعلی رو وخیم تر می کنه و بیشتر می خوره سر دلار. من حتی بعید نمی دونم این ملت ساکت و آروم انگلیس، بخاطر گرونی سوخت و مواد غذایی بریزن توی خیابونها.

من فکر می کنم پارسال که نفت ارزون بود، احتمال جنگ بیشتر از الان بود، ولی کمتر سیاستمداری رو می شه گیر آورد که عاقلانه تصمیم می گیره.

لس آنجلس تایمز مصاحبه کرده با سخنگوی وزارت خارجه ایران. مصاحبه هیچ چیز تازه ای نداره.

فقط آخرش بامزه است که خبرنگار به کنایه می پرسه اگه این دفتر حفاظت منافع آمریکا در تهران دایر بشه، فکر می کنید صف متقاضیان ویزا تا کجا بکشه؟

نه بابا، شکنجه رو می گم.

یه نظرسنجی بین المللی، به مناسبت روز بین المللی قربانیان شکنجه، نشون می ده فقط چهل و سه درصد پرسش شوندگان ایرونی اعمال شکنجه رو سفت و سخت رد می کنن و عوضش بیست و هشت درصد می گن بعضی وقتها “نو پورابلم”.(هشت درصد هم بی خیالند.)

در اسپانیا، فرانسه و بریتانیا، هشتاد و دو درصد بی بروبرگرد مخالفن. در آمریکا پنجاه و سه درصد. فقط نیجریه، ترکیه، تایلند و هند کمتر از ایران رای دادند.

موافقان اعمال شکنجه استثنایی به نظریه “تروریست مطلع” متوسل می شن. یه مثال روز: یه عضو جندالله رو گرفتیم که از محل نگهداری سربازهای گروگان خبر داره ولی با زبون خوش موقر نمی آد. شکنجه اش بکنیم یا نکنیم؟

اگه پاسخ مثبت بدیم، پس دیگه حق نداریم از جورج بوش بخاطر شکنجه زندانیهای گوانتانامو انتقاد کنیم، چون همین استدلال دفاع از امنیت ملی و حفاظت از جون شهروندها رو داره.

ولی اگه پاسخ منفی بدیم، چندتا خاصیت داره: از جورج بوش و امثالهم متفاوت می شیم، برای کرامت انسانی همه آدمها، حتی تروریستها، احترام قائل می شیم، دیگه به حکومتهای استبدادی برای شکنجه آزادیخواهان و فعالان حقوق بشر مفر قانونی و اخلاقی نمی دیم.

شما چه نظری دارین؟ بکنیم یا نکنیم، بدیم یا ندیم؟

یه بازی وبلاگی راه افتاده درباره این که اگه جای شخصیتهای اصلی ماجرای زنجان بودید، چه کار می کردید. (یکی پیشنهاد داده معاونه باید می رفته تایلند یا ترکیه، بازار آزاد.)

خدا رو شکر که نه جای متهم هستم که رسوای زمونه بشم و نه جای شاکی که گوشه زندون بیوفتم. ولی اگه جای بعضی از خبرنگار و سردبیرها بودم، اسم معاون دانشگاه رو تا وقتی اتهامش اثبات نشده، چاپ نمی کردم.

دانشجوها چون عصبانی بودند، براشون طبیعی بود که اسم طرف رو بگن، ولی رسانه ها می تونستند بدون اسم، داستان رو تعریف کنند. بهر حال مشکل دانشجوها، اون فرد خاص نیست، مشکل، استادها و مدیرهای حشری دانشگاه هاست که خیال می کنن نمره، کلید هر دریه.

درسته که طرف مقابل نه به اخلاق اعتقاد داره و نه حکومت قانون، ولی اگه ما می گیم به این اصول پایبندیم، حداقل بعضی وقتها باید مراعات کنیم.

ماریا شاراپووا از ویمبلدون حذف شد، مثل آب خوردن، جلوی یه تنیسور گمنام که رتبه جهانی اش صد و پنجاه تا پایین تر بود.

مساله، پوشیدن شورت یا دامن و لباس توری نبود. مثل اوپن فرانسه، شارپووا نمی تونست خوب سرو بزنه و اگه اینجوری بره جلو، بعیده اوپن آمریکا هم شانسی داشته باشه.

رافائل نادال هم حریف سختی داشت و ست اول رو واداد، ولی سه بر یک برد. مطمئن نیستم بتونه قهرمان بشه، چون بازیش قابل پیش بینی شده.

اگه حریف نذاره کار بکشه به رالی طولانی و ناگهانی جریان بازی رو عوض کنه، آقا رافای ما کم می آره.

با دیدن این عکس توی فتوبلاگ رضا مسعودی یه مقدار “آشنایی زدایی” شدم و یادم اومد که لندن انصافا قشنگه، ولی معماریش بیش از حد سنتی مونده.

خودم می دونم این چیز خوبیه ولی دوست دارم شهر مثل نیویورک و هنگ کنگ پر از آسمون خراش باشه، طوری که وقتی نگاهش می کنی، رگ گردنت قلنج کنه.