My Babbling Brain

امروز هفته اول تنیس فرانسه تموم شد و هر چی تکلیف قهرمانی مردها روشنه، بخاطر حذف ناگهانی خواهران ویلیامز و بازیهای ضعیف شاراپووا، بخش خانومها باز بازه.

یکی دو تا شگفتی بین مردها داشتیم. داوید نعلبندیان آرژانتینی دو ست از ژرمی شاردی فرانسوی جلو بود، ولی بازنده بیرون اومد. امروز هم نیکولای داویدنکو جلوی ایوان لوبیچیچ به سرنوشت مشابه ای دچار شد. (به خدا هر وقت این داویدنکو می بازه، بدجوری مشکوک می زنه. حالا گناهشو نمی شوریم!)

به نظرم شاردی و ارنست گولبیس پدیده های جوون امسالن.

اما خداحافظی غیرمنتظره ژوستن انن، نابترین تنیسور زن دنیا، به شاراپووا فرصت داده برای اولین بار قهرمان فرانسه بشه، ولی اگه همین جوری بازی کنه (سی و شیش دابل فالت یا خطای سرویس توی سه مسابقه!!!!)، یه سال دیگه آرزو به دل می مونه. عوضش کوزنوتسوا، سفینا، ایوانوویچ و یانکوویچ می تونن بلندپروازی کنن.

قهرمان مردها هم (طبق معمول) یکی از سه تنیسور اول یعنی فدرر، نادال یا جاکوویچه. همه می گن نادال، ولی هنوز حریف قدری نداشته که بشه قضاوت کرد.

این تیتر مطلب امروز مجله تایمه درباره اوجگیری لاریجانی و آینده سیاسی احمدی نژاد.من با این استدلال نویسنده موافقم که احمدی نژاد محبوبیت سه سال پیش رو نداره، ولی معتقدم اگه اتفاق خاصی نیوفته، بازرییس جمهور می شه. چرا؟

همه “تحلیلگرها” می گن رهبر از احمدی نژاد دلخوره و واسه همین لاریجانی پر و بال گرفته. قبول کنین دو ساله دلمون به این حرف خوشه ولی هر بار رهبر محکمتر پشت رییس جمهور وایستاده.

بعلاوه بر خلاف تصور ما، احمدی نژاد هوادارهای زیادی داره و بدتر این که روز جمعه انتخابات همه اونا می رن رای می دن ولی ماها نه! اگه همه بسیج بشیم و رقابت هم سالم باشه، احمدی نژاد در بدترین سطح محبوبیت باز یکی دو میلیون رای بیشتر می آره.

فقط ما این جماعت رو نمی بینیم یا نمی خوایم ببینیم. (دقت کنین نویسنده تایم از قاهره نوشته و با یه تحلیلگر بی نام در تهران حرف زده.) یه سر برین دهات و شهرهای کوچیک، حامیان احمدی نژاد رو می بینین.

لازم نیست ده تا کتاب و مقاله درباب حقوق بین اللمل نوشته باشی تا بدونی حمله هکرهای ایرانی به وب سایتهای عربی در اعتراض به جعل نام خلیج فارس، جنگ افروزانه و تجاوزطلبانه است.

طبق تعریف، عمل جنگی، حمله ایه که بدون نیاز به دفاع از خود و بدون مجوز سازمان ملل علیه تاسیسات و حریم یه کشور دیگه انجام می دی. در قرن بیست و یکم، سایت دانشگاه و روزنامه، تاسیسات و حریم ملی هستند (مخصوصا دامینهای خاص هر کشور).

درست پارسال این موقع ملی گراهای روس در اعتراض به سرنگونی یه مجسمه از یکی از میدونهای استونی، حملات سازمان یافته ای علیه سایتهای متحد سابقشون راه انداختند. ناتو هم اونو مصداق جنگ اینترنتی دونست و یه مرکز دفاعی در استونی راه انداخت.

از همون موقع این بحث مطرح شد که حقوق بین الملل بایستی مطابق با شیوه های تازه جنگ آپ دیت بشه. از خوش شانسی هکرهای هموطن، هنوز خواب نهادهای مسئول سنگینه، ولی عربها می تونن با استناد به همون قوانین قرن بیستمی ادعای خسارت کنن. حتی استرداد!

اگه اسم خلیج فارس رو تحریف کردند، شما هم حق دارین اسم دریای عمان رو بذارین دریای سیستان. یا برین دم سفارتشون شعار بدین. فقط در همین حد.

دوستان اگه رگ غیرتشون ورم کرده، یه بار برن دم وزارت نفت تظاهرات که چرا قطریها گاز خلیج فارس رو می برن و ما هنوز با شل و توتال شش و بش می کنیم؟ یا از وزارت خارجه بپرسن بلاتکلیفی سهم مون از دریای مازندران تا کی؟

به نظرم دولت باید این حمله هکرها رو رسما محکوم کنه چون اگه فردا چهارتا تروریست وهابی بیان و اینجا بمب بذارن، ما همین انتظار رو از سعودیها داریم.

بدتر از کار هکرها، گفتگوی خبرگزاری رسمی مملکت با سرکرده اوناست. (جون من، تتیر رو!) چون آرمان میهن پرستانه دارن و حال عربها رو گرفتن، بایستی بهشون تریبیون بدیم؟ مگه ایرنا با تروریستهای جندالله هم مصاحبه می کنه؟

تا وقتی مذاکره سر نام خلیج فارس و جزایر سه گانه به جنگ رسمی تبدیل نشده، این هکرها، تروریست (اینترنتی) هستن. و مثل دیکتاتور، تروریست خوب و بد نداریم. مگه حکومتها بخوان.

این هیاهوی انتخاب علی لاریجانی به ریاست مجلس سر چیه؟ گیریم دو سه بار هم از تریبون مجلس گذاشت تو کاسه محمود احمدی نژاد. که چی؟

اصلا فرض کنیم همه جو گیر شدیم و سال بعد رفتیم به لاریجانی یا قالیباف یا هر کی غیر احمدی نژاد رای دادیم.

رییس جمهور جدید هم به اسراییل فحش ناموس نداد، گرد و خاک اتمی هم خوابید، دموکراتها هم کجدار و مریز باهمون راه اومدند و گوشت هم کیلویی دو، سه تومن ارزون شد. آیا اون چیزهایی که اصلاحشون سرآغاز همه اصلاحات نابه، اصلاح می شه؟

لابد می گین بدبینی و این به صدتای اون شرف داره و بد بهتر از بدتره.

ولی من واقع بینم و می گم تنها فرق احمدی نژاد با بقیه رفقای راستی اینه که حرف دلشو می زنه.

دیروز با سایت فری سایکل آشنا شدم. هر خرت و پرتی رو که نمی خوای، می ذاری اونجا تا یه آدم نیازمند بیاد ببره. نو و کهنه اش مهم نیست، مهم این که برخلاف حراجی ای بی eBay نباید پولی دست به دست شه.

هدف، حفاظت از محیط زیسته. سایت فری سایکل می گه پارسال کاربرانش نذاشتن به بلندی چهارتا کوه اورست، خرت و پرت به قبرستون زباله تشییع بشه.

سایت در هفتاد و پنج کشور فعاله، از جمله انگلیس. مثلا محلات مختلف لندن هر کدوم یه گروه عضو دارند که ناخواسته هاشونو توی سایت می ذارن: تی وی، یخچال، لباس دست دوم، آکواریوم، پرینتر…

هر کی طالب بود، با آگهی دهنده تماس می گیره و یه قرار می ذاره که بره برداره. به همین سادگی. هم خونه ات خلوت می شه، هم ثواب می کنی و هم به حفظ محیط زیست کمک کردی.

به این آدمهایی که کاوشگر فونیکس رو به مریخ فرستادند، حسودی می کنم. یه چیز خفن ساختند، شیشصد و هشتاد میلیون کیلومتر توی یه فضای ناشناخته هدایتش کردند تا از خاک یه سیاره دیگه نمونه برداره.

وقتی هیجان این آدمها رو دیدم، فهمیدم شغل ماها (روزنامه نگار، جراح، محقق، مکانیک، تاجر، راننده فرمول یک،…)، هر چقدر هم شریف و پولساز و هیجان انگیز، باز کشکه و پشم. چون اون چیزی رو که شغل این آدمهای گنده تر از آدم داره، نداره: کشف ناشناخته ها.

این آدمهای فراانسانی (کیهان شناسها یا ژنوم کارها) مرز علم و تخیل ما رو همزمان جلو می برند. هنرمندها فقط پیشقراول تخیل اند.

شاید بگین خیلی از ماها هم کارمون کشف مجهولات و یافتن واقعیته، مثل روزنامه نگار یا پژوهشگر. ولی حقیقت اینه که این مجهولات واسه ما ناشناخته است و معمولا جوابش رو یکی دیگه می دونه یا توی کتاب و ژورنال نوشتنش.

اگه آفتابه رو خالی کردم روی شغل شریفتون، عذر می خوام ولی حس من اینه که شغلهای ما آدم معمولی ها، سرکاریه!

روسیه برنده یوروویژن شد و بریتانیا، آخر.

قابل پیش بینی هم بود. مفسر بی بی سی از ثانیه اول گفت کشورهای اروپای شرقی هوای همدیگه رو دارن و با رای دادن به همدیگه، زیرآب اروپای غربیها رو می زنن. پارسال هم اینجوری شد. ولی آهنگ روسها خیلی هم افتضاح نبود، هرچند که من آهنگ اسراییل و صربستان رو بیشتر پسندیدم.

فقط دو کشور (سن مارینو و ایرلند) به بریتانیا رای دادند و مفسر بی بی سی انقدر شاکی شده بود که آخر برنامه تهدید کرد شاید سال بعد دیگه یوروویژن نره.  

درسته رای مردم روش مناسبی واسه انتخاب بهترین آهنگ نیست، ولی این همون دموکراسیه که اروپای غربی به شرقی ها وعده می داد تا کمونیسم رو کله پا کنن. مگه نه؟ 

…یه سر رفتم ایران. چرخیدم، خاطره ساختم و خاطره زنده کردم. آی چسبید!

مملکت از اونی که خونده و شنیده بودم، فرقی نکرده بود. ولی ابلفضلی گرونی اش حتی پوند رو هم اخته می کرد. یه لیوان آب انار بی مزه، هزار و پونصد، چیزبرگر، چهار و نیم، بستنی سه اسکوپه، سه و نیم (هلاک اسکوپ گفتنشون بودم).

عوضش محصولات فرهنگی به نسبه ارزون بود، ولی وقتی جیب و شیکمت خالیه، ناچاری بگی گور پدر کتاب و سینما.

علاوه بر گرونی، امسال خشکسالی فغان همه رو درمیاره. چندتا شهر رفتم و فکر می کنم امسال توی دهات و شهرهای وابسته به کشاورزی، سال انفجار آسیبهای اجتماعیه.

این حجره واسه تدابیر ایمنی و امنیتی این سفر تعطیل بود. تا سفر بعدی، کرکره اش می ره بالا.