My Babbling Brain

اولین روز تنیس اوپن آمریکا به خیر گذشت. یعنی ستاره ها غافلگیر نشدند و به ما شرط بندها ضد حال نزدند، ولی شرط بندی روی آدمهایی مثل راجر فدرر و خواهران ویلیامز یا ژوستین انن خیلی گرون تموم می شه.

مثلا اگه بخواین روی برد فدرر مقابل یه حریف گمنام شرط ببندین، بایستی هفتصد و پنجاه پوند بذارین وسط تا آخرش فقط یه پوند گیرتون بیاد. چه بسا هم طرف ببازه و این همه پول خاکستر بشه.

حالا اگه روی برد حریف جویای نام فدرر شرط بخوابونین، به ازای هر پوند، فقط بیست و دو پوند نصیبتون می شه. من که نمی فهمم این چه تناسبیه!

تنها راه پول درآوردن از این مسابقه های بزرگ اینه که اولا بطور زنده شرط ببندین و بعد بذارین طرف یکی دو امتیاز یا گیم بگیره، اون وقت روی این که ست اول رو مثلا سرنا ویلیامز می بره شرط بذارین.

سرنا ویلیامز بر خلاف خواهرش ونوس مسابقه اول رو خیلی ضعیف برد. تا دلتون بخواد خطا داشت و مقادیری هم به حاجی کنزینگتون ضرر زد. ولی ایشالا خدا واسه خواهرش بسازه. عجب خانوم نجیب و پولسازیه!