My Babbling Brain

فرانسیس هریسون خبرنگار بی بی سی بعد از سه سال داره از ایران می ره و در مطلبی از موج تازه سرکوب گلایه کرده.

به نوشته او، مقامات وزارت ارشاد به مهمانی خداحافظی اش نرفتند ولی دلگیر نشده چون می دونه فضا چطوریه.

یه نگاه به تاریخ انقضای پاسپورتم انداختم، دیدم سال نود و یک خورشیدیه. به ذهنم اومد که قراره ما گذر یه قرن دیگه رو هم شاهد باشیم. (بر چشم بد لعنت)

هفت سال پیش نسل ویژه ای بودیم که رسیدن قرنی تازه از تقویم میلادی رو دیدیم. باهاش هزاره سوم هم اومد. حالا هم تقویم میلادی ۰۷/۰۷/۰۷ رو نشون می ده. تکرارش می ره تا هزار سال دیگه.

قراره رویدادهای زیادی به میمنت امروز برگزار شه (کنسرت، معرفی عجایب هفتگانه، ازدواجهای فله ای، مرحله مقدماتی تور دو فرانس و جام ملتها)، ولی آیا واقعا امروز با روزهای دیگه فرقی داره؟ انگار سهم ما از تاریخ فقط بازی اعدادشه.

شاید هم این نگاه خیلی منفیه. به قول بچه مثبتها، یحتمل یه اراده برتری می خواسته ما زنده باشیم و این روزهای تاریخی رو ببینیم. پس حالشو ببرین.

یه مشت جوون قد و نیم قد وارد یه کافی شاپ استارباکس می شن. پیشبندهای سبزرنگ بروبچ استارباکس رو از کیفشون درمی آرن و دور گردن می اندازن.

یکی شون با یکی از قهوه چی ها حرف می زنه و بعد با دوستاش می زنه زیر آواز ضد استارباکس (چرا قهوه رو از آفریقایی ها ارزون می خره؟)

بعد از چند دقیقه بهشون گفته می شه که وقتشون تمومه. تعظیم می کنن و می رن.

من و مهمان حاجی متعجبیم چرا استارباکس دوست داره مشتریها ببینن که منتقداش می تونن آزادانه اعتراض کنن؟

چند روز پیش روزنامه نوشته بود یه مادری هزار پوند داده و دماغ بچه یه ساله شو عمل کرده چون از ریختش خوشش نمی امده.

این روزها خبر به زندان افتادن اولین بلاگر انگلیس لای اخبار حملات تروریستی اینجا گم شد، هرچند به تروریسم مربوط می شد.

فلسیتی لود به جرم اذیت و آزار و بدنام کردن یکی از قربانیان بمبگذاری هفتم ژوئیه سال دو هزار و پنج، هفته پیش به شش ماه حبس محکوم شذ.

خانم لود متهم بود که نوشته ریچل نورث (فامیلی مستعار و صاحب عکس) با تشکیل گروهی از بازماندگان و خانواده های قربانیان و درخواست برای تحقیق مستقل در مورد اون حملات در واقع داره از کنار اون مرده ها، کاسبی می کنه.

استدلال خانم لود که یه پژوهشگر اهل آکسفورده، این بود که تحقیق مستقل در شرایطی که پلیس داره تحقیق می کنه، ناممکنه و حتی به حرف وزیر کشور وقت استناد کرده بود.

بنا به ادعای اون، خانم نورث با راه اندازی وبلاگ “ریچل اهل شمال لندن” فقط دنبال بازارگرمی برای فروش حق مصاحبه به رسانه ها و تبلیغ برای کتابیه که در مورد هفتم ژوئیه نوشته و همین روزها چاپ می شه. اما خانم نورث می گه اگه این تلاشهاش نبود، دولت حق این قربانی ها رو خورده بود. (این روزها در مورد ریشه های تروریسم و سایر بحثهای سیاسی هم می نویسه.)

خانم نورث قبلا گویا قربانی تجاوز جنسی شده بوده و با وجود انتشار تصاویرش، کسی قانونا اجازه نداشته نام واقعی شو منتشر کنه تا آبروی خانواده اش حفظ بشه. ولی خانم لود این نامردی رو می کنه و به گفته شاکی، شوک حملات رو براش تشدید می کنه.

تهدیدات خانم نورث بی اثر می مونه و کار به دادگاه کشیده می شه. خانم لود بازداشت و با قرار وثیقه آزاد می شه ولی دست از، به قول خودش، افشاگری و به قول خانم نورث، افترا زدن برنمی داره.

دادگاه بطور غیابی خانم لود رو محاکمه می کنه و خیلی از بلاگرها توی وبلاگهاشون اعلامیه تحت تعقیب بودنشو منتشر می کنن. بالاخره توی یکی از کافی نتهای شرق لندن، موقع آپ کردن بلاگش، بازداشت و بعد محاکمه می شه.

من یکی دو ساعت وبلاگ هر دو طرف رو خوندم و واقعا دشوار می تونم قضاوت کنم حق با کیه یا کی دعوا رو شروع کرده. زنجیره ای از اتهام و ضد اتهام ردیف شده و هر دو طرف، قد یک اروگاه نسبتا بزرگ، حامی دور خودشون جمع کردند، هرچند شمار طرفدارهای خانم نورث بیشتره.

پوشش رسانه ای هم آشکارا به نفع شاکیه، شاید به این خاطر که خودش ارتباطات خونده. البته محکوم هنوز مجال فرجامخواهی داره، ولی به نظرم محکومیتش با توجه به فضای جاری و فرا رسیدن سالگرد هفتم ژوئیه شکسته نمی شه.

بخش دیگه ای از حکم اینه که خانم لود بعد از آزادی هم حق نداره مستقیم یا غیر مستقیم درباره شاکی و سایر بازماندگان چیزی بنویسه یا باهاشون تماس بگیره.

تنها نکته جالب این بود که با وجود محکومیت خانم لود، هنوز وبلاگش سرجاشه. نه قوه قضاییه انگلیس فیلترش کرده و نه بلاگ اسپات زیرآبشو زده. شاید هم فعلا اینطوره!

وقتی بچه پا منبری باشی، یکی از شیرین ترین چیزهایی که می شنویی، شرح حال آدمهاییه که معصومان رو به خواب دیدند.

حالا ممکنه طرف شیخ وارسته ای بوده باشه که کتابی نوشته و خواب دیده یکی از امامها بهش مهر تایید زده. یا برعکس یه لات بی سرپا بوده که مثلا خواب امام حسین رو دیده و توبه کرده.

توجیه اش هم اینه که مهمترین مجرای ارتباط ما خاکی های خطاپذیر با یه روح مقدس ساکن عالم غیب، رسانه خوابه. شیرینه چون بهت می گن اگه بچه خوبی باشی، شاید به خواب تو هم بیاد. و چه چیز از خواب شیرین تر!

یقینا باورپذیری این جور حکایتها به اعتقاد آدمها به ماوراء الطبیعه بستگی داره. پس ممکنه یکی باور کنه مادر یه راننده تاکسی به خوابش بیاد و بگه به احمدی نژاد رای بده، و یکی هم به این روایت و راوی اون بخنده.

این وسط چیزی که قابل انکار نیست، بهره برداری سیاسی احمد جنتی به نفع سوگلی محافظه کارها از اون بخش از ضمیر مخاطبهاشه که مخزن بیاد ماندنی ترین خاطرات مذهبی شونه. (فایل صوتی حرفهای جنتی)

آقای جنتی در واقع با اشاره تلویحی به بی غل و غش بودن رسانه خواب در مورد معصومین (در مقایسه با رسانه های دنیای بیداری مثل هم میهن) و تعمیم دادن اصالت پیامهای اون رسانه به احمدی نژاد می خواد هیپنوتیزم حامیان جناح راست رو عمیق تر کنه.

مساله: روندی که با “هاله نور” آغاز شد و با “معجزه قرن” ادامه یافت و حالا به “خواب راننده تاکسی” رسیده، به دنبال چه هدفیه؟

محافظه کاران به این نتیجه رسیدند که اصل خودی و غیر خودی، با وجود اعمال خشونت آمیزش، جواب مورد انتظار رو نداده و باید دنبال فرقان یا مرز تازه ای بود: مقدس و نامقدس.

پس لیست نامزدهای انتخابات مجلس که مورد تایید احمدی نژاد و بزرگترهاش باشه، مقدسه و بقیه لیستهای دیگه، نامقدس.

این جور تردستی های کلامی مسلما برای بخشی از مردم موثره، ولی من فعلا قصد ندارم به خواب بزرگ فروبرم.

این روزها هر مجله درست و حسابی رو باز کنی، یه مطلب در مورد مایکل بلومبرگ، شهردار موفق نیویورک، و/یا روپرت مرداک (مردوخ یا هر چی) داره.

هر دو غول رسانه ای پولدارند و هردو، یهودی. بلومبرگ واسه قطع وفاداری از حزب جمهوریخواه و تقویت شایعات نامزدی اش برای ریاست جمهوری آمریکا خبرساز شده و مرداک بخاطر تلاش برای خرید شرکت داو جونز، مالک وال استریت ژورنال.

ما مسلمونها همیشه یهودیهای موفق، مخصوصا از نوع هالیوودی و رسانه چی، رو منفور می دونیم، ولی بد هم نیست رمز موفقیت اونا رو یاد بگیریم.

آره، شاید به قول شما، خصوصیات کثیف زیاد داشته باشند، ولی اگه خودتونو قربانی اونا می دونین، بهتره یاد بگیرین چطور مرداک ظرف چهار دهه از یه روزنامه زیان ده استرالیایی بر تخت سلطنت رسانه های دنیا نشسته.

چرا شارلاتان بازی ما جواب نمی ده؟ چرا به حد کافی توی کار بی رحم نیستیم؟ چرا از ترس ورشکستگی احتمالی، جرات کارآفرینی نداریم؟ چرا به رویاهای بزرگمون نمی رسیم؟ و چرا همیشه قربانی موندن رو آسونتر از قربانی گرفتن می دونیم؟

وعده ها، وعده ها

مرداک سخن می گوید

بلومبرگ: شهردار مدیرعامل