پلیس و صدا و سیما می گن اکثر تجاوزها بخاطر “پوشش تحریک آمیز” قربانیه، ولی واقعا همینطوره؟
در ژاپن هم این دلیل ذکر می شه. چند وقت پیش هم یه فروشگاه انگلیسی ناچار به توقف فروش لباسی شد که گمان می رفت حمله جنسی به زنان رو تشدید بکنه. ولی در هر دو کشور اخباری از تجاوز به بچه های دو ساله و پیرزنهای هشتاد ساله مخابره شده.
یه گواه دیگه مدعیان نقش حجاب و تجاوز می تونه جدول جهانی میزان تجاوز باشه. عربستان که زنهاش حجاب فوق کامل دارند، اوضاعش مناسبه و ته جدوله. ولی همه می دونیم زنهای عربستانی فعالیت اجتماعی خیلی محدودی دارند و معمولا بدون مردشون بیرون نمی آن. تازه انقدر جامعه شون سنتیه که قربانی ها نمی تونن بیان گزارش بدند.
از طرف دیگه، بالاترین میزان تجاوز در آمریکا متعلق به آلاسکاست. چرا اونجا کاپشن و شال و کلاه مصونیت نمی آره؟ بعلاوه میزان تجاوز در آمریکا مرتبا در دو دهه اخیر کم شده، هرچند هنوز بعضی ها اینو قابل باور نمی دونن.
برای همین محدود کردن ریشه های تجاوز به نوع پوشش قربانی، ساده انگاریه. متجاوز برای کاهش مجازات یا دستکم شرم، تقصیر رو گردن دختر و جامعه می اندازه. با وجود اصرار خبرنگار تلویزیون، دختری که وسط مصاحبه قاضی مرتضوی قربانی تجاوز معرفی شد، می گفت لباسش تحریک انگیز نبود.
به نظرم خیلی خوبه که قربانی تجاوز حاضر می شه جلوی دوربین بیاد. دوره انکار تموم شده. تا سه چهار سال پیش بچه های حوادث می نوشتن فلان باند بخاطر اذیت و آزار دخترها بازداشت شد. وقتی ازشون می پرسیدم جرمشون فقط اذیت و آزار بوده، جواب می دادند نه، ولی نمی شه نوشت تجاوز. (چقدر روزی مجبورم می کرد برای دخترهای قربانی سربازهای آمریکا در اوکیناوا بنویسم هتک حرمت، نه تجاوز!)
من قصد ندارم نقش لباس رو انکار کنم ولی نباید تنها مدرکمون اعتراف متجاوز باشه. باید تحقیق مستقل صورت بگیره و همه ریشه ها شناسایی بشه.
بعد باید همه متجاوزها رو اعدام کرد. راستی همه؟ در غرب درصد قابل ملاحظه ای از تجاوزها توسط شوهر یا پارتنر صورت می گیره، اما آیا حاضریم بحث تمکین رو کنار بذاریم و شوهرهای متجاوز رو هم اعدام کنیم؟ یا نه، اون نوع تجاوز ایرادی نداره؟