My Babbling Brain

یکی از دوستان یه لینک جالب فرستاده.

نیوزویک یه خبرنگار فرستاده تهران تا برای سایتشون گزارش بده. این اولین گزارش مایکل هرشه که به نظرم خیلی کلیشه ایه. حالا شاید گزارشهای بعدیش بهتر بشه.

وقتی اسراییل حاضر نیست زیر بار کشور مستقل فلسطینی بره، منزوی کردن حماس فایده نداره. یه مدتی با فتح لاس خشکه می زنن و باز مردم می بینن حماس بهتر از درد گرسنگی و بی پولیه.

حماس تحت فشار داشت راضی می شد با اسراییل کنار بیاد، ولی کسی حاضر نیست بهش اعتماد کنه. مردم باید به کسانی رای بدند که غرب می خواد.

اعتراف می کنم که نژادپرستم، از نوع شتری اش. ولی دست روزگار واسه تنبیه و تنبه، منو فرستاده یه محله که پر از آدمهایی که نمی خوام اسمشونو بیارم.

هی دارم خودمو تمرین می دم که کمتر نژادپرست باشم، ولی یه جورهایی، به قول معروف، جنتیکیه. از اون ور هم اون آدمها باید یه کم اصلاح بشن، که نمی شن.

واکنش ما به آیه هاى شیطانى مثل توهین سلمان رشدی به پیامبر قابل دفاع نیست، چون یه نویسنده متوسط رو سید شهدای اهل قلم کردیم، غافل از این که “شهدا، شمع تاریخند”.

پس خودمون، نه ملکه، شوالیه اش کردیم. این وسط کاخ باکینگام به عنوان تولیت آستان کلیسای انگلستان خواست این پیام رو بده که ارزشهای مسیحیت مقابل بنیادگرایی اسلامی جا نمی زنه.

بعلاوه تجلیل از رشدی بعد از دو دهه نشون می ده که رهبران مسیحی شتابزده تصمیم نمی گیرند چون می دونن با شور اهورایی نمی شه توی دنیایی زندگی کرد که ناچارت می کنه برای بقا مصالحه کنی، حتی سر توپ ترین فتوای تاریخ! 

حماس و فتح می جنگند، فلسطینیان آه میکشند و اسرائیلیان لبخند میزنند.

نویسنده: مهمان حاجی

تونی بلر از برخورد رسانه ها توی این ده سال نخست وزیری اش انتقاد کرده و گفته ما خیال می کردیم اوضاع با اومدن رسانه های نو مثل وبلاگ بهتر می شه، ولی بدتر شد.

روشنه که بلر نمی تونه بلاگرها رو مثل خبرنگارها بپیچونه و واسه همین شاکیه.

سر رسوایی پرونده اطلاعاتی عراق، مدیران ارشد بی بی سی ناچار به استعفا شدند، در حالی که خبرشون درست بود و بعد همه دیدند عراق سلاح کشتار جمعی نداره.

مشکل همه سیاستمدارها با وبلاگ اینه که به همه قدرت داده تا صداشونو به گوش بقیه برسونن، ولو اون صدا، قارقارک باشه.  

خیلی عاقلانه است که مقتدی صدر گفته مقصر اصلی انفجارهای تازه حرم عسگری، نیروهای اشغالگرند. بهرحال اگه جنگ نمی شد، گنبد و مناره سرپا می موندن و هزاران عراقی.

این حرف صدر به اختلافهای فرقه ای دامن نمی زنه ولی حتی اگه آمریکایی ها برن خونه شون، اختلافهای چند صد ساله شیعه و سنی پابرجا می مونه.

مساله اینه که القاعده نمی تونه این همه نیرو رو وارد بکنه، خیلی ها بومی هایی هستند که در بهترین حالت، مخشون وایتکس خورده. تکلیف ما با این جماعت چیه؟

من که بعید می دونم راه اومدن با اینا، به قول ممد، فاز بده!