My Babbling Brain

بنازم به قدرت تله پاتی هاله اسفندیاری وکیان تاجبخش که از کنج انفرادی اوین هم می تونن مردم شهرهای مختلف رو با سه پالس به خیابونها بکشونن، وگرنه اگه اونا و رابطهاشون نبودن (که بزودی شناسایی، بازداشت و معترف می شن) مردم ما که جرات اعتراض خودجوش رو نداشتن.

بی بی سی گزارش داده وقتی پای جرمهای کوچولو مثل کش رفتن خرت و پرت از سرکار وسط می آد، بیش از شصت درصد انگلیسی ها تبهکارند.

تازه این تحقیق، جرمهایی مثل داون لود موسیقی یا استفاده از نرم افزار تکثیری رو لحاظ نکرده وگرنه…

 پژوهشگرها نتیجه گرفتند دیگه اکثریت قانون مدار یه افسانه است و جرم تنها به حاشیه جامعه تعلق نداره. طبقه متوسط هم دچار زوال اخلاقی شده.

البته من چون از اول خلاف بودم، از این گزارش احساس گناه نمی کنم. شما رو نمی دونم!

سردبیری نیویورک تایمز درباره سوتی گزارش سرکوب در ایران و تحریف عکس خبرگزاری فارس توضیح داده.

به گفته اونا، سوءتفاهم بین یه پژوهشگر مسائل ایران و گزارش نویس باعث شد نیویورک تایمز عکسی رو که مربوط به چرخوندن اوباش توی خیابونها با آفتابه است، جای نمونه تصویری سرکوب جوانان بخاطر سر و وضعشون چاپ کنه.

توضیح نیویورک تایمز (اصلش پایین اینه)

 

Editors’ Note: June 25, 2007

A front-page article yesterday described a crackdown in Iran that has included the jailing of three Iranian-Americans, repression or intimidation of nongovernment organizations pressing for broader legal rights, warnings to newspaper editors against articles on banned topics, arrests of advocates for women’s rights and of student leaders, and the detention of 150,000 people for wearing clothing considered not Islamic.

The headline over the article said that Iran was cracking down on dissent and “parading examples” in the streets, and one paragraph in the article also said that young men detained for wearing tight T-shirts or western-style haircuts had been “paraded bleeding through Tehran’s streets by uniformed police officers.” The Times caption on an official Iranian news agency photograph that ran with the article said that it showed a police officer punishing a young man in public for wearing un-Islamic clothing by forcing him to suck on a plastic container normally used for intimate hygiene, a punishment the article also asserted was for that offense.

But the man in the photograph, according to widespread Iranian news reports, was one of more than 100 people arrested recently on charges of being part of a gang that had committed rapes, robberies, forgeries and other crimes. The caption published on the Web site of the news agency, Fars, had said only that the man was being punished as part of a roundup of “thugs” in a Tehran neighborhood.

The current repression has made reporting in Iran difficult. In this case, The Times relied on an interview with a researcher for a nongovernment agency that no longer operates within Iran who said the photograph was evidence of a more visible police role in public crackdowns on what the authorities consider immoral behavior. The reporter then wrongly interpreted what the researcher said as applying to a crackdown on dress, and incorporated the erroneous interpretation into the body of the article, without giving any indication of the source for it.

These errors could have been avoided with more rigorous editing. The article should not have said that young men had been paraded through the streets for wearing un-Islamic dress, and the headline over it should not have said that dissenters were being paraded as part of the crackdown.

---

مرتبط یک: آقای نیویورک تایمز، شما هم؟

مرتبط دو: سوتی نیویورک تایمز اصلاح شد

گویا به گوش آقای نیویورک تایمز رسوندن و هم عکس و هم شرح عکس و هم یه جمله بودار رو از گزارش سرکوب در ایران حذف کرد.

ولی همینطور که صفحه نتایج جستجوی گوگل نشون می ده، هنوز جمله ای که عکس خبرگزاری فارس رو تحریف می کنه، قابل رویته.

بعلاوه سایتهایی که گزارش اولیه نیویورک تایمز رو منتشر کردند، هنوز جمله بودار رو یدک می کشن. بدی ردپای اینترنتی همینه!

ببینین ابتدای پارگراف هشتم این با پارگراف هشتم این یا ششم این چه فرقی داره؟ جمله حذف شده در خبر خبرگزاری فرانسه مونده. (بند پنجم) البته شاید اونا هم حذف کنن.

---

این یه کل کل حرفه ایه و ربطی به حقوق اوباش محترم نداره. قبلا در منقبتشون اینجا نوشتم. گیر ندین!

نیویورک تایمز یه گزارش نوشته از موج سرکوبهای اخیر در ایران، ولی یه سوتی هم داده.

شاید هم شیطنت کرده که عکس معروف خبرگزاری فارس از سرکوب اوباش رو نمونه عکس پسرهایی معرفی کرده که بخاطر پوشیدن تی شرت یا داشتن موهای غربی سرکوب شدند.

من شخصا از روزنامه ای مثل نیویورک تایمز انتظار دارم اول مطمئن شه فکتهاش درسته، بعد بیاد ماجرا رو توصیف کنه. وگرنه من هم فضایی نویسی بلدم.

حالا مساله وقتی بودار می شه که خبرگزاری فرانسه می داد همین گزارشی رو که حرف تازه ای نداره، تبدیل به خبر می کنه و خیلی جاها منتشرش می کنن.

آقا، داره خبری می شه؟ ما رو جا نذارین!

---

آپ دیت یک: سوتی اصلاح شد

آپ دیت دو: توضیح و پوزش نیویورک تایمز

کن لوینگستون، شهردار چپگرای لندن خیلی رُکه، مخصوصا اگه پای آمریکا وسط باشه.

در تازه ترین حمله لفظی اش به سفیر آمریکا بخاطر ندادن سه میلیون دلار قبضهای ورود به طرح ترافیک گفته: ”خیلی خوشحال می شدم اگه می تونستم ماشین سفیر رو با خودش داغون بکنم.”

وقتی هم جنجال لوگوی المپیک لندن بلند شد، شهردار گفت اگه دست من بود یه پنی پاش نمی دادم!

چند روزه که نزاع حقوقی یه دختر شونزده ساله با مسئولهای مدرسه اش بر سر یه انگشتر مذهبی خبرساز شده.

“لیدیا پلی فوت” عضو فرقه ای از مسیحیته که روابط جنسی قبل از ازدواج رو منع می کنه و پیروانش یه حلقه نقره ای دست می کنن که روش آیه ای از کتاب مقدس در مورد پاکدامنی حک شده.

مدرسه گفته باید اینو دربیاری چون هم مقررات اونیفورم و جواهرآلات رو نقض می کنه و هم این که داشتن این حلقه، از فرایض مسیحیت نیست.

لیدیا هم به دادگاه شکایت کرده و گفته چرا دخترهای مسلمون می تونن با حجاب بیان مدرسه!؟ بعد شما کی باشین که بخواین “حقیقت دین” رو تعیین کنین؟

“آدمها وقتی مسن تر می شن، تندروتر می شن: دستکم بعضی هاشون. من الان شصت و چهار سالمه و می خوام با معضلات گنده و زشت مثل جنگهای نامنصفانه، قاچاق جنسی زنها و نقض حقوق بشر در دستگاه قضایی آمریکا مبارزه کنم.”

این بخشی از مقاله آنیتا رادیک، بنیانگذار فروشگاه های لوازم آرایش بادی شاپ در نیوزویکه. خانم رادیک نوشته وقتی به جنگ عراق اعتراض کرده، یه روزنامه آمریکایی خواستار تحریم بادی شاپ شده و اون دیده بهتره قید بیزنس رو بزنه و یه فعال تمام وقت بشه.

خانم رادیک با بخشی از پول دویست و پنجاه میلیون دلاری فروش بادی شاپ یه بنیاد خیریه راه انداخته و فعلا مهمترین هدفش، تلاش برای آزادی دو عضو دربند حزب پلنگ سیاه است که به گفته او، سی و پنج سال در زندانهای آمریکا در انفرادی هستند.