My Babbling Brain

دیروز رفتم نشنال پرتریت گالری و یه نمایشگاه از پرتره های برده ها به مناسبت دویستمین سالگرد لغو برده داری دیدم.

نکته جالبش این بود که هنرمندهایی دویست و پنجاه سال پیش تصمیم گرفته بودند نقاشی برده های آفریقایی رو بکشن تا نسلهای آینده بدونن اونا چه جوری لباس می پوشیدند یا خالکوبی شون چه شکلی بود. به نظرم مهمتر از اون، حفظ این آثاره.

حالا دیروز خوندم که موزه بریتانیا همراه “هات میل” تصمیم گرفته هزاران ایمیل انگلیسی ها رو بایگانی کنه تا نسلهای آینده بدونن مردم این دوره و زمونه به چی فکر می کردن، چی واسه شون خنده دار بوده و چه گافهایی می دادن.

هر کی (توی انگلیس) می تونه ایمیلهای جالبی رو که تاحالا نوشته یا گرفته، بر اساس ده طبقه بندی، به اینجا فوروارد کنه. فعلا هزار و هشتصد و خورده ای ارسال شده.

امروز روز جهانی آزادی مطبوعاته، با مضمون ایمنی و مصونیت خبرنگاران. بیاین چندتا جمله نغز بخونیم:

“آزادی مطبوعات نه یک هدف، بلکه وسیله ای برای رسیدن به جامعه ای آزاد است.” (فلیکس فرانکفورتر)

“اگر قرار بود بین دولت بی روزنامه و روزنامه بی دولت، یکی را انتخاب کنم، بدون لحظه ای تردید دومی را برمی گزیدم.” (توماس جفرسون)

“آزادی مطبوعات، نگهبان تمامی آزادیهای مدنی، سیاسی و مذهبی است.” (جونیوس)

“مطبوعات نه تنها آزاد، بلکه قدرتمند است. قدرت آن متعلق به ماست و غرورانگیزترین قدرتی است که انسان می تواند داشته باشد.” (بنجامین دزرایلی)

آقای احمدی نژاد، دم مرامت گرم که به دست خانوم معلمت بوسه زدی. معلومه ادبت به از دولتته، ولی چرا به پیرزن بنده خدا گفته بودی توی دومین ماه از بهار، دستکش دست کنه!؟

برادر، اگه می خواستی شیطون دین و ایمانتو کف نره، دست یکی از آقا معلمهاتو می بوسیدی. حنات که پیش فمینیستها رنگی نداره.

در ثانی، اگه اهل ریا و عوام فریبی نیستی، یه توک پا می رفتی خونه همین خانوم معلم و بدون ریاکاری، شرط ادبو بجا می آوردی. سوتی هات هم رو نمی شد. جون جدت بهمون نگو که روحت خبر نداشت معلمت هم توی مراسمه.

متاسفانه درسهاتو خوب از بر نکردی. تنها تاثیرگذاری احتمالی این جور شیرین کاریهای تبلیغاتی اینه که خودجوش به نظر برسه، نه کارگردانی شده.

مرد عمل با مرد نمایش خیلی فرق داره. معلمهای بازداشتی رو آزاد کن، صد برابر این نمایشت تاثیر می ذاره.

ماجرای کاریکاتور دانشگاه امیرکبیر (حالا می خواهد کار هر کی باشه) یه بار دیگه نشون می ده چقدر ما خاورمیانه ایها مقابل نیش کاریکاتور شدیدا آسیب پذیریم و چقدر واکنش نامتناسبی نشون می دیم.

روزنامه های انگلیس دهها بار کاریکاتور تونی بلر رو در مقام سگ دست آموز جورج بوش چاپ کردند، ولی طرفدارهای حزب کارگر هیچ وقت به خیابون نریختند یا روزنامه ای رو آتیش نزدند.

توهین، هیچ جا قابل قبول و دفاع نیست، ولی مخصوصا ماجرای کاریکاتورهای پیامبر به ادعای بعضی ها قوت داد که می گن ما خاورمیانه ایها قدرت پایینی واسه درک مفاهیم انتزاعی داریم و فکر می کنیم اگه بلر توی یه کاریکاتور به شکل سگ ترسیم شد، پس واقعا سگ شده.

البته غربیها هم مقابل کاریکاتور آسیب پذیرتر از حالا بودند، بخصوص طبقه حاکم، ولی حکومت قانون از یه طرف و آزادی بیان و مطبوعات از طرف دیگه بهشون یاد داد که کاریکاتور واسه جرقه انداختن توی کله مخاطبه، نه توی دفتر نشریه.

شاید بدونین که وقتی ناپلئون در سال هزار هفتصد و نود و نه به قدرت رسید، دستور توقیف کلیه نشریات طنز پاریس رو داد و به رییس پلیس، ژوزف فوشه، گفت هر کاریکاتوریستی رو که قیافه ناپلئون رو به تمسخر می کشه، گوشمالی بده.

موقع مذاکره بر سر معاهده “انین” با انگلیس هم تلاش کرد یه بندی رو بگنجونه که همه کاریکاتوریستهای انگلیسی رو که تصویرشو می کشیدند، همردیف قاتلها می دونست و خواستار استردادشون می شد. خوشبختانه برادران انگلیسی زیربار نرفتند.