My Babbling Brain

وقتی سیاستمدارها زور زورکی متعهد به یه رسالت اخلاقی می شن (مثلا نابودی استبداد و مبارزه با فساد)، زودتر می شه مچ شونو گرفت.

این مشکل تونی بلر بود. دیگه کسی دستاوردهاشو نمی بینه و هم روی عراق و فساد مالی حزب کارگر زوم می کنند.

متاسفانه جانشین او، گوردون براون هم اخلاقگراست.

موش، این جونده فنقلی، یه بار دیگه قربانی جدال اسلامگراها و صهیونیستها شده.

حتما این کلیپ استاد ایرانی رو دیدید که می گه “کمپانی والت دیسنی یهودی” تام و جری رو خلق کرده تا “با ملاحتها و شیرین کاریهای موش و گربه، بخصوص موش” لقب موش کثیف یهودیها فراموش بشه.

حالا حماس ناچار شده پخش یه برنامه تلویزیونی کودکان رو متوقف کنه که در اون یه بابایی توی لباس میکی ماوس، بچه های فلسطینی رو تشویق به مبارزه می کرده. (کلیپی از این برنامه)

این برنامه انقدر گل کرده بود که صدای اسراییلی ها رو درآورد. اونا ادعا می کردند این میکی ماوس، یا به قول تلگراف “موش جهادی” بچه ها رو برای کشتار یهودیها شستشوی مغزی می داده!

افسوس که وقتی جنگ نابرابر می شه و یلان و شیران به خاک می افتند، موشها رسم مبارزه رو به شیربچه ها یاد می دند.

این “براندازی نرم” برخلاف اسمش خیلی هم زمخته، مخصوصا این که گرفتن “گروگان نرم” کم هزینه ترین راه مقابله با اونه.

واشنگتن پست نوشته که هاله اسفندیاری، مدیر برنامه خاورمیانه مرکز وودرو ویلسون آمریکا، سه شنبه بازداشت و به اوین منتقل شده.

خانم اسفندیاری گویا دسامبر برای دید و بازدید به ایران می ره ولی موقع برگشت به فرودگاه، مردان ناشناس پاسپورتش رو به زور می گیرند و وقتی می خواد تقاضای پاس المثنی بده، بازجویی شش هفته ای در وزارت اطلاعات آغاز می شه.

لی همیلتون، مدیر مرکز ویلسون، اتهام دخالت این زن آمریکایی ایرانی تبار و مرکزشو در براندازی رد کرده ولی گفته تا حالا نمی خواسته پای وزارت امور خارجه آمریکا به میان بیاد. بخشی از بودجه ویلسون رو دولت آمریکا می ده.

واشنگتن پست می گه بعد از نازی عظیما، خبرنگار رادیو فردا و یه فرد دیگه، خانم اسفندیاری سومین فردیه که دستگاه های امنیتی ایران پاسپورتشو می گیرند و مانع از خروجش می شن تا یه جور گرو مقابل آمریکا (بعد از تخصیص بودجه هفتاد و پنج میلیون دلاری علیه ایران) داشته باشند.

اسپنسر تونیک، عکاس آمریکایی مشهور بخاطر عکسهای دستجمعی از برهنگان، تازه ترین اثرش رو با بیش از هجده هزار مرد و زن عریان در پایتخت مکزیک آفریده.

آقای تونیک می گه برای کسب مجوز از مقامات مکزیک، یکی از کاتولیک ترین کشورهای جهان، پنج سال این در و اون در زده، ولی جالبه که مکزیکی ها، از گروه های سنی و طبقات اجتماعی مختلف، با علاقه زیاد در این برنامه شرکت کردند. (عکسهاش و اینجا)

این عکاس می گه می خواسته ببینه یه جامعه آزاد مثل مکزیک، چطور تن برهنه رو هنر تلقی می کنه.

یه شرکت کننده گفته: “مساله مهم، تن من یا دیگری نیست، بلکه شرکت در کاری به عنوان اعضای یه جامعه است.”

امروز تلویزیون بی بی سی فینال جام حذفی زنان انگلستان رو پخش کرد و من برای اولین بار یه مسابقه فوتبال زنان رو بطور کامل و زنده دیدم.

بازی زنان آرسنال و چارلتون نه تنها فینال، بلکه یه دربی لندنی بود و برای همین بیست هزار نفر هم رفته بودند ورزشگاه ناتینگام فارست که برای این مسابقات یه رکورده. آرسنال با این که یه گل عقب افتاده بود، چهار-یک قهرمان شد که چهارمین قهرمانی مهمشون توی این فصل بود (پوز مردهای آرسنالو زدند).

با این که خیلی از بازیکنها دخترهای هیجده نوزده ساله بودند، ولی از نظر تکنیکی چیزی از مردها کم نداشتند. مثلا جولی فلیتینگ در بیست و یک مسابقه این فصل، بیست و نه گل زده، از جمله چهارتا هت تریک. البته مربی هر دو تیم مرد بودند.
نکته جالب این بود که بازیکنها بندرت خطا می کردند ولی من فکر می کنم ما مردها (بعد از یه مدتی) از اینجور مسابقه ها حوصله مون سر می ره، چون یه نمه خشونت “سازنده”، نمک فوتباله، چون هم هیجان می ده و هم بازی رو از یه نواختی درمی آره.

نکته جالب دیگه، وجود یه مفسر زن در کنار مفسر مرد بود، هر چند شاید بگین برای این مسابقه طبیعیه، ولی حقیقت اینه که اینجا کم کم مفسرهای زن دارن فعال می شن.(کلیپ ویدویی بحث)

چند وقت پیش یه مسابقه فوتبال لیگ برتر رو از رادیو دنبال می کردم و خانومه انقدر با شور و شوق بازی رو توصیف می کرد که برای من ایرونیِ زن توی ورزشگاه ندیده غیرعادی بود.

حاضرید یه روزی، جای فردوسی پور یا خیابانی، یه زن مسابقه فوتبال رو تفسیر کنه!؟ اگه اومد، شما مردها فکر می کنین چه واکنشی نشون بدین؟

دم آرسنال گرم. منچستر یونایتد بالاخره قهرمان شد، ولی اگه تابستون بازیکن نخره، فصل بعد سوم هم نمی شه.

مجله تایم آیت الله خامنه ای رو به عنوان یکی از صد شخصیت بانفوذ سال انتخاب کرده و اونو “یکی از محوری ترین، و مرموزترین، رهبران خاورمیانه” خونده.

در توضیح دو پاراگرافی این انتخاب (اکثر منتخبان دو سه پاراگراف نصیبشون شده) اومده که رهبر ایران هم به نعل می زنه و هم به میخ (”با غرب صلح نمی کنه ولی از رویارویی هم پرهیز می کنه یا اصلاحات دموکراتیک رو سد می کنه ولی جلوی تندروها رو هم می گیره.”)

این اولین بار از زمان پیروزی محمود احمدی نژاده که از ایران، رهبرش برای این لیست انتخاب می شه و به نظرم نشون می ده که غربیها بالاخره فهمیدند شعارها و سیاستهای احمدی نژاد رو، ولو تند و تیز، نباید جدی گرفت چون کوکش دست یکی دیگه است.

این در حالیه که توی یک سال اخیر، آیت الله خامنه ای (بیمار یا سالم) کمتر آفتابی شده و در کشور، احمدی نژاد (آزادی ملوانها) و در منطقه، ملک عبدالله (انتخاب دیگه تایم) بیشتر خبرساز بودند.

اگه آمریکا اصرار ایران برای مذاکره بدون شرط رو بپذیره، (مصاحبه متکی با تایم و ترجمه اش) شاید امسال آیت الله خامنه ای مرد سال تایم هم بشه.

افزایش استفاده از انرژی باد شاید از ردپای کربنی آدمها کم کنه، ولی دردسرهای حقوقی هم بهمراه می آره.

مجله اشپیگل نوشته دو آلمانی که از باد، برق می گیرن، از همدیگه به دادگاه شکایت کردند چون اگه توربینهای بادی خیلی نزدیک بهم باشن، روی تولید برق تاثیر منفی می ذارن.

این مجله پرسیده مالک باد کیه؟ من هم چندتا سوال بادی به ذهنم رسید.

مثلا اگه باد مال همه است، اونایی که توربین بادی نصب می کنن و بعد برقشو می فروشن، آیا نباید بخاطر استفاده از یه منبع عمومی انرژی به دولت پول بدند؟ (بجای باد، نفت خام بذارین و بجای توربین بادی، پالایشگاه)

آیا مردم یه منطقه بادخیز مثل منجیل باید برق بادپرورده رو به همون قیمت جاهای دیگه بخرن؟ دولت برای رفع شکاف بادی (در کنار شکاف دیجیتالی) چه وظیفه ای داره؟

آیا باد روزی اندازه نفت ارزش تجاری و سیاسی پیدا می کنه که یه جماعتی رو جدایی طلب بکنه؟ چطور می شه از باد محرومشون کرد؟

بدجوری توی کله ام باد افتاده.