سیندی شیان، مادر آمریکایی که بعد از مرگ پسر سربازش در جنگ عراق، به یکی از مشهورترین چهره های ضد جنگ تبدیل شده بود، [1] به مبارزه اش پایان داده، چون از بی بخار بودن سیاستمداران جنگ ستیز جون به لب شده.

خانم شیان می گه این مبارزه که حتی به بازداشتش هم منجر شد، به قیمت جدایی شوهر و بدهی های سنگین تموم شده و حالا می خواد برگرده سر خونه و زندگی اش.

مسلمه که برنده بزرگ این تصمیم کیه، ولی بازنده بزرگ، خانم شیان نیست، چون بهرحال به خودش، و به ما، اثبات کرد می تونه با حکومت بزرگترین رهبر دنیا دربیوفته و صدای آدمهای بی صدا بشه. حتی اگه مطمئن بشه مرگ پسرش پوچ بوده.

بازنده بزرگ ماییم که از روی زبونی، همیشه منتظر قهرمان می مونیم و وقتی که سروکله قهرمان پیدا می شه، خیال می کنیم یه تنه، صدتا لشکر رو حریفه و ما می تونیم بچسبیم به زندگیمون.

یافتن جانشین برای خانم شیان سخته، چون کنار رفتن او، به سایر مادران پسر باخته این پیامو می ده که عزیزانتون بیهوده مردند. پس خاموش اشک بریزید و دم نزنید، وگرنه مثل من می شید “روسپی توجه”.