داستان فتح خرمشهر، یکی از مظلومترین حماسه های ماست، چون یا بین خاطرات تک رنگ بچگی مون گم شده یا لا به لای مشاجره [1] پایان دادن یا ندادن به جنگ، تنها شده نقطه ای از تاریخ معاصر.

نگاه خودی و غیرخودی باعث شده تنها ملت دنیا باشیم که انقدر به قهرمانان به خاک افتاده اش بی تفاوته چون فکر می کنیم احترام به اونا، احترام به حکومته، چون فکر می کنیم اگه اونا زنده بودند، لابد الان بلای جون مردم می شدند.

شاید، ولی خب همه عوض می شیم، مهم اینه اونا لحظه ای که باید می ترسیدند، بخاطر دین و کشورشون نترسیدند، یا دستکم ترس شونو قائم کردند. من که نمی تونم!