من و عمو خلیل
(این مطلبو به دعوت مهدی جامی، نویسنده سیبستان، درباره تاثیرگذارترین آدم زندگی ام نوشته ام. من هم شما رو دعوت می کنم به خوندن و نوشتن.)
شیش، هفت ساله بودم که اولین بار توی مغازه بابام دیدمش. اهل محل صداش می زدن عمو خلیل.
استوار بازنشسته بود ولی کارگری می کرد. ترک رضاییه (ارومیه) بود و چون از بچگی یتیم شده بود، نتونسته بود بره دنبال درس و مشق. هنوز لهجه غلیظی داشت، ولی دوست داشتنی بود.
عصرها که بعد از مدرسه می رفتم مغازه بابام، عمو خلیل گهگاه بهم سرمی زد و مرتب تشویقم می کرد که درس بخونم.
چرخ روزگار چرخید تا رسیدم دوم راهنمایی و درس انگلیسی شد کابوسم. یه روز عمو خلیل که متوجه درموندگی ام شده بود، دستمو گرفت برد موسسه شکوه (دروازه دولت) ولی از قضا کلاسها پر شده بود.
همون ورها گشتیم تا توی خیابون رامسر یه موسسه دیگه پیدا کردیم. اون هم پر شده بود. عمو خلیل کلی به خانوم منشی التماس کرد تا آخر اسم منو نوشت و از اون روز مسیر زندگی من عوض شد.
دوستی من با این پیرمرد تا پونزده سال دیگه ادامه پیدا کرد. توی این مدت همسرش فلج و زمین گیر شد و عمو خلیل هفتاد و اندی ساله با بردباری، برای چند سال اونو تروخشک می کرد و اصلا به سرای سالمندها نفرستاد. آخر سر عمو خلیل زودتر از زنش از دنیا رفت.
آدمهای تاثیرگذار حتما نباید فلسفه و ادبیات خونده باشن، می تونن مثل عمو خلیل بیسواد باشن. فقط باید احساس مسئولیت کنن. لازم هم نیست خودآگاهانه الگو باشن، کافیه به ارزشهای انسانی ایمان داشته باشن و عمل کنن، مثل عمو خلیل.
روحش شاد.
Loading ...
اردیبهشت ۲۹م, ۱۳۸۶ | ۰۴:۳۲
روح پر فتوحش شاد
اردیبهشت ۲۹م, ۱۳۸۶ | ۰۵:۰۶
درسته! اتفاقاً خیلی از ما ها از چنین آدمهایی بیشتر تاثیر پذیرفته ایم ؛ آدمهای بی نام و نشان که بردن اسمشون الزاماً مایه مباهات نمی شه ولی ارزش شون در زندگی ما چه بسا کمتر از آن صاحبان اسامی خوش آب و رنگ نبوده! یادداشت خوبی بود.
اردیبهشت ۲۹م, ۱۳۸۶ | ۰۵:۵۶
ممنون از این نوشته! حتما لازم نیست تاثیرگذارترین فرد زندگیمان حضرت حافظ و مولانا باشد. گاهی آدمهای عادی -که زندگیشان از دور ویژگیی چندان برجستهای ندارد- آنقدر انساناند و آنقدر کمککننده که یک عمر تو را مدیون خویش میکنند.
اردیبهشت ۲۹م, ۱۳۸۶ | ۰۷:۰۵
سلام حاجی. از اظهار نظر شما ممنونم. البته اون مطلب یک طنز بود برای نشان دادن ماهیت آنانی که کارشان سیاه بازی یرای اهداف سیاسیه. مگه یادت رفته همینها یک موقعی جمع شدند جلو سعد آباد و علیه مذاکزات هسته ای با سه کشور اروپایی شعار دادند. ازاینها گذشته وبلاگت عالیه. نحوه انتخاب و نوشتنشان. اغلب می خوانمش. اگه قابل بدانید با هم بلینکیم!
اردیبهشت ۲۹م, ۱۳۸۶ | ۰۷:۲۳
خدا رحمتش کند. عمو خلیلت را می گویم. سئوال مهمی است. تاثیر گذارترین فرد زندگی چه کسی است. حتماً درباره اش می نویسم.
اردیبهشت ۲۹م, ۱۳۸۶ | ۲۰:۰۰
خدا رحمتش کند
باهات خفن موافقم که ادم های تاثیر گذار حتما ادم های درس خونده و متفکری نیستند بلکه می تونند جزو ادم های معمولی باشند
بهر حال نوشته جالبی بود
اردیبهشت ۲۹م, ۱۳۸۶ | ۲۰:۱۱
یه لحظه دلم خواست عمو خلیلتو ببینم . گاهی دلم واسه دیدن یه آدم پاک بی آلایش و بی ادعا لک می زنه .