My Babbling Brain

امروز تلویزیون بی بی سی فینال جام حذفی زنان انگلستان رو پخش کرد و من برای اولین بار یه مسابقه فوتبال زنان رو بطور کامل و زنده دیدم.

بازی زنان آرسنال و چارلتون نه تنها فینال، بلکه یه دربی لندنی بود و برای همین بیست هزار نفر هم رفته بودند ورزشگاه ناتینگام فارست که برای این مسابقات یه رکورده. آرسنال با این که یه گل عقب افتاده بود، چهار-یک قهرمان شد که چهارمین قهرمانی مهمشون توی این فصل بود (پوز مردهای آرسنالو زدند).

با این که خیلی از بازیکنها دخترهای هیجده نوزده ساله بودند، ولی از نظر تکنیکی چیزی از مردها کم نداشتند. مثلا جولی فلیتینگ در بیست و یک مسابقه این فصل، بیست و نه گل زده، از جمله چهارتا هت تریک. البته مربی هر دو تیم مرد بودند.
نکته جالب این بود که بازیکنها بندرت خطا می کردند ولی من فکر می کنم ما مردها (بعد از یه مدتی) از اینجور مسابقه ها حوصله مون سر می ره، چون یه نمه خشونت “سازنده”، نمک فوتباله، چون هم هیجان می ده و هم بازی رو از یه نواختی درمی آره.

نکته جالب دیگه، وجود یه مفسر زن در کنار مفسر مرد بود، هر چند شاید بگین برای این مسابقه طبیعیه، ولی حقیقت اینه که اینجا کم کم مفسرهای زن دارن فعال می شن.(کلیپ ویدویی بحث)

چند وقت پیش یه مسابقه فوتبال لیگ برتر رو از رادیو دنبال می کردم و خانومه انقدر با شور و شوق بازی رو توصیف می کرد که برای من ایرونیِ زن توی ورزشگاه ندیده غیرعادی بود.

حاضرید یه روزی، جای فردوسی پور یا خیابانی، یه زن مسابقه فوتبال رو تفسیر کنه!؟ اگه اومد، شما مردها فکر می کنین چه واکنشی نشون بدین؟