My Babbling Brain

یکی از محاسن جامعه سرمایه داری اینه که به مصرف کننده حق انتخاب می ده، طوری که حتی می تونه رنگ مرگش رو هم انتخاب کنه.

تازه ترین روند حفاظت از محیط زیست، تاکید بر مرگ سبزه، یعنی ترتیبی بدی بعد از این که ملک الموت سرزده به دیدارت اومد، فک و فامیلهات اندامهاتو اهدا کنند، توی تابوت مقوایی بخوابوننت تا زودتر به خاک کوزه گرها تبدیل شی و بجای سنگ قبر، جات درخت بکارند.

حالا بعد از مرگ سرخ، می تونین مرگ سبز رو هم انتخاب کنین. فقط مراقب باشین سراغ هر مرگی می رین، سراغ نارنجی اش نرین که این روزها نارنجی، رنگ دشمنه.

سیندی شیان، مادر آمریکایی که بعد از مرگ پسر سربازش در جنگ عراق، به یکی از مشهورترین چهره های ضد جنگ تبدیل شده بود، به مبارزه اش پایان داده، چون از بی بخار بودن سیاستمداران جنگ ستیز جون به لب شده.

خانم شیان می گه این مبارزه که حتی به بازداشتش هم منجر شد، به قیمت جدایی شوهر و بدهی های سنگین تموم شده و حالا می خواد برگرده سر خونه و زندگی اش.

مسلمه که برنده بزرگ این تصمیم کیه، ولی بازنده بزرگ، خانم شیان نیست، چون بهرحال به خودش، و به ما، اثبات کرد می تونه با حکومت بزرگترین رهبر دنیا دربیوفته و صدای آدمهای بی صدا بشه. حتی اگه مطمئن بشه مرگ پسرش پوچ بوده.

بازنده بزرگ ماییم که از روی زبونی، همیشه منتظر قهرمان می مونیم و وقتی که سروکله قهرمان پیدا می شه، خیال می کنیم یه تنه، صدتا لشکر رو حریفه و ما می تونیم بچسبیم به زندگیمون.

یافتن جانشین برای خانم شیان سخته، چون کنار رفتن او، به سایر مادران پسر باخته این پیامو می ده که عزیزانتون بیهوده مردند. پس خاموش اشک بریزید و دم نزنید، وگرنه مثل من می شید “روسپی توجه”.

با این که ایران و آمریکا بعد از بیست و هفت سال مذاکره مستقیم داشتند، من از این “رقص با گرگ” کیف نکردم.

دولت آمریکا نمی خواد با مذاکره کردن، به حکومت ایران مشروعیت بده. فقط می خواد دهن دموکراتها رو ببنده و بگه غیر از دیپلماسی نظامی، کارهای دیگه هم بلدیم.

در مقابل حکومت ایران برای بقا به مذاکره نیاز داره، ولی می دونه مذاکره همانا و از دست دادن اعتماد برادران حزب اللهی همان. می خواد کجدار مریز جلو بره. وانگهی، با این جور مذاکرات تاریخی، توجه بین المللی هم از پرونده اتمی منحرف می شه.

ولی تا وقتی یه ایرونی نتونه بی دردسر بره آمریکا، تا وقتی یه ایرونی مقیم آمریکا نتونه آزاد برگرده وطنش چون ممکنه مهره سیا معرفی شه، و حتی تا وقتی یه ایرونی از داخل ایران نتونه از سایتهای آمریکایی خرید کنه، اینجور مذاکرات فقط برای تحلیلگرها مفید و پولسازه که بیان توی رادیو و تلویزیون غرب و بگن “همین نفس دیدار بین دو دشمن دیرینه، ولو بر سر عراق، حائز اهمیته!”

من یکی که منتظر استریپ تیز گرگه می مونم. هات تره!

یکشنبه تلویزیون بی بی سی قسمتی تازه از مستند قبیله رو پخش کرد که درباره مردان و زنان حمار در جنوب اتیوپی بود، انسانهایی که از دید ما، بویی از تمدن نبردند.

فرهنگ اینا فرقی با دوران جاهلیت نداشت، ولی عجیب بود که خیلی از ویژگی هاش با فرهنگهای ما آدمهای مدرن مشترک بود. حالا نمی دونم ایراد از ماست، یا از اونا.

پسرهای قبیله حمار برای جشن بلوغ باید از روی ده پونزده تا گاو ماده یا نر اخته (نشانه زنان و کودکان) چهار بار بپرند. گاوها مثل صحنه های بدلکاری پرش موتورسوار از روی چند تا ماشین، کنار هم ردیف می شن. تنها در صورت پرش موفق، پسر می تونه گاوها رو ببره چرا یا با دختر منتخب مامان و باباش، ازدواج کنه.

اما جالب اینجاست که اگه پسره، خواهر داشته باشه، دختره می اد التماس می کنه که اونو با ترکه شلاق بزنند تا وفاداری شو به برادرش نشون بده. البته یه ترکه می گم، یه ترکه می شنوفید. چنان یارو رو می زنن که تا آخر عمر کبودی اش می مونه تا مهر آشکار وفاداری باشه.

شوهرها هم حق دارن همسرشونو (به ازای هر سی بز و بیست گاو می شه یه زن دیگه هم گرفت) کتک بزنن، ولی اگه خیلی نامردی بزنه، همسایه ها می تونن پادرمیونی کنن.

حمارها معتقدند این کتک زدنها به تقویت پیوندها کمک می کنه، ولی دولت اتیوپی داره باهاشون مبارزه می کنه که بی خیال این رسم شن.

(اگه توی انگلیس هستید، می تونین بعضی از کلیپهای برنامه رو اینجا ببینید.)

من همیشه کفزده خلاقیت این جوک سازهای ایرونی هستم، آدمهای گمنامی که با تراوشات ذهنی و ترشحات دهنی شون بهمون خوشی موقتی می دن و ما حالا محصولات اونا رو به لطف اس ام اس و ایمیل برای شبکه دوستامون می فرستیم.

الان یکی از دوستان اس ام اسی رو فرستاد که آمیخته ای از دوتا ماجرای خبرساز اخیره.

“یارو داشته توی پارک دست دوست دخترشو می بوسیده، یهو گشت ارشاد می رسه. ماموره می پرسه این خانوم کی باشن؟ طرف جواب می ده: معلم کلاس اولمه!”

توی آمریکا و اروپا اینجور جوکهای سیاسی نیشدار، در بهترین حالت، فقط توی ذهن یه روزنامه نگار یا طنزپرداز نخبه جوونه می زنه، ولی در ایران، هر ذهن عادی، صرفا برای تخلیه فشارهای روانی خودش و اطرافیانش، می شه کارخونه جوک.

وقتی محمود احمدی نژاد می گه قطار اتمی نه فرمون داره و نه ترمز، می شه حرفشو نشنیده گرفت و پای لجبازی و یه دندگی گذاشت، ولی وقتی می گه احدی در ایران حق نداره حتی برای یه ثانیه بگه تعلیق، باید ترسید.

باید ترسید از تکامل یه رییس جمهور منتخب مردم به دیکتاتور. باید ترسید از قداست بخشیدن به خفقان تحت عنوان اشاعه آرمانی ملی گرایانه.

مساله غنی کردن و غنی نکردن نیست. مساله سرکوب حق مسلم آزادی بیان و مباحثه است.

در بحبوحه جنگ تحمیلی، آیت الله خمینی به ملت نگفت احدی حق نداره برای یه ثانیه بگه صلح و سازش، چون مطمئن بود همه قبول دارند که بیرون انداختن دشمن آرمان شرافتمندیه، ولی درباره راهش می شه بحث کرد.

اتمی کردن ایران هم می تونه افتخارآفرین باشه، ولی تصمیم ساز مملکت، اون هم مملکتی که دینش به شورا خیلی تاکید کرده، باید ببینه خلق الله چی می گن و چی می خوان.

آقای احمدی نژاد، حتی اگه صد در صد ایرانی ها در مورد ادامه غنی سازی به اجماع نظر برسند (روندی که مستلزم آزادی بیان برای همه است)، باز باید مردم حق تغییر، و ابراز، نظر داشته باشند.

برادر، مملکت رو نمی شه بهمون شیوه پادگان اداره کرد، مگر این که کل مملکت رو پادگان کنی.

امروز اکثر روزنامه های انگلیس در مورد رای دیروز دادگاه استیناف نوشتند که مردی رو محکوم می کنه بعد از طلاق، نود و پنج میلیون دلار به زنش بده، بالاترین رقم در تاریخ بریتانیا. (تلگراف، انگلیس رو پایتخت طلاق دنیا دونسته).

جان شارمن، سلطان صنعت بیمه انگلیس، بعد از سی سال زندگی مشترک، همسرش بورلی رو طلاق می ده و حاضر می شه چهل میلیون دلار مهریه (یا به قول انگلیسی ها غرامت) بده، چون به گفته اون، بورلی توی این مدت تنها یه زن خونه دار بوده.

اما کار به دادگاه می کشه و دادگاه بدوی رای به نود و پنج میلیون دلار می ده و حالا هم دادگاه استیناف بر اون مهر تایید زده. وکلای خانم بورلی می گن خیلی به آقای شارمن حال دادند، چون این تنها سی و شش درصد دارایی اونه، و طبق برخی مقررات، اینا می تونستن نصف مال و منالشو بگیرند.

جالبه که چند روز پیش روزنامه نتایج یه نظرسنجی رو چاپ کرده بود که نشون می داد اکثر زنهای انگلیسی ترجیح می دن اول خونه بخرند و بعد شوهر کنند، اما رای این دادگاه اثبات می کنه هنوز یافتن شوهر پولدار، سریعترین راه پیشرفت مالی برای خانومهاست. (تقریبا سالی سه میلیون دلار برای خانوم بورلی شارمن).

لای کامنتهای وبلاگ حاجی واشنگتن، دیدم نیما یه لینک داده به مجموعه عکسهای جهانگیر رزمی از خرمشهر. نیما مطلب خوبی هم در مورد این عکاس تاریخ ساز نوشته.