My Babbling Brain

وزارت دفاع بریتانیا به ملوانها اجازه داده خاطراتشونو به رسانه ها بفروشن و همین واکنشهای مختلفی براه انداخته.

موافقها می گن اگه قراره یکی از اعضای خانواده ملوانها بره شنیده هاشو بفروشه، چه بهتر که این پول نصیب این درد کشیده ها بشه و مردم هم کل حقیقت رو بدونن.

مخالفها می گن این خطر هست که مردم از این سربازهای سوداگر دلسرد شن. البته حق هم دارند، چون بازار خاطره نویسی اینجا بشدت خرابه و مردم واسه یه مشت دلار به دروغ می گن بچه که بودند، قربانی خشونت جنسی یه کشیش شدند.

ولی من فکر می کنم خیرش بیشتره، چون پونزده ملوانی که سیزده روز، به قول خودشون، انفرادی بودند، حرف رسانه پسند زیادی ندارند، مگه این که نعناع داغشو زیاد کنن. اون وقت می شه بهتر فهمید کی راست می گه.

آپ دیت: فی ترنی، ملوان زن، با روزنامه سان حرف زده و گفته ایرونی ها از من می پرسیدند سایزت چیه، می خوایم برات تابوت بسازیم. “صدای بریدن تخته و کوبیدن میخ از بیرون سلول می آمد.”

احمدی نژاد گفته بود آزادی ملوانها، هدیه است، ولی درخواست سفیر ایران از بریتانیا نشون می ده معامله ای درکار بوده و حالا دولت بلر زده زیرش: آزادی ملوانها در مقابل جلال شرفی و گروگانهای اربیل بعلاوه سکوت “آزادگان” از دوران اسارت.

طبق معامله، شرفی آزاد شد و آمریکا گفت می ذاره گروگانهای ایرونی دسترسی کنسولی داشته باشن. بعد ملوانها از رافت اسلامی مستفیض شدند اما آمریکا جر زد. ملوانها هم رفتند حرفهایی زدند که نباید می زدند. یک روز بعد شرفی مدعی شکنجه شد.

مطمئن باشین اگه بده و بستونی نبود، جمهوری اسلامی همون لحظه ورود شرفی یه مصاحبه راه می انداخت تا آثار شکنجه “گروه وابسته به سیا” رو نشون دنیا بده.

فعلا بخاطر ناتو بازی انگلیسی ها، ایران یه حرکت عقب افتاده و من چشمم آب نمی خوره که گروگانهای اربیل به این زودی آزاد بشن.

البته انتقاد من فقط به ادعای معامله نکردنه، وگرنه دیگه مهم نیست ملوانها مفت از چنگمون پریدند یا نه. ‘گاهی ترجیح می دم کلاه گشاد سرم بذارن ولی سرم سالم بمونه.

به اعترافات ملوانها در مورد بدرفتاری می شه دو جور واکنش نشون داد: منطقی (المامور معذور) و عاطفی (خوکهای ترسو و نمک به حروم).

من یکی نمی تونم منطقی باشم. شک ندارم اون ملوان زن، تحت فشار روانی زیاد اون نامه های خنده دار رو نوشته بود، ولی خیلی از اعترافات همرزمهاش، خنده دارتره: چشم بند زدند، انفرادی انداختند، بازجویی کردند، روی پتو خوابوندند، رادیو و تلویزیون نمی دادند، انگلیسی حرف نمی زدند، گلنگدن کشیدند…

وقتی توی مدرسه راهنمایی می بردنمون آموزش نظامی، چپ و راست گلنگدن می کشیدند و واقعا تهدید به شلیک می کردند. واسه چی؟ واسه این که اعصاب یه سرباز باید قوی تر از کاسب و کارمند باشه.

حالا گیریم گلنگدن می کشیدند، مگه جرات می کردند بذارند یه تار موتون کم بشه؟ انقدر شعور نداشتید که بفهمید شما رو واسه معامله سیاسی می خوان؟

تازه اعترافاتشون عاری از تناقض نبود. اون سرباز فسقلیه می گفت رفتار ایرونی ها انسانی بود. انگار درست کوک نشده بود.

یا می گفتند ما توی تلویزیون ایران عذرخواهی نکردیم! لابد انقدر ترسیده بودید که الان یادتون نیست چی بلغور کردید. مرد بودید و می گفتید تا سفیر نیاد، حرف نمی زنیم.

من هنوز یادم نمی ره اسیرهای ایرونی که از تلویزیون عراق “مرگ بر صدام” می گفتند و لگد می خوردند و از رو نمی رفتند. سرباز هم، سرباز قدیم.

فقط خدا رو شکر که زودتر رفتند وگرنه گاردین می گه آمریکا برای آزادی شون پیشنهاد اقدام نظامی داده بود.

طفلی دانشجوهای حزب اللهی مدام می گفتند این انگلیسی ها باید محاکمه و اعدام شن، ولی ما مسخره می کردیم. به این عرقچین حاجی قسم، شرمنده ام.

تلویزیون اسکای گزارشی پخش کرده که پنج روز پیش از بازداشت ملوانها، یکی از اونا می گه ما این کشتی ها و قایقها رو توی خلیج فارس می گردیم تا اطلاعاتی در مورد ایران بدست بیاریم.

وزارت دفاع بریتانیا این حرف رو تایید کرده ولی گفته گردآوری اطلاعات طبق قطعنامه شورای امنیته! تازه می فهمم چرا انقدر زود به “تعرض” اعتراف کردند و نذاشتند کار به مفتش و کابل بکشه.

از طرف دیگه، ملوانها بعد از برگشت گفتند بهشون سخت گذشته!

بنده خدا احمدی نژاد، تخته موج سواری اش چه زود شکست و شعبده اش چه عمر کوتاهی داشت. حالا می خواد جواب تندروها رو چی بده؟

عکس: فتوبلاگ دانیال شایگان

ملوانها برگشتند، با اونیفورم نه کت و شلوارهای بدقواره ایرانی، ولی چهار هموطن شون توی بصره کشته شدند و حالا کارد به تونی بلر بزنی خونش درنمی آد.

نخست وزیر بریتانیا سرضرب ایرانو مقصر مرگ این چهار تا دونست. بازگشت به واقعیت تلخ!

مردم انگلیس اصلا این “هدیه” رو قبول نکردند و خواستار محاکمه نظامی ملوانها بخاطر اعتراف و پاچه خواری شدند. بلر هم پیروزمندانه گفت نه مذاکره ای صورت گرفته و نه امتیازی داده، بلکه احمدی نژاد تحت فشار دنیا تسلیم شده!

اسم شو بذارین نمک نشناسی یا میهن پرستی، ولی باید قبول کنیم مشکلاتمون با دنیا حل نشده. بدتر از همه، از حالا مشکوکتر باهامون تا می کنند.

با آزادی ملوانها، هر کدوم از ما، بسته به اعتقاد و تحلیل شخصی، لیستی از برنده های این ماجرا رو ردیف کرده.

ملوانها و خانواده شون، دولت بلر، لاریجانی و رفقای عملگراش، ایران (از نگاه موافقان دولت یا ضد سیصدیها)، گروگانهای اربیل، دبیر دومی که به “صد هزار” انگلیسی می ارزه، سپاه و … محمود احمدی نژاد.

شاید این آخری رو قبول نداشته باشین، ولی انصافا احمدی نژاد نمایش تبلیغاتی سنجیده ای، مخصوصا واسه هواداران غیر ایرانی اش، راه انداخت، از مدال دادن تا عفو کردن، کارهایی که در حیطه اختیارات فرمانده کل قوا یا رهبره و احمدی نژاد فقط موج سواری کرد.

بازندگان این بازی هم کم نیستند: ایران (البته از نگاه ما منتقدهای دولت و تندروها)، حزب اللهی های خواهان محاکمه و پوزش، نومحافظه کاران جنگ طلب و….

برام مهم نیست بدونم چه بده و بستونی صورت گرفته، ولی دوست دارم بدونم چرا این رحمت واسعه نصیب فعالان زندانی نمی شه؟ چشم آبی و مو طلایی نیستند؟ یا بهای آزادی شون قرقره کردن حرفهای دیکته شده نیست؟

بلاگرهای حزب اللهی، به جز یکی دو نفر، سر ماجرای ملوانها چیزی ننوشتند، چون بر خلاف بقیه بلاگرها حق تجمع آزاد دارند و می تونند جلوی سفارت انگلیس اظهار نظر کنند.

بعد از درخواست دانشجوهای تندرو واسه اعدام “مترسکها”، بلاگرهای حزب اللهی یه تومار اینترنتی راه انداختند تا دولت ایران ملوانهای “یکی از افسانه ای ترین قدرتهای آبی جهان” رو آزاد نکنه.

البته با گذشت ده روز از زمان انتشار این تومار، (تا صبح چهارشنبه) فقط هفتاد و نه نفر امضاش کردند.

واکنش، یا بهتر بگم عدم واکنش، مردم انگلیس به ماجرای ملوانها برام جالبه.

هر ملتی یه مشت تندرو مذهبی یا ملی گرا داره، ولی هیچکدوم از این انگلیسی ها نرفت دم سفارت ایران عربده کشی و سنگ پرونی.

البته واکنشهای مدنی مثل گره زدن روبان زرد به درخت به امید آزادی ملوانها یا ارسال نامه دستجمعی به احمدی نژاد گزارش شد، ولی خیلی تک و توک.

نمی تونم با اطمینان بگم بی تفاوت بودند. شاید بیست و پنج سال بعد از جنگ فالکلند به این نتیجه رسیدند که بچسبند به کار و زندگی و بجای سربازها، به دیپلماتهاشون اتکا کنند.

 آپ دیت: دیدم بی بی سی هم در مورد واکنش بریتانیایی ها نوشته.