My Babbling Brain

توقیف گذرنامه نازی عظیما، خبرنگار رادیو فردا، تازه ترین نمونه از شیوه نو حکومت ایران برای سرکوبه.

مهم نیست که هیچ جرمی مرتکب نشدی و برخلاف ملوانهای انگلیسی، با گذرنامه اومدی مرز پرگهر تا از یه فامیل بیمار عیادت کنی.

بجای یه سلول چند متری، از وطنت یه زندان می سازن به مساحت یک میلیون و ششصد و پنجاه هزار کیلومتر مربع. آزادی بهر نقطه اش بری، ولی اگه می خوای از این “وطن زندان” رها بشی، بایستی آدم فروشی کنی.

به نظر خودشون، این روش ارعاب، “انسانی تر” از افتادن به زندان اوینه. جنجال جهانی اش هم کمتره.

افسوس که تخیل زندانبان برای تحریف آزادی از رویای آزادیخواهان قوی تره.

اشپیگل نوشته چینی ها بخاطر المپیک سخت تلاش می کنند تا تابلوهای انگلیسی شونو از هر نوع غلط املایی و دستوری پاک کنند، چون گاهی یه چیزهایی می نویسن که واسه یه انگلیسی زبان خنده داره.

یه سری عکس هم از بعضی شاهکارها زده.

یادم اومد سر ماجرای ملوانها باز برادرها به انگلیسی شعار نوشته بودند ولی غلط غلوط.

شاید وقتشه اونا هم انگلیسی شونو تقویت کنن یا حداقل هر چیزی رو اول توی “ورد” تایپ کنن تا آبروی کشور نره.

“پاسپورت سندی نیست که بگوید ما کیستیم، بلکه سندی است که نشان می دهد دیگران در مورد ما چه فکر می کنند.”

این بخشی از خاطرات و تفکرات اورهان پاموک، برنده نوبل ادبیات، توی شماره تازه مجله نیویورکر از اولین گذرنامه ایه که در کودکی می گیره تا همراه برادرش از استانبول به ژنو سفر کنند و پدر و مادرشونو ببینند.

من هم همیشه با خودم کلنجار می رم که وقتی مامورهای گمرک کشورهای دیگه پاس ایرونی منو می بینند، چی تو سرشون می گذره.

پاس من از این مدل قدیمی هاست، واسه همین، با معیارهای اروپایی، خیلی جعلی می زنه، ولی به خدا اصله، ولی مامورها حداقل پنج دقیقه زیر و روش می کنند و زیر اشعه می گیرند و چندبار عکسشو با قیافه من مقایسه می کنند.

وقتی توی صفهای طولانی بازرسی گذرنامه یا تقاضای ویزا می ایستم و می بینم دیگران کارشون سه سوته راه می افته، بهشون غبطه می خورم. آخه چرا من باید تاوان رفتار حکومت مو بدم؟

“اگر خدای نکرده روزی من مردم، روی سنگ قبرم این را بنویسید: تنها برهانی که برای وجود خدا نیاز داشت، موسیقی بود.”

امروز دیدم کرت ونیگات، نویسنده آمریکایی آثاری مثل “گهواره گربه” و “سلاخ خانه شماره پنج”، در هشتاد و چهار سالگی مرده.

من تازه چند ماهی بود که با کتابهاش آشنا شده بودم و جمله اول رو هم از کتاب جدیدش “مرد بی کشور” انتخاب کردم. می گن ویژگی اصلی این رمان نویس، نوشته های علمی تخیلی و طنز آلودش بوده.

البته بیشترین شهرتش بخاطر کتاب “سلاخ خانه” است که شرح حال بمباران وحشیانه شهر “درزدن” آلمانه، ماجرایی که فاتحان جنگ جهانی دوم، مثل بمبارانهای اتمی ژاپن، بی شرمانه پنهان یا توجیه می کنند.

اتفاقا ونیگات این سالها به منتقد سرسخت جورج بوش تبدیل شده بود و می گفت: “بزرگترین خیانت در آمریکا این است که بگویید کسی آمریکایی ها را دوست ندارد، صرف نظر از این که کجا هستند و آنجا چکار می کنند.”

اوایل ماجرای ملوانها یه خواننده منو متهم کرد به دورویی، چون از بازداشت شده های اربیل چیزی نمی نویسم. دیدم حرف حساب، جواب نداره.

امروز سه ماه از بازداشت پنج نفری که ایران اونا رو دیپلمات می دونه و آمریکا اخلالگر، می گذره. از تایید شکنجه های جلال شرفی توسط صلیب سرخ می شه فهمید اونا چه روزهای سختی رو می گذرونن، تازه آمریکایی ها می گن شرفی دست ما نبوده.

صرف نظر از وابستگی این پنج نفر و بدرفتاری حکومت با زندانیهای ایرونی، ما به عنوان طرفدار حقوق بشر باید به بازداشت شون اعتراض کنیم و خواهان رسیدگی به اتهامات در یه دادگاه صالح و حق دسترسی به وکیل بشییم، وگرنه همگی متهم به دورویی می شیم.

ادامه بازداشت خاموش این پنج ایرونی فقط به حکومت ایران بهانه می ده ارزشهایی مثل حکومت قانون و برابری حقوق انسانها رو آمریکایی و براندازانه بدونه.

Don’t you wish your team was hot like me!

موج اعتراضها باعث شد وزارت دفاع بریتانیا بگه ملوانهای آزاد شده فعلا نمی تونن از رسانه ها پول بگیرن، ولی بحث داغ انگلیسی ها ادامه داره.

اکثرا می گن اینها خائن هستند و حالا به خبرنگارها، زودتر از بازجوهای ایرونی تسلیم شدند. خانواده ”شهدا” هم می گن عزیزانشون هرگز حاضر نبودن روحشونو به یه پول سیاه بفروشن.

بعضی مثل ستون نویس گاردین هم نگاهی کلان تر دارن و می گن نباید زخم دیپلماتیک با ایرانو باز کرد و باید از این فرصت برای برگردوندن ایران به جامعه بین الملل سود برد.

ولی من که با ایرونی ها حرف می زنم، چه موافق و چه مخالف حکومت، متوجه می شم این زخم تاریخی با انگلیسی هاست که باز شده.

این زخم چرکین تر از دفعات قبل می شه، چون ما ایرونی ها، حتی اگه آدمکش و دزد و متجاوز رو ببخشیم، خیلی سخت می تونیم آدم بی مرام رو ببخشیم و فراموش کنیم.

ایتالیایی ها به خبرنگار می گن جورنالیستا و افغانها، ژورنالیست، ولی کافیه دست طالبان گروگان باشی تا بدونی این دو تا چه فرقی دارند.

یه ماه پیش یه جورنالیستا با یه ژورنالیست به نام اجمل نقش بندی همراه راننده شون به چنگ طالبان می افتند. بیچاره راننده کم ارزش خیلی زود به قتل می رسه، ولی ایتالیایی ها به دولت حامد کرزای فشار می آرن تا خبرنگارشونو با پنج زندانی طالبان مبادله کنه.

بعد دولت کرزای می گه ما دیگه با طالبان معامله نمی کنیم و حالا طالبان می گه نقش بندی رو زودتر از ضرب الاجل کشته.

تکلیف طالبان که روشنه، اما من دولت کرزای و رومانو پرودی رو هم مقصر می دونم، چون یا نباید با گروگانگیر معامله کنی، یا وقتی معامله می کنی، باید همه رو آزاد کنی.

مطمئنم وجدان جورنالیستا از مرگ این ژورنالیست به درد اومده، ولی ما چرکهای جهان سومی کی می خوایم با این چشم زاغها برابر بشیم؟