خوندم که از خانواده شادی صدر و محبوبه عباسقلی زاده وثیقه دویست میلیون تومنی خواسته شده و بعد یه ذره خبرها رو جستجو کردم، دیدم امسال، اصلا سال سیاه وثیقه بوده.

بعلاوه دیدم بهای  آزادی، مثل سکه اش، چقدر بالا کشیده.

سنگین ترین وثیقه واسه یه ناراضی سیاسی و اجتماعی رو خانواده سید احمد شریعت، متولی حسینیه دراویش گنابادی قم، پرداخته. چهارصد میلیون برای این درویش هشتاد ساله.

البته جوونها هم آزادی رو به نرخ بازار مکاره خریدند. خانواده احمدباطبی سیصد میلیون وثیقه داده تا دو روز بیاد مرخصی. صد و خورده ای هزار تومن واسه هر دقیقه آزادی.

هرچی گشتم، نتونستم مبلغ وثیقه رامین جهانبگلو رو گیر بیارم. فقط ایسنا توی یه خبر زده “وثیقه سنگین.” مثل دستگیری و آزادی اش، مرموز و مبهمه.

خب، تهیه وثیقه فقط واسه فعالان سیاسی و اجتماعی دردسرسازه، وگرنه اگه تبهکار یا کلاهبردار باشی، مثل شهرام جزایری، می تونی به بهانه تعیین وثیقه از زندان بری بیرون و دیگه برنگردی.

یه جدول درست کردم از ده وثیقه سنگین امسال. البته نمی شد همه اسمها رو آورد و پیشاپیش ازشون پوزش می خوام. (اعداد به میلیون تومنه و ماه به زمان پرداخت و آزادی اشاره داره).

• یکم: سید احمد شریعت، پانصد (چهارصد تا داد، خیرشو دید)، فروردین

• دوم: احمد باطبی، سیصد، (واسه دو روز هوای تازه)، مهر

• دوم: علی اکبر موسوی، صد و پنجاه (با یه کفالت معادل)، مهر

• چهارم: منصور اصانلو، صد و پنجاه، مرداد (برشگردوندن زندان)

• پنجم: کیانوش سنجری، صد، مهر (برشگردوندن، باز آزاد شد)

• پنجم: یوسف عزیزی بنی طرف، صد، شهریور

• هفتم: کوروش زعیم، پنجاه، آذر

• هفتم: میثم زمان آبادی و محمدرضا زمردیان، پنجاه، دی

• نهم: مهرداد قاسمفر، سی، آبان

• نهم: الهام فروتن، سی، خرداد

راستی، قیمت آزادی شما چنده؟

چند وقته جسته و گریخته می خونم که گری کاسپارف، قهرمان سابق شطرنج دنیا، به ولادیمیر پوتین، رییس جمهور کشورش روسیه، کیش داده.

راستی آدم چطور می شه مبارز، شورنده، جان بر کف؟

آره، یه جو وجدانو بذار لای آسیای بی عدالتی و تبعیض، یه رگ ورقلمبیده غیرت تحویل بگیر. با یه جفت چشم خون گرفته.

ولی این فرمول واسه آدمی از قماش کاسپارف که بر تک تک سلولهاش منطق حاکمه، جواب نمی ده. اینجور آدمها خیلی سنجیده و شکیبا حرکت می کنند. آدرنالین، ذلیل شونه.

پس اینا تحت کدوم شرایط روانی و فیزیولوژی علیه وضعیت سیاسی و اجتماعی طغیان می کنند؟ نه گذرا، دمادم.

و اگه بتونیم بفهمیم وجدان چطور بیدار می شه و کدوم قسمت مغز فرمان می ده که حاجی، سکوت، بی سکوت، آیا می شه با فرو کردن دو تا الکترود توی کله یه آدم بی رگ، تبدیلش کرد به نسخه تازه آلکساندر سولژنیتسین یا مارتین لوتر کینگ؟

توی این هفته سه خبر خوندم از بلندپروازی برادران عرب.

اول: دو شرکت کویتی سهامدار بزرگ خودرسازی آستون مارتین شدند که ماشین محبوب مامور دوصفرهفت، جیمز بانده.

دوم: قطر می خواد ده درصد سهام شرکت دفاعی ایی ای دی اس اروپا رو بخره که یه زمانی سهامدار ایرباس بود و سال پیش از فروش سلاح فقط دو میلیارد دلار سود برد.

سوم: شرکت نفتی هالیبرتون دفتر مرکزی شو از هوستون، پایتخت شرکتهای نفتی دنیا، می بره دوبی و از حالا عربها ذوق زده شدند.

من حتی اگه نژادپرست هم باشم، دیگه نمی تونم به این جماعت بگم سوسمارخور.

ما ایرونی ها تا وقتی که بر خلاف آباء و اجدادمون صرفا مصرف کننده فرهنگیم، نه تولید کننده، چاره ای نداریم جز این که سر فیلم سیصد توسری خور باشیم و واسه درخواست لوگوی نوروزی گوگل یا نوبل ادبیات، دریوزه.

یکی از محصولات فرهنگی اجدادمون شطرنجه و همه اولین درس شو از بریم: بهترین دفاع، حمله است.

واسه حمله (افزایش سهم ایران در فرهنگ معاصر جهان) نمی تونیم روی ایرونی های داخل حساب کنیم، چون چارچنگولی مشغول دفاع از چیزهای واجب ترند: آزادی بیان، حقوق زنان و سد سیوند.

پس می مونیم ما دو سه میلیون ایرونی “اون ور آب”. اگه از این جمع “وطن دوست و فرهنگ پرور”، صد هزار نفر روزی بیست و هفت سنت، آره فقط بیست و هفت سنت، بریزن توی قلک، آخر سال یه صندوق ده میلیون دلاری خواهیم داشت.

با این پول می تونیم یه کارهای موثری بکنیم: هزینه تحصیل ایرونی های بااستعداد رو بدیم، به هنرمندهای توانا سفارش کار بدیم، واسه شون نمایشگاه بذاریم، آثار تاریخی مونو از زیر چکش حراج نجات بدیم و…

فقط لازمه چهار پنج تا آدم فرهنگ دوست و معتمد مدیر صندوق بشن که می تونه کاملا انتفاعی و سودده باشه.

ما ایرونی های مقیم خارج اکثرا دو دسته ایم: یا خلاقیت داریم یا پول. دسته دوم می تونن با پولشون زیر پروبال آدمهای خلاق کشورمونو بگیرن.

وگرنه فقط دو راه داریم: یا عربده بکشیم و شیطنت اینترنتی بکنیم تا مردم دنیا از روی ترس و به پاس “امپراتوری فراموش شده” بهمون احترام بذارن، یا مثل دوستانمون از موزه لوور اعتبار فرهنگی ملل دیگه رو بخریم.

جوزف کنراد می گه: “مردم بیشتر علاقه مند به پیامد کارها هستند، نه انگیزه.” در مورد شرق، و بعد هم میهن، کنجکاوم بدونم که چرا رفع توقیف شدند؟

حکومت، هرچقدر هم گستاخ، واسه تعطیلی اینا هزینه سیاسی داده، پس چه دلیلی داره قبل از انتخابات مجلس، و بعد از پیروزی اصلاح طلبها توی انتخابات شورا و اتاق بازرگانی تهران، بیاد بهشون رسانه بده؟ اون هم رسانه ای مثل شرق که ِبرَند خبری هیجده عیار داره.

بعضی ها می گن ایشالا نگرش تازه ای حاکم شده، ولی توی این ده سالی که آیت الله شاهرودی اومده و مطبوعات فله ای توقیف شدند، هی به خودمون امید واهی دادیم و حتی گفتیم قاضی مرتضوی عوض می شه. فقط قپه گرفت.

یه دلیلش می تونه گرم کردن تنور انتخابات مجلس باشه، اما چرا حکومت فقط به کارگزارانی ها حال می ده؟ نفوذ هاشمی بوده؟ کارگزارانی ها حرف شنوتر از مشارکتی ها هستند؟

یه دلیلش هم می تونه این باشه که حکومت مطمئنه امنیت سرمایه گذاری توی مطبوعاتو بقدری پایین آورده که کسی جرات نمی کنه طرفش بره. دیگه اصلاح طلبها به وزارتخونه هایی مسلط نیستند که آب باریکه ای از بودجه میلیاردی روابط عمومی شونو به روزنامه ها سرازیر کنند و سرمایه گذار خصوصی هم بازار پربازده ای مثل مسکن برای انتخاب داره. روزنامه سلام این نظریه رو تایید می کنه و اخبار، نقض.

یه دلیلش هم می تونه این باشه که از این به بعد سرکوب رسانه های اینترنتی که ذاتا سرکش تر از روزنامه ها هستند، تشدید می شه و اگه کسی علیه سرکوب آزادی بیان حرف زد، حکومت می گه ببینید، من دارم رفع توقیف می کنم. ولی همه می دونیم روزنامه رفع توقیف شده، دونده ایه که جفت پاشو توی گونی کرده باشن و بهش بگن بدو.

اگه انگیزه این رفع توقیفها رو می دونین، لطفا منو هم روشن کنید.

بعضی کارشناسها تصمیم محمود احمدی نژاد واسه رفتن به شورای امنیت و دفاع از برنامه اتمی رو به اقدام محمد مصدق موقع ملی کردن صنعت نفت تشبیه کرده و گفتند چون احمدی نژاد مثل مصدق حقوقدان نیست، پس سفرش بی فایده است و حتی اوضاع رو بدتر می کنه.

فکر کنم یه خورده بی انصافیه که از حالا قضاوت کنیم، حتی اگه مطمئن باشیم دو طرف کوتاه نمی آن و احمدی نژاد فقط واسه برق انداختن هاله نورش می ره نیویورک.

احمدی نژاد داره واسه یه کار تبلیغاتی می ره نیویورک، ولی خودش می دونه نمی تونه نظر مردم آمریکا رو عوض کنه، چون رسانه هاشون سر این بحث نمی کنن که با ایران بجنگیم یا نه، بلکه بحث می کنن چه جوری می شه خطرات حمله رو آورد پایین.

پس می خواد از این فرصت واسه تقویت وجهه و محبوبیت خودش نزد مسلمونای دیگه استفاده کنه، محبوبیتی که انکار ناپذیره و شاید یه روز مبادا به کار بیاد.

توی یه جلسه وزارت خارجه بریتانیا، یه دیپلمات ارشد اصرار داشت که اعراب بشدت مخالف برنامه اتمی ایران شدند.

خبرنگارهای عرب هی می گفتند دادا، اون چیزی که ما توی خیابونهامون می بینیم با این تحلیل متفاوته. دیپلمات می گفت نفوذ شیعه چشم اعراب سنی رو ترسونده.

آخر سر یه خبرنگار گفت: درسته ما با شیعیان اختلاف داریم، ولی توی منطقه ما اگه با پسرعمومون دشمن باشیم و پسرعمومون دشمن پیدا کنه، اون دشمن ما هم هست.

منظورم این نیست که این عربها واسه احمدی نژاد فدایی می شن، ولی بزرگترین سلاح بازدارنده حکومت ایران همین عربها هستند که یه موقع از مصدق واسه ملی کردن کانال سوئز الهام می گرفتند و حالا از احمدی نژاد.

The Guardian has posted a piece by Noam Chomsky about Iran but is going to remove it in seven days due to copyright restrictions, so I decided to put it here in line with the Iranian copyright law. Sorry Mr Chomsky

A predator becomes more dangerous when wounded

In the energy-rich Middle East, only two countries have failed to subordinate themselves to Washington’s basic demands: Iran and Syria. Accordingly both are enemies, Iran by far the more important. As was the norm during the cold war, resort to violence is regularly justified as a reaction to the malign influence of the main enemy, often on the flimsiest of pretexts. Unsurprisingly, as Bush sends more troops to Iraq, tales surface of Iranian interference in the internal affairs of Iraq - a country otherwise free from any foreign interference - on the tacit assumption that Washington rules the world.

In the cold war-like mentality in Washington, Tehran is portrayed as the pinnacle in the so-called Shia crescent that stretches from Iran to Hizbullah in Lebanon, through Shia southern Iraq and Syria. And again unsurprisingly, the “surge” in Iraq and escalation of threats and accusations against Iran is accompanied by grudging willingness to attend a conference of regional powers, with the agenda limited to Iraq.

Presumably this minimal gesture toward diplomacy is intended to allay the growing fears and anger elicited by Washington’s heightened aggressiveness. These concerns are given new substance in a detailed study of “the Iraq effect” by terrorism experts Peter Bergen and Paul Cruickshank, revealing that the Iraq war “has increased terrorism sevenfold worldwide”. An “Iran effect” could be even more severe Read more »

هیات اتمی ایران از مذاکرات تکمیل نیروگاه بوشهر دست خالی برگشته، هر چند حاضر شده بود به روسهای روسیاه نازشصت بده.

هرچی منتقدها گفتند روسیه دو دوزه بازه و هم از توبره می خوره و هم از آخور، حکومت گفت شما چشم دیدن توسعه ایرانو ندارین.

همه می دونیم که ایران پولشو سروقت داده و می دونیم چرا روسیه گربه می رقصونه، ولی نمی دونیم وقتی نیروگاه بوشهر نه به داره و نه به باره، آقای احمدی نژاد می خواد با سوخت هسته ای تولیدی دانشمندهای “شونزده ساله” چکار بکنه؟

این خفت و خواری فقط واسه راننده قطار بدون ترمز و دنده عقب هسته ای نیست، واسه ما مسافرهای زخم خورده از تاریخ هم هست.

بدون شوخی، شاید عاقلانه ترین کار این باشه که به تعلیق تن بدیم تا توی همین فاصله دانشمندها و تکنسینهای خودمون بتونند بوشهر رو تکمیل کنند و از بند این ترکمنچای تازه رها بشیم.

ولی من می دونم جواب آقای احمدی نژاد چیه: “قرارداد بوشهر رو که من با روسها نبستم. برین از اونایی که توی این شونزده سال نذاشتن مردم یه بقالی بزنن ولی می خواستن نیروگاه های زنجیره ای راه بندازن، بپرسین.”