My Babbling Brain

با یه نگاه به مفاد “کاغذپاره” تازه می شه فهمید که فقط اهمیت سیاسی داره وگرنه اقتصاد ایران امسال بیشتر از گرونی بنزین ضربه می خوره تا اینجور قطعنامه ها.

از یه طرف می خوان جلوی فروش تیر و تفنگ ایرانو بگیرن. به گفته وزیر دفاع، ما سالی هفتاد و پنج میلیون دلار سلاح می فروشیم (یک پانصدم درآمد نفت) که حکم یه کشمشو داره لای کیک تولد حاجی کنزینگتون.

فروش سلاح سنگین به ایران هم منع شده که می شه از بازار سیاه، گرونتر، خرید.

حسابهای سپاهی ها هم مسدود شده ولی چون اقتصاد توی چفیه اوناست، شیرین جبران می شه. کافیه به تقلید از خانواده هاشمی یه حالی به استات اویل یا توتال بدند.

پس وزن این کاغذپاره چیه؟ بهتر از من می دونین که روسیه از قطعنامه قبلی تا حالا چقدر واسه جفتک پروندن بهونه پیدا کرده.

حکومت مصممه امسال نیروگاه بوشهر رو راه بندازه، ولی اگه دوستی با خرس روسیه به سرشکستنک و سرافکندگی بیشتر منجر شه، اون وقت وزن این کاغذپاره معلوم می شه.

هیچ دوست دارین بدونین ایران از نگاه چینی ها چه ریختیه؟

یه دوست چینی لینک مجموعه عکسهایی رو فرستاده که بخش چینی بی بی سی منتشر کرده.

چهار تا مجموعه است (یک، دو، سه، چهار) که بعضی هاش بخاطر نگاه شرقی عکاس با تصاویر یه عکاس غربی متفاوته، یعنی باسمه ای سعی نکرده یه خانوم چادری رو زیر تابلوی گوشی سامسونگ نشون بده تا بگه این جماعت هم دارن ادای مدرنها رو درمی آرن.

نشریه “فارئن پالیسی” ده برنده بزرگ جنگ عراق رو لیست کرده و نوشته بزرگترین برنده، ایرانه.

نه صرفا بخاطر کله پا شدن صدام، بلکه واسه این که آمریکا برخلاف پنج سال پیش دیگه از تغییر حکومت تهران حرف نمی زنه و حتی مذاکره هم می کنه.

جالبه برنده دوم هم یه جوری به ایران ربط داره: مقتدی صدر که به نوشته این مجله می شه الان این شیخ جوون تندرو رو “قویترین مرد عراق دونست” و حتی اگه عراق خون آلودتر بشه، موقعیت مقتدی تثبیت می شه. اعدام صدام یادتونه اسم کی رو صدا می زدند؟

برندگان سوم تا دهم عبارتند از: القاعده، ساموئل هانتینگتون (مبتکر ایده برخورد تمدنها)، چین، دیکتاتورهای عرب، قیمت نفت، سازمان ملل، اروپای پیر و اسراییل.

هیجان انگیزترین جنبه شارلاتانیسم ما خبرنگارها اینه که معمولا شرط رو نادیده می گیریم و به تهدید می چسبیم.پس وقتی آیت الله خامنه ای می گه اگه شورای امنیت از اهرم قطعنامه استفاده نابجا کنه، ما هم غیرقانونی عمل می کنیم، این تهدیدشه که خبرساز می شه. چرا؟ چون غربی ها می گن شما هیجده سال برنامه اتمی غیرقانونی داشتین و توی این سه چهار سال اخیر هم روراست نبودین. پس اقرار رهبر ایران به تمایل حکومت به ارتکاب رفتار غیرقانونی، ناخواسته، شاید هم خواسته، می شه خوراک واسه غربی های مخالف برنامه اتمی.این حرف، یا گاف، چه مفهومی داره؟
ری تکیه، تحلیلگر ایرانی تبار شورای روابط خارجی آمریکا، اخیرا با تشویق دیپلماسی ایالات متحده به آشتی با جمهوری اسلامی گفته بود آیت الله خامنه ای نمی تونه تصمیمهای قاطع بگیره و در عین حال می کوشه بین طیف افراطی راست (احمدی نژاد و بچه محله ها) و طیف عملگرای اون (لاریجانی و بچه محله ها) توازن برقرار کنه. پس آمریکا باید به دومی حال بده تا حال اولی رو بگیره.با توجه به این حرف آقای تکیه و تهدید آیت الله خامنه ای می شه احتمال داد افراطی های جناح راست باز رگ خواب رهبر رو گیر آوردند و به احتمال زیاد احمدی نژاد هم توی شورای امنیت یه مشت چارواداری بار غربیها می کنه و این کلاف هسته ای بیشتر گره می خوره.
پیش بینی هشتاد و شیش: این قطعنامه دربیاد نه، قطعنامه بعدی ایران از ان پی تی می زنه بیرون، مگر این که لاریجانی و رفقا باز فرمون قطار بی ترمز رو بدست بگیرند، قطاری که به قول احمد شیرزاد فرمون هم نداره.

عید اومد!

عیدتون مبارک.

ایرونی نمره هشتاد و شیش سربلندتر از همیشه باشه.

چشم حسودش بترکه.

دشمن ایرونی بره زیر تریلی هشتاد و شیش چرخ.

حجره حاجی کنزینگتون پر از پوند و یورو باشه. قلبش هم از ساعت سوئیسی، میزون تر. روحش هم از زمزم، زلالتر.

مشتریهای حاجی هم به همه آرزوهاشون برسن.

هم لب با حاجی، واسه آزادی علی فرحبخش و بقیه زندانیها دعا بخونین.

وقتی خانمهای صدر و عباسقلی زاده با وثیقه دویست میلیونی و دویست و پنجاه میلیونی آزاد شدند، به این فکر افتادم که اولین وثیقه یه میلیاردی، واسه فعالان سیاسی و اجتماعی، نصیب کی می شه.

من بریدن وثیقه یه میلیاردی واسه فعالان سیاسی و اجتماعی رو دور از ذهن نمی دونم، مخصوصا این که تورم مرتب بالا می ره و حکومت هم جری تر می شه.

اگه به دستگیریهای بعد از توقیف فله ای مطبوعات هفت سال پیش برگردیم، میانگین وثیقه واسه عزت الله سحابی و محمدرضا جلایی پور، از شرکت کنندگان کنفرانس برلین، بیست میلیون تومن بود.

حالا وثیقه یه وبلاگ نویس توی یه شهر دور افتاده حداقل بیست میلیونه. بیست میلیون واسه جوونی که شاید هیچ وقت علاقه نداشته بدونه این رقم چندتا صفر داره.

با رهایی خانمها صدر و عباسقلی زاده، فهرست امسال سنگین ترین وثیقه ها واسه فعالان سیاسی و اجتماعی که چند روز پیش نوشته بودم، اینجوری اصلاح می شه:

یکم: سید احمد شریعت، پانصد (چهارصد تا داد، خیرشو دید)، فروردین

دوم: احمد باطبی، سیصد، (واسه دو روز هوای تازه)، مهر

دوم: علی اکبر موسوی، صد و پنجاه (با یه کفالت معادل)، مهر

چهارم: محبوبه عباسقلی زاده، دویست و پنجاه، اسفند

پنجم: شادی صدر، دویست، اسفند

ششم: منصور اصانلو، صد و پنجاه، مرداد (برشگردوندن زندان)

هفتم: کیانوش سنجری، صد، مهر (برشگردوندن، باز آزاد شد)

هفتم: یوسف عزیزی بنی طرف، صد، شهریور

نهم: کوروش زعیم، پنجاه، آذر و میثم زمان آبادی و محمدرضا زمردیان، پنجاه، دی

دهم: مهرداد قاسمفر، سی، آبان و الهام فروتن، سی، خرداد

امیدوارم وثیقه یه میلیاردی، غیر از جزایری ها، نصیب کسی نشه، وگرنه مجله فوربز، کنار فهرست میلیاردرها، باید یه لیست تازه بزنه از دموکراسی خواهان وثیقه گذار.

امروز یه اس ام اس بامزه فارسی گرفتم:

عیدی رفتگرها رو فراموش نکنین. باهاشون مهربون باشین و هواشونو داشته باشین. اینجا ایرانه. شاید همین رفتگر کوچه تون یه روزی رییس جمهور شه.

واقعا تحقق یه رویاست که رفتگر، رییس جمهور بشه، یا بستنی فروش، شهرام جزایری، (که این بار به جرم فرار محاکمه اش کنند و باز سر وثیقه در بره)، ولی بدی ایران اینه که نسبت به جاهای دیگه آدمهای کمتری صاحب این فرصتهای طلایی ترقی می شن.

توصیه اخلاقی: حتما به رفتگرها یا همون سوپورهای سابق عیدی بدین. درد و بلاشون بخوره به دل همکارهای انگللیسی شون که هفته ای یه بار آشغال می برند.

عکس: سایت دوربین

شنبه خیلی ها بخصوص ایرلندیها روز سنت پاتریک رو جشن گرفتند، با این که یه تحقیق نشون می ده دو سوم خلق الله نمی دونند این قدیس چه گلی به سر مسیحیت زده.

توی لندن هم کافه ها و بارهای محله “وست اند” شلوغ تر از هرجای دیگه بود. دختر و پسرهای جوون کلاه های بوقی با نشون شبدر روی سر گذاشته بودند و پارچ پارچ آبجو سر می کشیدند.

معلوم نیست چرا فلسفه این روز گره خورده با آبجوخوری، ولی بهرحال شهرداری توالتهای سیار بی در و پیکر واسه مردها علم کرده بود تا شمشادها رو اوره زده نکنند.

توی بازارچه “کاونت گاردن” هم بوی غذاهای ایرلندی از لای غرفه ها اشتهاتو تحریک می کرد.

به نظرم مهم این بود که مردم خوش بودند و اصلا اهمیت نمی دادند آدمی که ایرلند رو مسیحی کرده، هیفده مارس مرده یا بدنیا اومده و شبدر، نشونه تثلیثه. چی چی؟