My Babbling Brain

تازه ترین فرمول اقتصاد: زمان بعلاوه ملوان مساویه با طلا.

یه محاسبه سرانگشتی نشون می ده طی هفت روز بازداشت پونزده ملوان انگلیسی، قیمت نفت بشکه ای ده درصد کشیده بالا. سرجمع شیش دلار.

اگه جمهوری اسلامی روزی دو و نیم میلیون بشکه صادرات داشته باشه، حالا روزی پونزده میلیون دلار بیشتر درآمد داره. ملوانی یه میلیون.

خود شما اگه قوانین و واکنش بین المللی پشم تون بود، خدا وکیلی این ملوانهای طلایی “شیطان کوچک” رو به این راحتی ول می کردین؟

بی خود نیست اکونومیست به این کار حکومت ایران، دزدی دریایی دولتی لقب داده.

اجرای پیشنهاد دانشجویهای حزب اللهی واسه اعدام این پونزده ملوان خیلی انسانی تر از اونیه که مجبورشون کنیم توبه نامه بنویسن.

دستکم به ضریب هوشی ایرونی جماعت توهین نمی شه.

کدوم انگلیسی باور می کنه که هموطنش بعد از نزدیک به ده سال خدمت توی نیروی دریایی، و گذشت چهار سال از جنگ عراق، توی شیش روز اسارت یهو منتقد جنگ شده باشه؟

مخصوصا این که کارشناس “زبان اشاره” آوردند توی تلویزیون و طرف حرکات و لبخند این ملوان زن رو تشریح کرده و گفته همه اش زور زورکیه.

شما که دین “دارید”، لااقل آزاده مرد باشید. اعدامشون کنین و بذارین احمدی نژاد خودش نامه هاشو بنویسه.

آپ دیت: نامه سوم ملوان زن هم دراومد

امروز از جلوی هر کیوسک اینجا رد شی، روی جلد روزنامه ها عکس ملوان زن انگلیسی رو می بینی، بخشی از نامه اش و تیترهای مختلف. تندترین تیترها رو تبلویدها زده بودند.

تلگراف: ملوانان اسیر در تلویزیون رژه داده شدند

ایندیپندنت: (جمله ای از ملوان زن بجای روتیتر) “می خواهم همه بدانند که صحیح و سالمم” (تیتر) ولی آیا می توانیم حرفهای فی تونی را باور کنیم؟

گاردین: خشم بعد از آن که ایران تصاویر ملوانان اسیر را از تلویزیون نشان داد

تایمز: اسرا در جنگ تبلیغاتی ایران رژه داده شدند

سان: آقای احمدی نژاد، فکر می کنی داری با کی شوخی می کنی؟

نه انقدر حقوق سرم می شه که بدونم پخش تلویزیونی تصاویر اسرای انگلیسی غیر قانونیه یا قانونی و نه انقدر خبرشناسم که بدونم باید محکومیت قضیه رو تیتر کنم یا خود ماجرای پخش شو. (دومی بعد از اولی آپ دیت شده.)

ولی می دونم این تنفس مصنوعی، شبکه العالم رو رقیب الجزیره یا انگشت کوچیکش، العربیه، نمی کنه.

شبکه خبری که سه سال یه بار با اسارت یه مشت انگلیسی اسمش به سر زبونها بیافته و به قول حاجی واشنگتن، سرباز مونث رو به عربی بنویسه “جُنده”، از یه وبلاگ هم کم خاصیت تره.

این تصاویر اختصاصی العالم منو یاد فیلم “فردا هرگز نمی میرد” جیمز باند می اندازه که یه غول رسانه ای خودش الم شنگه راه می انداخت و “اکسکلوسیو” گزارش می داد.

نوشتن گاهشمار رو دوست دارم، چون نزدیک ترین تجربه به نوشتن تاریخه.

منظورم این نیست که تاریخ رو به دلخواه خودم بنویسم، فقط مثل یه قلاب، خاطراتمو بهش آویزون می کنم.

گاهشمار نویسی رو از ثبت اتفاقات فوتبالیستهای محبوبم شروع کردم: اولین هت تریک رونالدو توی اینترمیلان، هفتمین کارت قرمز روی کین توی منچستر یونایتد، یا انتقال بکام به رئال.

بعد هر وقت به گاهشمار برمی گشتم، یادم می اومد فلان روز خودم چکار می کردم یا چه حسی داشتم.

یه گاهشمار دارم می نویسم از سرکوب آزادی مطبوعات از زمان توقیف فله ای. ولی خیلی وقت گیره و با بگیر و ببند سرسام آور حکومت، شاید نتونم تمومش کنم. شاید هم تبدیلش کنم به یه “ویکی”.

فعلا گاهشمار اقتصاد در سالی که گذشت.

Read more »

انجمن صنفی روزنامه نگاران (یه دوست می گه اصل گزارش مال رادیو فردا بوده) یه گزارش خوب و جامع زده از وضعیت روزنامه نگاران در سالی که گذشت.

این گزارش می گه دستکم هفت روزنامه نگار از جمله علی فرحبخش سال تحویل رو توی هلفدونی گذروندند. سالی که نکوست، از بهارش پیداست.

این گزارش همچنین اشاره می کنه که خیلی از روزنامه نگارها به اتهام رابطه با بیگانگان افتادند زندان، دم دستی ترین بهانه برای حکومت از هفت سال پیش که آیت الله خامنه ای روزنامه های اصلاح طلب رو “پایگاه دشمن” خوند.

اگه به آزادی بیان علاقه دارین، سیزده بدر سبزه ها رو به امید آزادی روزنامه نگارهای زندانی گره بزنین.

چند زردنامه اینجا، به بهانه وطن پرستی ولی به نیت پول پرستی، پیشنهاد عملیات نظامی دادند واسه نجات ملوانها، بدون ترسیدن از سرنوشت نفرین شدگان طبس.

ایران گفته اینا رو نگرفته که با گروگانهای اربیل مبادله کنه، ولی کیه که سود ایرانو از این غائله حاشا کنه!

هم حواس ملت از قطعنامه تازه پرت می شه، هم قیمت نفت بالا می ره و هم حس مادرزاد ما علیه این انگلیسی های ننه چرچیل تحریک می شه.

ولی راستی با وجود کرور کرور تفنگدار آمریکایی توی خلیج فارس، چرا فقط انگلیسی ها به جرم تعرض به آبهای سرزمینی ایران بازداشت می شن؟ لاابالی ترند؟ وارفته تر؟ وحدت آفرین تر؟

شاید این روزها دونستن حق مردم نباشه، ولی چون “انرژی هسته ای حق مسلم ماست”، پس ما حق داریم بدونیم محمود احمدی نژاد می خواسته موقع رای گیری قطعنامه تازه چی بگه.

آقای احمدی نژاد در اولین واکنش، این قطعنامه رو غیرقانونی خونده و لکه ننگی واسه شورای امنیت دونسته.

ما که می دونستیم اگه بره نیویورک، همینو می گه. غربی ها هم می دونستن. پس چرا لازم بود واسه هشتاد نفر تقاضای ویزا بدند و بعد آمریکایی ها “کارشکنی” کنند؟

آقای احمدی نژاد انقلابی در قبال تاریخ انقلاب، بخصوص “انقلاب سوم”، مسئوله و باید هم متن نطقشو منتشر کنه و هم توضیح بده اگه این نطق موقع رای گیری توی نیویورک، نه تهران، بیان می شد، با وجود هزینه سفر هیات، چه توفیری روی حق مسلم ما می داشت.