My Babbling Brain

کله پاچه هم غذای عربی شد، بهمون راحتی که آب مغز رو هورت می کشین و بعد لبها رو با چرخش زبون پاک می کنین.

حداقل این چیزیه که نیویورکر درباره علاقه جلال طالبانی و خلیلزاد به کله پاچه آورده و نوشته kalapacha غذای عراقیه. (متاسفانه مطلبش اشتراک می خواد)

لابد آشپز مستطابش هم عدنان پاچه چیه.

والا نمی دونم خلیج فارسو دو دستی بچسبیم، کله پاچه رو، شلوارمونو…

اینها گزیده ای از پروفایل ده صفحه ای نیویورکر در مورد جلال طالبانی رییس جمهور عراقه، مردی نون به نرخ روز خور که موقع جنگ تحمیلی یکی دو بار ما رو به صدام فروخت و برعکس.

ولی من از عمو جلال خوشم می آد، چون یه سیاستمدار زیرکه. منافع کردها، حالا هم عراقیها، دوست و دشمن شو تعیین می کنه. به ایران می گه توی عراق شیطونی نکن، بعد به آمریکا می گه “دیپلماتهای” ایرانو آزاد کن.

من همیشه خیالم از دودره بازها راحته. هر حرکتشون قابل پیش بینیه. فقط باید مراقب باشی کی و چند می فروشنت.

این تیتر گزارش تازه جان پیلگر، روزنامه نگار بریتانیایی ضد جنگه.

استدلال می کنه شخصیتهای متنفذ حزب دموکرات، با وجود مخالفت ظاهری با اقدام نظامی علیه ایران، همه غلام حلقه به گوش لابی اسراییل اند؛ از نانسی پلوسی گرفته تا هیلاری کلینتون.

جان ادواردز بزرگترین تهدید واسه اسراییل رو ایران دونسته و پلوسی هم کتاب اخیر جیمی کارتر در مورد اسراییل رو تقبیح کرده و گفته رییس جمهور سابق از قول حزب دموکرات حرف نمی زنه.

جان پیلگر احتمال داده حمله بهار صورت بگیره و از سکوت روشنفکرهای انگلیسی در این مورد ابراز نگرانی کرده.

“آنها منتظر چه هستند؟ اعلام تشکیل یک رایش هزار ساله دیگر یا ابری قارچی در خاورمیانه، یا هر دو؟”

شنیدید یه روزنامه روسی به محمود احمدی نژاد بخاطر ارسال نامه به جورج بوش جایزه داده؟

ایرنا می گه روزنامه “ساویتسگایا راسیا” جایزه “سخن با مردم” را از ۱۵ سال پیش می ده و تا حالا شخصیتهایی مثل فیدل کاسترو و آلکساندر لوکاشنکو این افتخار نصیب شون شده.

چقدر ما بلاگرها اون نامه ۱۸ صفحه ای رو مسخره کردیم و سرخود جوابشو دادیم! غافل از این که بیرون کشور، کسانی هم هستند از این اقدامات عوامفریبانه ذوق زده بشن.

مخصوصا یه روزنامه “معتبر” روسیه، کشوری که از زمان انتخاب ولادیمیر پوتین، ۱۳ خبرنگارش تیر خلاص خوردند و می گن ماشه رو کرملین می چکونده، کشوری که آزادی مطبوعاتش از افغانستان و زیمبابوه بدتره. البته ایران آبروشو خریده.

آقای احمدی نژاد، ما بخیل جایزه گرفتن شما نیستیم.

ولی هر وقت از یه جای بیطرف مثل “خبرنگاران بدون مرز” جایزه گرفتی، یه ملت برات هورا می کشه. یه بشریت.

این که نوری المالکی، نخست وزیر عراق، انقدر صریح از ایران بخواد توی عراق کک توی تنبون آمریکا نندازه، مبارکه ولی مطمئنم فردا می آد پیش ایرانی ها عکس این حرفو می زنه.

سی ان ان از مالکی نقل قول کرده: “ما قبول نمی کنیم که ایران در عراق به نیروهای آمریکایی حمله کند.”

خب از وقتی کاندولیزا رایس گفته مالکی به یه نخ بنده، اون تقلا می کنه ژست پهلون پنبه بیاد، هرچند می گه … بخورم اگه دوباره نخست وزیر بشم.

ولی از طرفی هم مالکی می دونه اگه سه سوت این حرفهاشو ماله نکشه، آتیش شیطنت ایران تیزتر می شه.

خدا وکیلی، نخست وزیر عراق بودن دل شیر می خواد.

کاریکاتور نشریه آتلانتیک اوضاع رو هوشمندانه نشون داده.

اول لطف خدا بود و دوم پشتکار سربازان گمنام عمه جان الیزابت که باز توطئه تروریستهای پاکستانی لو رفت.

واقعا این برادرا مخشون از ارزنی که گردشگرها جلوی کفترهای لندن (به قول پاکستانی ها لندنستان) می پاشن، ریزتره.

آخه مسلمون عاقل نقشه می کشه سرباز مسلمونو گروگان بگیره که سرشو مثل خوک ببره؟ به چه گناهی؟ که اون هم مثل شما بریتانیایی شده؟

توی مطلب “اسلام آمریکایی لولو نیست” نوشته بودم خیلی از مسلمونای اروپا تندرو و بمبگذار می شن. اتفاقا چند روز پیش مقاله ای از فرانسیس فوکویاما می خوندم با عنوان “هویت و مهاجرت” که استدلال می کرد مثلا این نوع بریتانیایی های پاکستانی تبار فقط از سر بی هویتی، تروریست می شن.

“درک اسلامگرایی رادیکال به عنوان شکلی از سیاست هویت، علت گرایش مسلمانان اروپایی نسل دوم و سوم به آن را توضیح می دهد. مهاجران نسل اول معمولا دچار گسست روانی با فرهنگ زادگاه خود نشده و آداب و سنن شان را به وطن تازه می برند. در عوض فرزندانشان اغلب نگاهی تحقیرآمیز به رفتار مذهبی والدین خود دارند ولی با فرهنگ جامعه جدید نیز همگرا نشده اند. آنها، گرفتار میان دو فرهنگ غریبه، جاذبه ایدئولوژی جهانشمول جهادیسم معاصر را پرکشش می یابند.”

نتیجه جهادگرایی این پاکستانی ها (با هویت ملی ۵۰ ساله) اینه که مسلمونای میانه رو بریتانیا بیشتر زیر میکروسکوپ می رند و سمبه ملی گراهای تندرو انگلیسی پرزورتر می شه.

جدال (بی) تمدنها همینه دیگه.