My Babbling Brain

این طرح گرافیکی، سردر خزانه بین المللی بذره، پناهگاه آخرین امید ما آدمها که قراره هزاران نمونه بذر گندم و برنج و… رو توی دل کوهی نزدیک قطب شمال جا بده، واسه روز مبادا.

روزی که شاید بخاطر برخورد یه شهاب، انفجار اتمی یا زیرآب رفتن زمین، طبیعت ویران شه و نجات یافته ها بتونن تخم یه آینده تازه رو از این ‘کشتی نوح’ بردارند.

ولی وقتی خبرشو خوندم، بجای تحسین این دوراندیشی، ترس برم داشت. طبیعت هیچ وقت انقدر از خودخواهی ما صدمه ندیده و حالا هم باز به بقای خودمون فکر می کنیم.

اگه بدترین سناریو اتفاق بیوفته و بعد این خزانه، ما رو نجات بده، تک و تنها، بدون آواز بلبل و زوزه گرگ، زندگی چه حالی داره؟

نوح هم تنها سوار کشتی نشد.

یه خاخام، اولین یهودی کله گنده شده که ادعا می کنه حملات یازده سپتامبر شاید صحنه سازی بوده.

مایکل لرنر، سردبیر مجله تیکون، توی مقاله ای در کتاب “یازدهم سپتامبر و امپراتوری آمریکا” نوشته اگه یه روز گندش دربیاد که سیا، اف بی آی یا تشکیلات دیگه ای این علم شنگه رو به پا کرد تا جنگ کبریت بخوره، اون روز من شاخ درنمی آرم.

ولی برخلاف خیلی از اسلامگراها که می گن یازده سپتامبر کار موساد و لابی اسراییلی ها بوده، خاخام لرنر عقیده داره: “اسراییل هیچ نفعی از بروز این حملات نمی برده.”

انصافا اسکادهای صدام واسه اسراییلی ها یه جور اسباب بازی هالووین بود. با حذف اون، دشمن واقعی اسراییل قدرت گرفت. فقط یازده سپتامبر کمک کرد اسراییل انتفاضه دوم رو با آبروریزی کمتری خفه کنه.

من هم سخت باورم می شه یه مشت آدم با تیغ موکت بری چهارتا طیاره رو تقریبا همزمان بدزدن، ولی یقیین دارم بوش و چنی تونستند یه بحران کمرشکن رو با شارلاتان بازی به یه فرصت طلایی کشورگشایی تبدیل کنن.

وزیر خارجه سعودی با اشپیگل مصاحبه کرده و راست یا دروغ گفته ایران قول داده دست و پاشو جمع کنه.

“اونا منزوی شدند و حس می کنن نمی تونن نقشی رو که حقشونه، ایفا کنن. ما به اونا می گیم: اگه می خواین قدرت بزرگی باشین، نباید به منافع دیگران بی احترامی کنین و فقط دنبال استراتژی خودتون باشین. حالا اونا سراغ ما اومدن و برای پرهیز از تشدید تنش ابراز تمایل کردن.”

اگه چشمتون انقدر ترسیده که دست به دامن عربها می شین، لااقل بگین چفت دهن شونو بزنن تا حرفهای محرمانه، محرمانه بمونه.

زندگی تون هرچقدر پارادوکس داشته باشه، اندازه فرانسیس کالینز نیست.

این روزها یه ویدئو کلیپ جهان عرب رو به رقص، خنده و تفکر واداشته.

یه خواننده زن کویتی به نام شمس آهنگی هجوآمیز خونده که بوش، رایس و رامسفلد و ایده خاورمیانه بزرگ رو مسخره کرده.

نکته قابل تامل برای عربها و غربیها اینه که خواننده کویتیه، کسی که کشورشو آمریکا از اشغال عراق نجات داد.

تاثیر کلیپ “اهلا ازیک” (اینجا ببینید) بقدری بوده که یه شرکت وابسته به شاهزاده بن طلال سعودی قراردادشو با شمس لغو کرده. عجیب تر این که حالا اون قراردادی دو میلیون دلاری با یه شرکت آمریکایی بسته!

ابوذر منتظرقائم (پاسداران) ازم پرسیده مگه چه خبره که انقدر از اخبار جنگ احتمالی می ترسم و می ترسونم؟

از طرف دیگه، ابوذر توی سرمقاله رجاءنیوز استدلال کرده افرادی مثل محسن رضایی بخاطر پیش بینی خطر قریب الوقوع، عملا تسلیم جنگ روانی شدند.

خب، ترس من اینه ابوذر و احمدی نژاد تسلیم یه سورپریز گنده بشن و جنگ روانی بشه کروز، بشه بمب اتمی تاکتیکی، بشه آوار، بشه جسد سوخته.

دعا می کنم تحلیل ابوذرها درست باشه و تحلیل ما روان باخته ها، کشک.

واسه قوت قلب ده، پونزده خواننده این وبلاگ هم دیگه از جنگ نمی نویسم و بیشتر لایت می نویسم: دوخی های لندن، گالری، سینما، کتاب…

حمله هم شد، نه به ریش ابوذر می خندم و نه واکنش نشون می دم، چون جوابم از الان روشنه: شتابزده تلافی نکنین، می افتین توی دام.

هشدار موسسات خیریه بریتانیا به تونی بلر سر جنگ ایران، اولین صدای بلند انگلیسی هاست که امیدوارم زیر دروم دروم طبل جنگ نشنیده نمونه.

اینجا اگه چیزی به اسم تحقیق و گزارش به خورد رسانه ها داده نشه، طنین پیدا نمی کنه.

گزارش “زمانی برای مذاکره” هشدار داده که حمله به ایران، منطقه رو بی ثبات تر و خطر حمله به نیروهای بریتانیایی رو تشدید می کنه.

این روزها خطر تروریسم واسه دستگاه های امنیتی اینجا کابوس شده و خیلی ها خیال می کنن ایران زخم خورده، به عواملش دستور خرابکاری و بمبگذاری علیه اهداف انگلیسی ها رو می ده.

اما غیر از یکی دو روز پژواک رسانه ای، بعید می دونم این گزارش تاثیری رو دولت بلر داشته باشه، مخصوصا حالا که گفته فعلا از قدرت کنار نمی ره.