My Babbling Brain

برادران حزب اللهی، سلام، یکی دو روزه به وبلاگهاتون سرک می کشم ولی گوشم کر می شه از سکوت مرموزتون سر رسوایی گزینش آموزش و پرورش.

نمی دونم این سکوت از روی ریاکاریه یا شرمساری. احتمالا جفتش!

ریاکاری چون بهرحال “آقای دکتر” ریش گرو گذاشتن تا مجلس اصولگرا به برادر فرشیدی رای اعتماد بده و نمی شه واسه اون هم کفن پوش شد و حجره و حوزه رو تعطیل کرد.

شرمساری چون ظرف یه سال دولت آراسته به هاله نور به منجلابی افتاده که خروس رو با “سرور کائنات” و “بهانه خلقت” مقایسه می کنه.

روزهای آخر بهمن، توی بعضی از وبلاگهاتون دیدم واسه سالگرد فتوای آیت الله خمینی علیه سلمان رشدی نوستالژی ترکوندین. حیف که جانشین ایشون بهر توهین علیه پیامبر همون جوری چکشی واکنش نشون نمی ده.

حتما بایستی از قدرت مخوف کاریکاتور برخوردار باشه، وگرنه تست چهار جوابی که توهین نیست. دم دانشگاه پره.

راستی یادتونه سر کاریکاتورهای دانمارکی، قلوه سنگ ده کیلویی رو مثل واکینگها به سفارتخونه های اسکاندیناوی پرت می کردین و معمم و غیر معمم، عینهو جکی چان از دیوار بالا می پریدین و فارس هم فریم به فریم این فتح خیبر رو پیکسلی می کرد؟

حیف، “آن شور اهورایی چه شد؟”

اینو یواشکی می گم، برادرها: فکر نمی کنین واسه یه آقای دکتر دارین دستی دستی هم دین تونو می فروشین و هم دنیا؟

امروز گوش تونو با دوغاب پر کنین تا از بوم بوم رسانه ها کر نشین.

چون امروز روزیه مثل روزهای دیگه خدا. روزی نیست که دنیا به آخر برسه یا زبونم لال رو به قبله بشیم.

فقط امروز به دنیا می گن ما ایرانیا باز زبون درازی کردیم ولی خودمون می دونیم زبونمون ته گلو گره خورده.

فقط امروز یه روز تاریخی دیگه به تقویم مون اضافه می شه و من منگم چرا باید تنها ملتی باشیم که انقدر روز تاریخی ناخواسته و نامیمون داریم؟

——————————————

پ ن: این عکس نمونه ای از کارناوال دوسلدورفه. آلمانها از اصطلاح محور شرارت بهره گرفته و این آدمکهای بوش و احمدی نژاد رو با عنوان زیربغل شرارات طراحی کردن.

مجله هارپر یه مناظره زده بین یه دزد و یه مال باخته ادبی.

دزد، جوی گارنت، نقاش ساکن نیویورکه که یه مجموعه به نام شورش با الهام از عکس آدمهایی کشیده که یه جوری ترمز بریدن.

نگین مجموعه اش، مرد مولوتوفی نام داره ولی وقتی ژانویه ۲۰۰۴ این اثر رو به نمایش می ذاره، یه نامه می گیره از وکیل سوزان میسلاس، عکاس خبرنگار مگنوم .

خانم گارنت جواب می ده که حاضره زیر تابلوش بنویسه از کدوم عکاس الهام گرفته ولی حاضر نیست، مطابق درخواست وکیل، واسه هر نمایشگاه، مجوز کتبی از عکاس بگیره.

بعد این نقاش این سوالاتو مطرح می کنه: آیا مولف عکسی مستند که رسالتش ارایه مدرکی از تحولات اجتماعی و تاریخی است، این حق را دارد که همیشه محتوای این مستند را کنترل کند؟ و چه کسی مالک حق مبارزه این مرد است؟

خانم میسلاس هیچ جوابی به اینا نمی ده، حتی در مورد درخواست دو هزار دلاری وکیلش، در عوض بحثش اینه که هیچ کسی نمی تونه هنر رو کنترل کنه، اما او به عنوان عکاس وظیفه خودش می دونه از فردیت سوژه هاش حفاظت کنه.

به عبارت دیگه، “عمل جوی گارنت برای کانتکست زدایی از یک عکس به عنوان نقاش دقیقا ضد امید من در مقام عکاس برای کانتکست بخشیدن به عکس است.”

بعد توضیح می ده که تابلوی خانم گارنت، بخشی از عکس یک چریک ساندنیسته که شانزدهم ژوییه ۱۹۷۹ یعنی اوج مبارزه ساندنتیستهای نیکاراگوئه با خانواده سوموزا، داره یه کوکتل مولوتوف به یه پادگان دشمن پرت می کنه و اصلا جنگه نه شورش.

طی این سالها این عکس خانم میسلاس واسه مبارزان نیکاراگوئه یه آیکون شده. اون حتی سال ۱۹۹۹ می ره این چریک رو گیره می آره و می فهمه اسمش پابلو آروازه که چریکها بارئتا صداش می کردن.

عکاس آخر مناظره می گه: “اگر تاریخ علیه کانتکست می جنگد، ما هنرمندان باید بیشتر بکوشیم تا کانتکست را اعاده کنیم.”

مسلما این عکاس بیراه نمی گه. من وقتی داستان عکسشو فهمیدم خیلی بیشتر باهاش حال کردم. درست مثل وقتی که فیلم تازه کلینت ایست وود درباره یه عکس تاریخی از جنگ آمریکایی ها با ژاپنی ها رو دیدم.

همیشه دونستن جزییات یه اثر، تجربه دیدنشو واسه ام شخصی تر می کنه و آسون تر می تونم تصمیم بگیرم که باهاش هستم یا نه.

این عنوان مقاله تصویری پائلو وودز توی مجله تایمه.

بعضی عکاسهاش قشنگه و اگه نسخه تعاملی شو ببینین، می تونین شرح شونو با صدای خودش و ساوند ایفکتهای خاطره انگیز بشنوین

آقای وودز از پدر و مادری کانادایی و هلندی به دنیا اومده، توی ایتالیا بزرگ شده و حالا توی پاریس زندگی می کنه.

خودش می گه رسانه های غربی اغلب ایرانو سیاه و سفید تصویر می کنن، ولی ایران کشوریه رنگارنگ.

رابرت ادلر، اولین مخترع ریموت کنترل بی سیم تلویزیون، تا ابد میوت شده.

خیلی ها می گن اختراع پنجاه سال پیش اون، ما رو برده تلویزیون کرده، ولی واسه تنبلی مون باید بهانه بهتری بتراشیم. انصافا اختراعش حق انتخاب بزرگتری بهمون داده، مخصوصا واسه آگهی های مزاحم.

ادلر خودش علاقه ای به تماشای تی وی نداشته و تا ۸۹ سالگی اسکی می کرده. این آمریکایی اتریشی تبار ۹۳ ساله ۱۸۰ اختراع ثبت کرده، تقریبا سالی دوتا.

کاش یه ریموت کنترل اختراع می کرد که با زدن یه دکمه، یه دانشمند نو جای یه دانشمند مرده، مثل ادلر، رو می گرفت. یا سیاستمدارهای وراج، لالمونی می گرفتن. یا هر کتابی رو جیک ثانیه می خوندیم. یا سه سوت، می رفتیم فضا.

یا مهمتر از اون، کاشکی چیزی اختراع می کرد تا نذاریم اونی که ریموت کنترل همه مون دست شه، هر وقت عشقش کشید، دکمه آف مونو بزنه.

امسال قراره دستمایه طنز کارناوالهای آلمان، اسلام باشه.

پارسال بخاطر خون و خونریزی کاریکاتورهای پیامبر، یه نمه شوخی ها مراعات شد و بیشتر به احمدی نژاد و برنامه اتمی ایران گیر دادن، ولی این دفعه به قول این تیتر اشپیگل، “اسلام دیگه تابو نیست.”

البته مضمون رژه هر شهر آلمان با شهر دیگه فرق می کنه و مثلا دوسلدورفی ها نعناع داغشو بیشتر از کلنی ها می کنن، تا تماشاچی بیشتری بره.

من فکر می کنم انتقاد طنزآمیز از باورهای دینی ایرادی نداره، ولی به شرط این که به نیت توهین نباشه و با همه ادیان متناسب با جنجال آفرینی شون برخورد بشه.

وگرنه مثل مضمون رژه امسال دوسلدورف، “صلح بین ادیان – بزرگترین توهمه.”

نیویورک تایمز گزارشی نوشته از نمایشگاه تازه آثار ساسانی توی منهتن نیویورک.

این اولین نمایشگاه آثار ساسانیه که بعد از سی سال توی آمریکا برپا می شه.

اکثر این آثار هم از موزه های فرانسه قرض گرفته شده ولی بخاطر مقررات ضد ایرانی آمریکایی ها، چند روزی توی گمرک فرودگاه ضبط شده بودند.

نکته جالب این گزارش، سوالیه که گزارشگر مطرح می کنه: آیا بین تصاویر پیروزمندانه شکار پادشاهان باستانی و اعلام پیروزی رهبران دنیای مدرن روی ناو فرقی هست؟ هر دو تبلیغ سیاسی نیست؟

مجله اشپیگل گزارش مفصلی از جشنواره اخیر تئاتر فجر ایران نوشته که محور اصلی اش بحث سانسور و نقش تئاتر در آزادیخواهی ”کودکان دیکتاتوریه”. 

رالف هوپ، نویسنده گزارش، موقع جشنواره چندتا کار رو از نزدیک دیده و می گه بعضی از این نمایشها، طغیانهای روی صحنه است.

 یه پروفایل مفصل از حسین پاکدل هم ترسیم کرده.