My Babbling Brain

۵ Comments so far

1. hossein-london
   اسفند ۶م, ۱۳۸۵ | ۱۳:۰۱

   khub shud khudeshunam migan ke urzeye ranandegi nadaran!, akhe kudum ranandeh turmuz va dande aghabu mikaneh?,hala eynehu dande aghab ba dandehaye dige jash fargh mikuneh!hehe, bichare baz dahaneshu vaz kard!

2. لیلا
   اسفند ۶م, ۱۳۸۵ | ۱۴:۲۱

   وقتی اکثریت سرنشینای قطار با خیال راحت نشستن و اصلا نگران نیستن که یه فاجعه “کوچیک” رخ بده کسی نمیتونه چیزی بگه. الان خیلی ها تو ایران میگن:”ماشاا… رانندمون “”

3. حسام
   اسفند ۶م, ۱۳۸۵ | ۱۶:۲۰

   میشه از قطار پرید پایین یا نه؟

4. Meysam
   اسفند ۶م, ۱۳۸۵ | ۱۷:۳۹

   Let it happen man. I agree with Leila, when people of that country are sitting and watching and don’t caring and I am sure deep in their heart they don’t have any problem with this government winning this dangerous play, Just let it happen. It is just us who are getting restless in this side of the world today, for what they are doing there. Let that people pay for what they do, once. Well once again and again and again. The best I can do is to raise my children in a place where they won’t suffer the pains I am suffering now. Let that people pay for my every day suffering

5. سحر
   اسفند ۶م, ۱۳۸۵ | ۲۱:۳۳

   یاد این لطیفه افتادم
   هواپیما داشت سقوط می کرد همه داشتن جیغ میزدن به جزغضنفر، ازش می پرسن چرا تو ساکتی ؟ میگه : ماله بابام که نیست… بذار سقوط کنه… متاسفانه خیلی ها تو این موقعیت خود جناب غضنفرن و خودشون هم نمی دونن

Leave a reply