My Babbling Brain

یه فعال ایرانی حقوق بشر توی آلمان نهادی راه انداخته تا “به زنان جفا دیده از اسلام کمک کنه از دین برگردند.”

مینا احدی به اشپیگل گفته این سازمان وزنه ایه مقابل “شورای مرکزی مسلمانان” آلمان که “توی زندگی روزمره مردم دخالت می کنه.”

تقریبا همه ما وقتی که دست و پامونو با قنداق بسته بودند، مسلمون شدیم. ما پسرها که تکه ای از جسم مونو هم نثار کردیم.

ولی وقتی بند قنداق فکرمون باز می شه، تردید می کنیم که این “ایمان کور” بتونه روح مونو قشو کنه.

بعضی مثل من تصمیم می گیرند به دین بابا و بابا بزرگشون، یا کورکورانه یا آگاهانه، باقی بمونند و بعضی مثل خانم احدی می بینند “مدرنیزه کردن اسلام غیر ممکنه” و قیدشو می زنند.

این وسط یه دسته هستند که امکان انتخاب ندارند. چون از دین برگشتن همانا و اعدام همان. متاسفانه نهادهایی مثل تشکیلات خانم احدی نمی تونند به اونا کمک کنند چون قدرت دیوان سالاری و سیاست رو نادیده می گیرند.

من یکی رو می شناسم که تغییر دین داده و اومده بریتانیا ولی الان تحت بازداشت اداره مهاجرته تا تکلیف برگشت یا اقامتش معلوم شه. هی می گه یه مسیحی گیر بیار کمکم کنه! غافل از این که دولت نمی تونه به هرکی که گفت من بی خیال اسلام شدم و جونم در خطره، پناهندگی بده.

مسلما خانم احمدی ها می تونند لابی بشند، ولی توی بهترین حالت فقط می تونند به مسلمونهای مقیم اروپا و آمریکا کمک کنند که اکثر اینها از دین شون راضی اند.

تازه این خطر هست که تندروها گزک بگیرند. (خانم احمدی خودش به مرگ تهدید شده و تحت حفاظت پلیس آلمانه.)

من قبول دارم که نباید جا زد و باید با پشت بیل زد سر هرچی اسلامگرای افراطی، ولی شاید راه بی دردسر این باشه که ببینیم آیا اسلام مدرنیزه نمی شه یا شارعان اسلام؟

چند روز پیش، نیویورک تایمز یه گزارش داشت “تاریخ محرمانه“، در مورد نقش زنان روشنفکر و قاضی در اسلام همین چند قرن پیش.

مجله بریتانیایی پراسپکت از صدتا آدم حسابی پرسیده اگه قرن بیستم، قرن چپ و راست بود، قرن بیست و یکم، قرن چیه؟

خیلی از جوابها خوندنیه.

اکثرا عقیده دارن دموکراسی اکثریتی کنونی خواه نخواه باید عوض شه و قطبیت حاکم بر سیاست جهان می تونه خیلی چیزها باشه: مذهبگرایی و سکولاریسم، جهانی و محلی، اکثریت و اقلیت، نامریی ها و مریی ها، قوی و ضعیف، افراطی و واقع بین و…

اگه دیدگاه ها مختلفه، عوضش اکثر این آدمها قبول دارن آینده قاراش میشی انتظارمونو می کشه.

البته سیاستمدارها مثل احمدی نژاد و بوش نظر دیگه ای دارن.

دادگاه بین المللی لاهه، کشتار مسلمونای صربرنیتسا رو نسل کشی دونسته ولی گفته بلگراد مستقیما مسئول نبوده.

این خبر، منو یاد روز واقعه انداخت. دوازده سال پیش، تازه توی روزنامه ابرار، پادوی “روزی” شده بودم.

از قبل می دونستیم صربها واسه صربرنیتسا دندون تیز کردن، ولی صلحبانهای هلندی گفته بودن خاطرتون تخت باشه.

یه دستگاه غژغژی تلکس داشتیم که هر وقت خبر “فوری” می رسید، یه جیغ نتراشیده می کشید و یکی از ما می دویدیم طرف اتاق تلکس.

واسه صربرنیتسا، اول (به زبون خودمون) “ارجنت” درگیری صربها با هلندیها اومد. بعد ارجنت گذشتن صربها از سد هلندیها، بعد ارجنت ورود صربها به شهر. انقدر تخیلمون کار می کرد که واسه شروع کشتار مردها و پسربچه ها نیازی به ارجنت نداشته باشیم. همینطور تجاوز به زنها.

کل ماجرا کمتر از یه ساعت اتفاق افتاد.

و اما تبرئه بلگراد، یکی دو تا سوال پیش روی قضات لاهه می ذاره. شما گفتین بلگراد فقط بخاطر این که جلوی این کشتار رو نگرفته، مقصره.

ولی حتما یادتونه که اسلوبودان میلوسویچ رو بخاطر “نسل کشی و معاونت در نسل کشی” انداختین هلفدونی و انقدر دادگاهشو کش دادین که کنج سلول مرد.

پس تکلیف این اتهام دادستان چی می شه؟ “قصاب بالکان” فقط جرمش این بود که جلوی ارتش رو نگرفت؟ پس چرا مقصر اصلی، راتکو ملادیچ هنوز توی صربستان ول می گرده؟

خیلی از صربها می گن این حکم کمک می کنه گذشته شونو فراموش کنن و زندگی تازه ای با مسلمونا و کرواتها داشته باشن.

چه چیزی بهتر از همزیستی مسالمت آمیز، ولی بیوه ها و یتیمهایی که نمی تونن کشتار اون بعد از ظهر تابستونو فراموش کنن، تا قبل از مرگ، با کابوسهاشون چکار کنن؟

روزنامه ایندیپندنت شروع به توزیع بیست و پنج رمانی کرده که قیچی سانسورچی های قرن بیستم چند شقه شون کرده بوده.

اولین کتاب، پرتغال کوکی، مجانی لای روزنامه شنبه بود، ولی 24 تای دیگه، مثل لولیتا، وداع با اسلحه و فارنهایت 451، رو باید هفته به هفته با کندن کوپن مخصوص از روزنامه همراه سه و نیم پوند از کتابفروشی خرید.

حتی با اضافه کردن قیمت روزنامه، باز فقط نصف قیمت عادی کتابو می دین.

مسلمه که این یه دوپینگ واسه تک فروشی روزنامه توی این بازار کساد مطبوعاته، ولی ایندیپندنت می گه دنبال هدفی متعالیه.

یادآوری این که “شنهای تابو و تخطی، ارتداد و تکفیر، تا ابد زیر پامون جابجا می شه.”

و یادآوری این جمله جان میلتون شاعر که “سانسور کتاب اندازه قتل، شنیعه: چون قتل کشتن انسان باخرده و سانسور، کشتن خرد.”

و یادآوری این جمله برنارد شاو نمایشنامه نویس که “اولین شرط پیشرفت، حذف سانسوره.”

محمود احمدی نژاد گفته قطار هسته ای ایران ترمز نداره و دنده عقب شو هم کندیم و انداختیم دور.

آقای احمدی نژاد این روزها خیلی تلاش می کنه توسعه هسته ای رو مجزا از بقیه امور، حتی سرنوشت، کشور بدونه.

این قطار سرنوشت ایرانه که ترمز نداره و دنده عقبش کنده شده.

سرنوشت هر ملت روی ریلهایی جلو می ره که بسته به مناسباتش با دنیا، گسترده شده.

اگه سرعت ریل گذاری از سرعت قطار کمتر باشه یا لکوموتیوران ندونه ته ریل گوداله، یه فاجعه کوچولو پیش می آد.

شنبه تظاهرات ضد جنگ لندن برگزار شد و مردم ضمن مخالفت با تعویض موشکهای اتمی ترایدنت و حضور نظامی توی عراق، خواستن به ایران حمله نشه.

تصادفا این راهپیمایی دو روز قبل از جلسه دیپلماتهای گروه پنج به اضافه یک صورت گرفت که قراره فردا دوشنبه واسه تدوین پیش نویس قطعنامه تازه برگزار بشه.

پریروز از یه دیپلمات انگلیسی پرسیدم فکر می کنین با چند قطعنامه دیگه موضع ایران عوض می شه؟ گفت فکر می کنم یکی کافی باشه.

البته من بعید می دونم، چون نمی شه فیتیله قطعنامه قبلی رو یهو کشید بالا، طوری که کارد به استخوون مردم برسه و به دولت فشار بیارن. در ثانی روسیه و چین بدون گرفتن امتیاز زیر بار چنین قطعنامه ای نمی رن.

دولت انگلیس، حداقل واسه ظاهرسازی، می گه به راه حل دیپلماتیک خوش بینه. یه دیپلمات می گفت “حکومت ایران هر وقت تحت فشار رفته، تغییر موضع داده: جنگ با صدام، رابطه با عربستان، فتوای سلمان رشدی و …”

دوستمون “کارپه دیئم” نوشته جنجال ما معترضان به گزینش آموزش و پرورش، مغرضانه است، چون سوالات، برگرفته از کتاب علامه طباطبایی بوده و ما کی باشیم که از این اسلام شناس ایراد بگیریم.

خب، علامه طباطبایی، با وجود زهد و بینش، انسانی خطاپذیر بوده که در مورد یه معصوم تحقیق کرده (به باور بعضی ها، معصوم ترین معصوم تاریخ). پس خودش حتما اولین فردیه که اقرار کنه شاید بعضی از یافته هاش درست نباشه. بهتره بریم سراغ قرآن.

از این گذشته، به نظرم همونجور که از عاشورا دارن تحریف زدایی می کنن، لازمه همه چیزهای منسوب به پیامبر اسلام رو غربیل کنیم و ببینیم کدوم واسه ذات “خاتم انبیاء” وصله نچسبه.

ما همیشه دو تصویر از پیامبرمون داشتیم. یکی همین تصویر باورنکردنی که منبع سوالات بوده و یکی هم اونی که می گه اسوه بوده.

لازمه محققهای معاصر ببینن کدوم تصویر غلو شده و به چه دلیلی، و اگه قراره باور کنیم پیامبر اسلام حد وسط این دوتا تصویر بوده، آیا حاضریم عواقب شو قبول کنیم.

یعنی اگه یکی گفت این محمد شما، با بودا که ما به عنوان رسول خدا قبولش نداریم، فرقی نداشته، چه جوابی می خوایم بدیم؟

مصر هم صاحب وبلاگ نویس زندانی شد.

دادگاه عبدالکریم سلیمان رو متهم کرده به اسلام و حسنی مبارک توهین کرده، هرچند می گن اون گفته بوده دانشگاه الازهر، تروریست پرورش می ده.

صرفنظر از اتهامش، این محکومیت نشون می ده وبلاگ نویسی داره توی جهان عرب یه قدرت جدی می شه.

البته نه قدرتی توانا علیه حکومت مبارک و نامبارک، بلکه قدرتی واسه بیداری ملت. مصر حدود شیش هزار بلاگر داره که فقط بعضی هاشون در مورد سیاست و اجتماع می نویسن.

اخیرا همین ها یه ویدئو کلیپ پخش کردن که نشون می داد مامورهای پلیس دارن به مفهوم واقعی کلمه، چوب می کنن اونجای یه بازداشتی. همین یه جنجال شد و دو مامور اخراج شدن.

البته شاید بگین ما خیلی زودتر صاحب بلاگر زندانی شدیم، ولی کو فایده اش؟

فایده اش اینه که اولا اگه کسی زندان نمی افتاد وبلاگ نویسی انقدر برامون حساس نمی شد و در ثانی از وقتی وبلاگ می نویسین و می خونین، دیگه همون آدم سابق نیستین.