My Babbling Brain

تومار ننویسن، تحسن هم نکنین، کفن هم نپوشین. مصاحبه محمد خاتمی با یه روزنامه اسراییلی قبل از براه انداختن فتنه تکذیب شد.

نشریه یهودی فوروارد نوشته استراتژیستهای اسراییلی پیشنهاد داده اند واسه مهار ایران، تل آویو دست برادری بسوی عربها دراز کنه.

پرونده اتمی و اوضاع عراق و لبنان، آونگ عربها رو از حرکت انداخته و آموس گیلاد، از مدیرهای وزارت دفاع اسراییل، گفته: “اولین باریه چنین ترسی رو توی اعراب می بینیم. باید تمام تماسهای احتمالی رو با مصریها، سعودیها و البته اردنیها تقویت کنیم.”

مهار ایران با هزینه شیعه و سنی زیرکی محضه. اسراییلی ها می دونن بمبارون نطنز و اراک بهترین بهونه ساخت یا خرید بمب اتمی رو به ایران می ده.

درسته عربها نمی خوان هلال شیعی، ماه هزار و یک شب شون بشه، ولی دوست هم ندارن تنگه هرمز، قبرستون نفتکشها بشه. چاره؟

نباید اعصابشونو سمباده زد. بی خیال جیش المهدی و حماس. امنیت ملی رو بچسب.

ایران یا باید به تجاوز آمریکا تن بده، یا همخوابه عربها بشه (از نظر دیپلماسی).

سوزناک وقتیه باهم تجاوز کنن.

فقط یه خائن به ایران، اسلام و انسانیت می تونه دستور بده که چهار اهوازی محکوم به تروریسم صبح چهارم محرم الحرام اعدام بشن.

من نمی دونم این حماقتو با چه استدلالی می خوان توجیه کنن.

مگه کشتار و اعدام توی ماه محرم حرام نیست؟

مگه اهواز انقدر ناامنه که حتما باید زهرچشم می گرفتید؟

مگه دشمن پشت مرزها نیومده و منتظر بهانه واسه تحریک احساسات جدایی طلبانه نیست؟

مگه محکومان از دادرسی عادلانه برخوردار بودند؟

عمادالدین باقی، رییس انجمن دفاع از حقوق زندانیان، گفته که حتی خانواده اعدامیها مطمئن بودند می تونند این مجازاتو لغو کنند، ولی “ساعاتی بعد خانواده اين افراد با من تماس گرفتند و گفتند که از آنها خواسته شده که بروند و جنازه ها را تحويل بگيرند.”

خب اگه واقعا جنایتکار بودند و اعدامی، می شد حکم پنج روز جلوتر یا دو ماه دیرتر اجرا بشه تا اختلاف عجم و عرب یا شیعه و سنی توی همین کشور تشدید نشه.

به قول آقای باقی، اين اتفاق نشون می ده اينها حتی به موازين مذهبی مورد ادعای خودشون هم پايبند نيستند.

امروز صبح که پرده حیاط رو زدم کنار، دیدم زمین سفیده. کلی چشمای خواب آلودمو مالوندم تا درست ببینم برفه یا نه.

آره، خود خودش بود. بعد از دو سال زندگی، اولین برفمو توی لندن دیدم. البته پیش بینی هوا اینه که بازم می آد. سنگین تر.

توی این دو سال، دو سه تا برف سنگین تهرونو از دست داده بودم، از جمله همونی که سال آخر شهرداری آقای احمدی نژاد اومد و کمر شهر رو شکست.

امروز اینجا حداکثر پنج سانت برف اومده بود، ولی رفت و آمد چهل درصد قطارها فچل شد و چند پرواز، لغو.

انگار فرق نمی کنه شهرداری دست محمود احمدی نژاد باشه یا کن لوینگستون. (از قضا جفت شون رفیق گرمابه و گلستان هوگو چاوز هستن.)

رضا مسعودی یه عکس گرفته که سبزی چمن و سفیدی برفو به زیبایی کنار هم نشون می ده. عکسهای بیشتر هم اینجاست.

هفتمین سخنرانی سالانه جورج بوش بیشتر یه نمایش تلویزیونی بود، شاید تحت تاثیر اعلام اسامی اسکار.

ابتدا یه پیشکار زن که نمی تونست نیش شو جمع کنه، خطاب به ناننسی پلوسی، رییس مجلس نمایندگان آمریکا، گفت: “خانم رییس…”

بعد یه پیشکار مرد پشت سر اون اومد و اعلام کرد: “رییس جمهور ایالات متحده.”

استقبال از بوش پرسروصدا بود. خانم پلوسی، اولین رییس زن مجلس نمایندگان، گفت این افتخار رو داره که رییس جمهور آمریکا رو به حضار تقدیم می کنه. بوش هم جواب داد: “این افتخار رو دارم که به عنوان اولین رییس جمهور بگم خانم رییس.” (نه به اون مفهومش)

نیمه اول سخنرانی در مدح رشد اقتصادی و لزوم همکاری برای تنظیم کسری بودجه، اصلاح قوانین مهاجرت و کاهش مصرف بنزین بود. حضار گله به گله کف می زدند، ولی یه شات از هیلاری کلینتون، نامزد انتخابات 2008، نشون داد که عصا قورت داده نشسته بود.

بوش در نیمه دوم نطقش راجع به خطرات القاعده، تندروهای شیعه و سنی و اتمی شدن ایران هشدار داد و تمنا کرد اگه نمایندگان کنگره با اون مشکل دارند، لااقل بذارند استراتژی عراقش به موفقیت برسه.

آخر مراسم هم واسه تحریک حس میهن پرستی، چهار قهرمان گمنام توی حوزه تجارت، جنگ و اجتماع رو معرفی کرد که دو تاشون سیاه پوست بودند.

جالب ترین نکته سخنرانی واسه من این بود که بوش گفت می خواد یه نیروی داوطلب تشکیل بده تا در مواقعی مثل جنگ از مهارتشون استفاده بشه، یه چیزی مثل بسیج خودمون.

با این حال، دموکراتها گفتند گول حرفهای تهییج آور بوش رو نمی خورند. طفلی بوش حتی یه “شومن” تاثیرگذار هم نیست.

چند وقتیه بلاگرهای حزب اللهی دارند “مجمع وبلاگ نویسان مسلمان” رو علم می کنند و من با وجود اعتراضم به این اسم، از اقدامشون استقبال می کنم.

اعضای موسس (از جمله محمد مسیح و ابوذر منتظرقائم) می گن هدفشون تبلیغ اسلام و مبارزه با استکبار و جنود شیطانه (من و شما).

البته مسعود ده نمکی و حمید داودآبادی، دوتا از مهمونای جلسه پنجشنبه گذشته مجمع، به کشوندن مرزبندی خودی و غیرخودی یا مسلمان و نامسلمان به وبلاگستان اعتراض کردند.
طبیعیه اگه خودی باشی، ارشاد در خونه اینترنتی تو تخته نمی کنه و هکرهای حزبل هم روی دیوارش شعار نمی نویسن.

ولی چرا من استقبال می کنم؟

یک، وبلاگستان چندصدایی تر می شه. دو، تندروها خشم کورشونو توی تن کلمات می ریزند، نه دسته چماق.

پنج سال می گذره از وقتی که دیوید فرام، از برادران نئوکان، تخم لق “محور شرارت” رو توی دهن جورج بوش کاشت و اون هم توی دهن ما.

توی این پنج سال، عراق شده کابوس؛ کره شمالی، هیولای اتمی؛ ایران، ببر کاغذی که همسایه های عرب می خوان جرش بدند.

اتفاقا برادر فرام به اشپیگل می گه شاید بهتر بود عربستان سعودی و پاکستان هم توی محور شرارت می ذاشتیم چون بزرگترین صادرکننده تروریسم اند. حتی می گه اگه با عربستان برخورد می کردیم، چه بسا نیازی به جنگ عراق نمی شد.

اون وقت نیازی هم نمی شد که بوش امشب راجع به آلودگی هوا، دوا و دکتر پیرها و … حرف بزنه که به مواضع دموکراتها نزدیکتره و به قولی، درد واقعی مردمه. انگار بوش زودتر از احمدی نژاد فهمیده بحران گوجه فرنگی شوخی بردار نیست.

البته هیشکی انتظار نداره بوش امشب به اعضای کنگره بگه “با اجازه بزرگترها، می خوایم ایرانو بزنیم.” عراقو هم نگفته بود.

بوش یه سال وقت داره عبارت سنگ قبرشو خودش بتراشه.

بعضی ها می گن کمتر از شیش ماه، چون اگه تونی بلر از قدرت کنار بره، تضمینی نیست که گوردون براون، بخواد سال اول نخست وزیری شو با جنگ و تظاهرات شروع کنه.

کشتار امروز بیش از صد شیعه عراقی نمی ذاره توی ماجرای شیعه و سنی، بی طرف باشم.

براداران آمریکایی زور می زنند که تلقین کنند خشونت عراق زیر سر تفنگچی های جیش المهدی و سپاه بدره، ولی چرا اکثر قربانی ها شیعه اند؟

بمب می ذارند، شیعه تیکه پاره می شه؛ آدم می دزدند، شیعه سر به نیست می شه؛ جسد توی خرابه پیدا می شه، می بینی شیعه مخش پکیده.

تلخی ماجرا اینه که بعضی خبرگزاریها مثل بی بی سی به بهانه بی طرفی، بی شرمانه نمی نوسیند که قربانی ها شیعه بودند.

من که فکر نمی کنم شیعیان از نارآمی عراق سود ببرند. برادران قدرت واداده، شما چطور؟