تیز چروکته انداختم با 160 دلار چی ها می شه خرید: دوتا بلیت فوتبال، چهار پرس استیک، سیزده پرس کوبیده، سی و پنج لیوان قهوه استارباکس و بلیت رفت و برگشت به پاریس (ایزی جت).

سه سوته به حاجی جبار بازیم نقاب استعمار ستیزی زدم.

یادم اومد اوایل ژانویه نمایشگاهی توی موزه بریتانیا دیده بودم از آثار مقدس جزیره نشینهای اقیانوس آرام. بعضی از این آثار چپاول شده انقدر مقدسه که بدبختها هر سال این همه راه می آن لندن، زیارت.

“چه دلیلی داره من موزه این بی دینها رو رنگین کنم؟”

ولی هرچی به اثر آبرنگ استاد ترنر خیره می شدم، “سرمایه داری خودخواهانه” ذوب می شد. دیدم موزه از معدود جاهاییه که اختلاف طبقاتی رو از بین می بره تا آسمون جل و مایه دار بتونن، بسته به درکشون، از هنر لذت ببرن.

یکی می آد یازده میلیون دلار می ده و یه تابلو رو به نیت پز و سودجویی می خره. درست مثل خریدن یه جت شخصی یا ملک.

هزاران نفر هم می آن 160 دلار می دن و یه شاهکار رو [6] دارایی عمومی می کنن. اینجوری هنر، مردم سالار می شه؛ سهامی عام می شه.

شما بودین، این کار رو می کردین؟