آمریکا پر از بسیجی می شه
هفتمین سخنرانی سالانه جورج بوش بیشتر یه نمایش تلویزیونی بود، شاید تحت تاثیر اعلام اسامی اسکار.
ابتدا یه پیشکار زن که نمی تونست نیش شو جمع کنه، خطاب به ناننسی پلوسی، رییس مجلس نمایندگان آمریکا، گفت: “خانم رییس…”
بعد یه پیشکار مرد پشت سر اون اومد و اعلام کرد: “رییس جمهور ایالات متحده.”
استقبال از بوش پرسروصدا بود. خانم پلوسی، اولین رییس زن مجلس نمایندگان، گفت این افتخار رو داره که رییس جمهور آمریکا رو به حضار تقدیم می کنه. بوش هم جواب داد: “این افتخار رو دارم که به عنوان اولین رییس جمهور بگم خانم رییس.” (نه به اون مفهومش)
نیمه اول سخنرانی در مدح رشد اقتصادی و لزوم همکاری برای تنظیم کسری بودجه، اصلاح قوانین مهاجرت و کاهش مصرف بنزین بود. حضار گله به گله کف می زدند، ولی یه شات از هیلاری کلینتون، نامزد انتخابات ۲۰۰۸، نشون داد که عصا قورت داده نشسته بود.
بوش در نیمه دوم نطقش راجع به خطرات القاعده، تندروهای شیعه و سنی و اتمی شدن ایران هشدار داد و تمنا کرد اگه نمایندگان کنگره با اون مشکل دارند، لااقل بذارند استراتژی عراقش به موفقیت برسه.
آخر مراسم هم واسه تحریک حس میهن پرستی، چهار قهرمان گمنام توی حوزه تجارت، جنگ و اجتماع رو معرفی کرد که دو تاشون سیاه پوست بودند.
جالب ترین نکته سخنرانی واسه من این بود که بوش گفت می خواد یه نیروی داوطلب تشکیل بده تا در مواقعی مثل جنگ از مهارتشون استفاده بشه، یه چیزی مثل بسیج خودمون.
با این حال، دموکراتها گفتند گول حرفهای تهییج آور بوش رو نمی خورند. طفلی بوش حتی یه “شومن” تاثیرگذار هم نیست.
(2 votes, average: 4 out of 5)
Loading ...
بهمن ۴م, ۱۳۸۵ | ۰۹:۴۱
سلام
زیاد میآم اینجا ولی تا حالا پیش نیومده بود کامنت بذارم.
فکر می کنم از همین الآنم تو شرایط جنگی هستیم .تمام مسیرهای تسویه ارزی که محدود شده .صادرات نفتمونم که فقط خدا به دادش برسه.ولی چیزی که بیشتر از همه منو می ترسونه این آرامش نسبی فعلیه.بد جوری شبیه آرامش قبل از طوفانه.
بهمن ۴م, ۱۳۸۵ | ۱۱:۵۱
سلام همشهری عزیزم!
خب بسیج یه راه حل دموکراتیکه بعد از اینکه موجسواری یاد گرفتیم…اما انگلیس هیچوقت از این کارها نمیکنه… این روشها مال جان سومیهاست…بوش هم از همون تباره و نمیدونم چه جوری گذارش به کاخ سفید افتاده…غلط نکنم باز هم کار کار انگلیسه… واسه رد گم کردن…حرف مفت بهترین مسکن و داروی فراموشیه برای ترکتازی استعمار… نشون به اون نشون که من الان حدود پنج ساله که ساکن این شهر مجازیام اما هنوز رژهرفتن اینهمه کلمات ظالم و مظلوم و رییسجمهور و رعیت و بازیگر و تماشاچی و اپوزیسیون و حکومت با آه و تحلیلهای رنگارنگ در مقابل سان دیدن خدا به نتیجه نرسیده…بقول فروغ: کس نخارد پشت من… جز ناخن انگشت من…
حتی وقتی یه راه حل عملی میدی همه سرشون رو میکنن زیر لحاف…چرا؟ چون کسی حوصلهی زندهگی نداره…به نظر شما برای پایان دادن به عقدهگشاییهای دیکتاتورهای تحقیر شده چه باید کرد؟ نظرتون راجع به این پیشنهاد چیه؟
http://sinahoda.blogspot.com/2007/01/blog-post_17.html
بهمن ۴م, ۱۳۸۵ | ۱۲:۲۰
اعلام نکرده ارتشش چند میلیونی هست؟ بیست یا دویست؟
رقابت در تعداد نفرات ارتش بسیجی
بهمن ۴م, ۱۳۸۵ | ۱۷:۲۲
سلام ، اون موضوع وبلاگ نویسان مسلمان رو خوب اومدی . راستی از احمدی نژاد ننوشتی چطور؟
بهمن ۵م, ۱۳۸۵ | ۰۲:۳۱
this thing at the end is very telling of american culture: ignoring what is happening in the country overall, and just bringing four individuals that are somehow supposed to represent how the us is the land-of-opportunities and land-of-heros. i felt so embarassed for that second guy (the one who saved another man in the train station), i couldn’t watch the t.v.
بهمن ۵م, ۱۳۸۵ | ۱۱:۲۷
بسم الله . آمریکا از گذشته نشنال گارد را دارد که ارتش غیرتخصصی و عمومی است.