در کشاکش بحث اعدام صدام در بلاگستان، چند نکته به ذهنم رسید:

یکم: [1] محکومیت اعدام "صلاح الدین زمان" از سوی فلسطینیها، واکنشهایی برانگیخته. محمد علی ابطحی ([2] وب نوشت) خواستار توضیح دولت در مورد نمک نشناسی حماس شده، ولی حامد ([3] یهودشناخت) ملت مالباخته ایرانو دعوت به خویشتنداری کرده.

وقتش رسیده در انگیزه حمایت از فلسطینیها بازنگری کنیم: آیا دلارهای نفتی و قلمهامونو بخاطر مسلمونی اونا نثارشون می کنیم، یا بخاطر ستمدیدگی زیر دست ستمگر (صرف نظر از باورش)؟ اگه دلیلش دومیه، چرا واسه مسیحیهای دارفور که به دست هم کیشامون کشته می شن، اشک تمساح نمی ریزیم؟

دوم: [4] پرستار آمریکایی صدام مصاحبه داده و گفته این آدمکش "دل نازک" هنگام اسارت به علفهای هرز آب می داده و به پرنده ها، خورده نون.

غیر از خدا کسی نمی دونه صدام قبل از اعدام چقدر قلبا متحول شده و نادم، ولی یادتون باشه از حالا بازار اینگونه مصاحبه ها داغ می شه و خیلی ها از عطش رسانه ها و مخاطباشون سوء استفاده می کنند. از ده سال پیش که پرنسس دایانا جوون مرگ شد، [5] پیشکارش که نه سر پیاز بوده و نه ته پیاز، [6] دو تا کتاب راجع به اون مرحومه نوشته و ملت هم آی می خرند.

سوم: هواداران صدام در بغداد و تکریت، کلاش و سرنیزه بدست، [7] تظاهرات کردند و قول دادند انتقام بگیرند.

من جنبه مثبتشو می بینم، این که مثل متمدنها اعتراض کردند و نشون دادند با مرگ دیکتاتور، امید به برقراری دموکراسی تو عراق، اگه بیشتر نشده باشه، کمتر نشده. تصور چنین صحنه هایی تو ایران ناممکنه.

آخر: خیلی از ما بلاگرها، اعدام خواهانو "بدبخت و عقب مونده" لقب دادیم و اعدام ستیزها رو متهم کردیم "آروغ روشنفکری" می زنند.

دیر یا زود، دو سه تا دیکتاتور بدست خودمون می افتند، همونایی که بهشون سربسته پیام دادیم از مرگ میلو، پینوشه، صفر و صدام عبرت بگیرند.

امیدوارم اون روز هم به اصولمون وفادار باشیم و رنگ نبازیم. اجازه بدیم عادلانه محاکمه بشند، واسه هوادارهای بی تقصیرشون قداره نکشیم و بذاریم اعتراض کنند، بدون چماق و قمه.

وگرنه همه ما دیکتاتوریم، دیکتاتورهای کوتوله.