صدام بالاخره فهمید قربانی های حکومتش در آخرین لحظه های زندگی چه حسی داشتند و من ایرانی، مثل شیعیان عراق، [1] از مرگش خوشحالم، ولی همه می دونن اوضاع عراق فعلا درست بشو نیست.

در واقع نحوه محاکمه و اعدام صدام می تونه تخم کینه بیشتری بین شیعیان و سنی ها از یه طرف و مسلمونها و غرب از طرف دیگه بکاره.

من خوشحالم که صدام روز عید قربان حلق آویز شد، ولی مسلما تندروها خرده خواهند گرفت که "یه رهبر مسلمون به فرمان یه رهبر صلیبی کشته شده تا به مسیحی ها برای سال نو عیدی بده."

دکتر ولی نصر، شیعه شناس ایرانی، هم به سی ان ان گفت صدام برای کشتار شیعیان دجیل اعدام شد و شاید کردها ایراد بگیرند که "چرا برای نسل کشی انفال محاکمه نشد. آیا این همه عجله فقط برای کینه جویی فرقه ای بوده؟"

به نظرم نوری مالکی، نخست وزیر عراق، تدبیر به خرج داد که به تماشای اعدام دیکتاتور نرفت. شیعیان عراق باید در جشن و سرورشون خویشتنداری کنند تا گزک به افراطیون و تجزیه طلبها ندند.

طفلی عراقی ها! از مرگ زرقاوی که خیری ندیدند، امیدوارم مرگ صدام منشا خیر بشه.