My Babbling Brain

صدام بالاخره فهمید قربانی های حکومتش در آخرین لحظه های زندگی چه حسی داشتند و من ایرانی، مثل شیعیان عراق، از مرگش خوشحالم، ولی همه می دونن اوضاع عراق فعلا درست بشو نیست.

در واقع نحوه محاکمه و اعدام صدام می تونه تخم کینه بیشتری بین شیعیان و سنی ها از یه طرف و مسلمونها و غرب از طرف دیگه بکاره.

من خوشحالم که صدام روز عید قربان حلق آویز شد، ولی مسلما تندروها خرده خواهند گرفت که "یه رهبر مسلمون به فرمان یه رهبر صلیبی کشته شده تا به مسیحی ها برای سال نو عیدی بده."

دکتر ولی نصر، شیعه شناس ایرانی، هم به سی ان ان گفت صدام برای کشتار شیعیان دجیل اعدام شد و شاید کردها ایراد بگیرند که "چرا برای نسل کشی انفال محاکمه نشد. آیا این همه عجله فقط برای کینه جویی فرقه ای بوده؟"

به نظرم نوری مالکی، نخست وزیر عراق، تدبیر به خرج داد که به تماشای اعدام دیکتاتور نرفت. شیعیان عراق باید در جشن و سرورشون خویشتنداری کنند تا گزک به افراطیون و تجزیه طلبها ندند.

طفلی عراقی ها! از مرگ زرقاوی که خیری ندیدند، امیدوارم مرگ صدام منشا خیر بشه.

پوشش پرتب و تاب تایید حکم اعدام صدام منو باز به سرنوشت دیکتاتور سابق عراق علاقه مند کرده.

من نه مخالف مجازات اعدامم و نه نگران تعرض به حریم خصوصی یه جلاد، ولی مثل روز روشن بود که بالاخره کلک شو می کنن تا هم از بقیه دیکتاتورها زهره چشم بگیرن و هم ته دل بعثی ها رو خالی کنن.

واسه همین اولین جلسه دادگاهش، تموم هیجان و تعلیق قصه رو برام از بین برد.

اما حالا این یکی دو روزه که شبکه های خبری از بی خبری آخر سال به این ننه مرده گیر دادند، من هم قاطی تماشاچی های این سیرک رسانه ای شده ام و برای شنیدن خبر سقط شدنش، لحظه شماری می کنم.

یادتون باشه که لحظه بزرگیه.

از زمان اعدام نیکولای چائشسکو، دیکتاتور رومانی، بعد از سفر بدشگونش به ایران در سال 1989، این اولین باریه که جهان شاهد اعدام یه دیکتاتور می شه.

آپ دیت 1: سی ان ان 20 دقیقه به 12 شب به وقت گرینویچ گفت صدام تا سه ساعت دیگه اعدام می شه.

آپ دیت 2: سی ان ان و بی بی سی ساعت دو و نیم گفتن تا نیم ساعت دیگه کار تمومه.

آپ دیت 3: الجزیره ساعت سه اعلام کرد تا یه ساعت دیگه صدام اعدام می شه.

آپ دیت 4: سی ان ان از قول تلویزیون الحره و العربیه گفت اعدام اندکی قبل از ساعت 3 شنبه سی ام دسامبر انجام شد.

آپ دیت 5: سی ان ان از قول یکی از وکلای صدام مرگ دیکتاتور رو تایید کرد. تلویزیون دولتی عراق هم (آخر از همه). تبریک!

آپ دیت 6: العربیه اعلام کرده برادر ناتنی صدام هم حلق آویز شده. عیدی مضاعف! یک شاهد به سی ان ان گفته شاهدها بعد از مرگ صدام رقصیدند.

آپ دیت 7: تلویزیون عراق گفته از اعدام فیلمبرداری کرده اند. دیگه لازم نیست بگین مرگ بر صدام!

چند شب پیش یه سر زدم به سایت سخنگوی دولت ایران و دیدم رایحه خوش، نه فقط روزنامه نگارها، بلکه دامین Domain رو هم درمی نورده.

نسخه انگلیسی میراث آقای رمضانزاده رو ندیده بودم، ولی از شلختگی در ترجمه و ارائه مطالب در سایت آقای الهام یکه خوردم.

پیام تبریک کریسمس، بدقواره و بی پاراگراف بندی چاپ شده و یکی از مطالب مهم اینه: "دولت وام کشاورزهای گرفتار خشکسالی را بخشید." (ارقام همه به ریاله.)

محمود احمدی نژاد نشون داده دنبال زدن مخ مسلمونای بنگلادش یا سومالی نیست، بلکه به مو طلایی های اروپا و آمریکا نظر داره.

ولی کدوم آلمانی یا آمریکایی کنجکاو رغبت می کنه مطالب سایت سخنگوی دولت، رییس جمهور و سازمان گردشگری مونو بخونه؟

هنر کنیم، می تونیم مترجم شیش دونگ فارسی به انگلیسی یا زبونهای دیگه تربیت کنیم. گمونم وقتشه خبرنگار و سردبیرهایی وارد کنیم که زبون هدف، زبون مادری و حرفه شونه. (فکر مشابه هندی و پاکستانی شو اصلا نکنین.)

مگه حیثیت یه مملکت از یه تیم سولفاته مثل صبا باتری کمتره که از آمریکا بسکتبالیست وارد می کنه؟

بیاین با خودمون روراست باشیم. گفتن نمی دونم، نصف شهامته. نصف دیگه اش، گفتن نمی تونمه.

بعد از 28 سال تاثیرگذاری رسانه های بین المللی مون در دنیا صفره. گیریم شبکه خبر انگلیسی هم اومد، معادله بهم نمی خوره.

الجزیره انگلیسی با اجیر کردن خبرنگارهای آمریکایی و بریتانیایی راه رو نشون داد. پس ما کی به ترکستان می رسیم؟

واسه من باشکوه ترین و لذت بخش ترین روز در تقویم بریتانیایی ها، روزیه که بهش می گن Boxing Day.

نسخه انگلیسی اشپیگل آلمان نوشته یه مشت ورپریده دانمارکی که شیطونو هم اسگول می کنن، این بار به محمود احمدی نژاد بند کردن، اون هم از راه عزت تپون کردن.

فرانسیس هریسون، خبرنگار بی بی سی در تهران، در گزارشی درباره کنفرانس اخیر هولوکاست تمام دلسردی و خشم ناشی از کار در محیط دشوار ایران را به روی کاغذ آورده.

می گوید در جریان کنفرانس، ادعای شرکت کنندگان را مبنی بر این که در ایران احمدی نژاد، آزادی بیان هست، به زیر سوال برده.

به نظرم این تندترین گزارشی است که خانم هریسون طی دو سال اخیر از ایران می فرستد.

خوشبختانه در این فضای انتخاباتی بلایی سرش نخواهد آمد. حداقل امیدوارم.

این روزها حکومت قانون و شفافیت در بریتانیا از آسمون این روزهای سرد و خشک لندن هم خاکستری تر شده.