My Babbling Brain

ابراز تاسف پاپ از رنجوندن مسلمونا دلگرم کننده است چون مانع از اون شد که ما بریزیم کلیساهاشونو آتیش بزنیم، زن و بچه این “کافرهای حروم زاده” را جر بدیم و آبروی خودمونو بیشتر ببریم.

می گن دلیل عذرخواهی بندیکت شانزدهم، پشیمونی نیست. سخت پای حرفش وایستاده. فقط مشاوراش گفتن جون مادرت یه کاری کن احمدی نژاد موعظه نامه ۱۸ صفحه ای نده یا خواستار مناظره تلویزیونی نشه. البته خطر برای واتیکان رفع نشده، فقط شاید رییس جمهور ایران کمتر قلم فرسایی کنه.

از شوخی بگذریم، این مسیحی ها باید یه نون بخورند و صدتا صدقه بدند که یه اسامه بن لادنی پیدا شد و با بدنام کردن اسلام، اجازه نداد از بوی گند خرمقدسهای مسیحی عق بزنیم.

من فرقی بین افراطیونی که غیر نظامی ها رو می کشند با اونایی که می گن استفاده از کاندوم ایراد داره، نمی بینم. یا به دختری که همین چند ساعت پیش ناخواسته عصمتش پرپر شده، قرص پیشگیری نمی دن. جفت دسته افراطی ها باعث مرگ آدمها می شند. حالا اسم یکی شونو بذار جهادیون و دیگری رو، مسیحیان حیات نو یافته.

این روزها، بحث داغی در آمریکا بر سر لزوم جدا نبودن دین از سیاست (کلیسا) در گرفته. می گن کتاب “افسانه جدایی دین از سیاست” رو سردست می برند. کاشف به عمل اومده که در قانون اساسی آمریکا، لفظ جدایی دین از سیاست قید نشده، بلکه در یکی از نامه های توماس جفرسون، از پدران بنیانگذار، اشاره ای بهش شده و مبنای حقوقی قرار گرفته. متمم اول هم کشک. بابا کودنها، از ایران درس عبرت بگیرید!

جنگ با تروریسم رو هم در راه خدا علم کردند و رییس جمهورشون هم می گه حکم فرماندهی جنگشو، نعوذبالله، خود خدا پاراف کرده. مثلا همه داریم برای یه خدا می جنگیم ولی ته دلمون می گیم خدای ما از خدای اونا مشدی تره و می ذاره تو کار خدای اونا.

این هفته نیوزویک نوشته بود ۹۲ درصد آمریکایی ها به خدا ایمان دارند (این رقم در ایران چقدره؟). شمار کسانی که گفتند به رییس جمهور خدانشناس رای می دند، ۱۰ درصد (۳۷ درصد) کاهش یافته. ببخشید، پس دعوا سر چیه؟ سر سازگاری دین با منطق و بیولوژی و روانشناسی و دموکراسی؟ دو هزار سال درباره اش نوشتند، حال و روزمون اینه.

سوال ۲۰ میلیون دلاری برای دوستای روشنفکر: چطور می تونید دینو نقد کنید، بدون این که پیت نفت روی خشم توده ها بریزید؟