جان ما و غربی ها
وقتی خبر حملات بمبئی رو از بی بی سی و سی ان ان و … دنبال می کنی، خیلی زود متوجه می شی قربانی های آمریکایی و بریتانیایی پوشش خبری بیشتری می گیرند.
مثلا سی ان ان یه مطلب زده توی سایتش با این تیتر: “غربی های وحشتزده از بلوای بمبئی می گویند.” اما وقتی خبر رو می خونی می بینی از بین صد و بیست و پنج کشته فقط شیش نفر خارجی بودند.
البته توجیه حرفه ایش اینه که می خوان خبر برای مخاطب غربی جذاب بشه ولی داستانی که پلاتش از تخیل جمعی هالیوود و بالیوود بزرگتره، نیاز به جذابیت تصنعی داره؟
یه تحقیق درست و حسابی می خوندم که در رسانه، جون یه آمریکایی برابر با ده غیر آمریکاییه. شاید همین تفاوتها و تبعیضهاست که به این تروریستهای اسلامگرا بهانه کافی می ده جنایتشونو توجیه کنند.
آذر ۸م, ۱۳۸۷ | ۱۹:۲۸
هر کسی هم نوع خودشو می تونه ترجیح بده.اینو قبول ندارم اما نمیشه به دید گناه یا اشتباده هم بهش نگاه کرد.اشتباه اینه که این عامل باعث ایجاد همچین جنایتی بشه.من خودم سی ان ان رو می خونم.تصورشو بکن تو خودت انتظار نداشتی اگه یه ایرانی تو این ماجرا کشته می شد دولت ایران اونو بیشتر منعکس کنه؟
آذر ۱۰م, ۱۳۸۷ | ۱۷:۰۹
بنظر من مشخصا جان غربیها بیشتر از جان ما یا هندیها ارزش دارد. وقتی خود دولتهای آنها برای جان شهروندانشان ارزش زیادی قائلند، خود بخود این باور در جامعه پیش می آید.
وقتی تلفات جاده ای و ناشی از سوانح مختلف مثلا همین گازگرفتگی مسخره در کشور ما اینقدر بالاست، خوب این یعنی عدم ارزش جان یک ایرانی.
مقایسه کنید رفتار دولت آمریکا رو در برابر قربانیان انفجارهای برجهای تجارت جهانی با رفتار دولت ما در برابر فاجعه زلزله بم، آیا قربانیان زلزله بم چندین برابر قربانیان آن حادثه نبودند؟ میزان اهمیتی که دولت ما به این امر داد و می دهد یک چندم میزان اهمیتی است که دولت آمریکا به قربانیان آن حادثه داد؟
وقتی نظام بهداشت و درمان کشوری، جان شهروندانش برایش مهم نیست، دیگر چه توقعی از رسانه های بیگانه میرود؟ پرونده بیماران هموفیلی را فراموش کرده اید؟ یا مرگها در اثر داروی بیهوشی در فلان بیمارستان مشهور تهران را؟ آیا چنین اتفاقاتی در کشورهای غربی می افتند؟ و اگر بیفتد سرانجام مسوولان امر چه خواهد شد؟
در جواب اون دوستی هم که گفته اگر یک ایرانی در بین کشته شدگان بود، رسانه های ایرانی بیشتر از کشته شدگان هندی سروصدا میکردند، باید بگم بله به لحاظ سیاسی ممکنه که رسانه ها و حتی دولت ایران مساله رو خیلی شلوغ میکردند، اما باید ببینیم دولت در مسائل مشابه چگونه به جان شهروندان خودش بها میدهد، مگر گروگانگیری آن سربازان بیچاره در سیستان و بلوچستان رو فراموش کرده ایم، نتیجه چه شد؟ و آیا اصلا دولت اقدامی که در شأن جان یک انسان باشد، انجام داد؟
حتی در خود هند هم دولت به حفظ جان شهروندانش اهمیت چندانی نداد، آیا اگر همین اتفاق در یک کشور غربی میفتاد، دولت آن کشور به همین سادگی درخواست مذاکره با گروگانگیران را رد میکرد و به اونها حمله میکرد تا نتیجه اش چندین قربانی بیشتر باشد؟ یا فقط چنین رفتاری از دولتهایی مثل هند و روسیه (در مساله گروگانگیری چند سال قبل)، ممکن است رخ دهد؟
پس این رفتار دولتها در مقابل شهروندانشون هست که ارزش و اهمیت جان یک انسان در اون کشور رو تعیین میکنه و این باور را به جامعه تسری میده.
وقتی میگم جامعه هم به تبعیت از رفتار دولتها عمل میکند، میتونید مقایسه کنید با ارزشی که یک آمریکایی برای جان خود قائل است نسبت به ارزشی که ما ایرانیها برای جان خود قائل هستیم، مقایسه کنید میزان چک آپهای سالیانه در آمریکا و در ایران رو. مقایسه کنید میزان رانندگیهای پرخطر در میان آمریکاییان و ایرانیان رو،
بنابراین از همه این جهات ارزش جان یک آمریکایی بیشتر از جان یک ایرانی یا هندی است.