[1]

از وقتی احمد باطبی با صدای آمریکا مصاحبه کرده، آی فحش خارمادره که از دهن و قلم  فعالان سیاسی مون درمی آد.

یکی می گه طرف وثیقه دزده، اون یکی می گه دیدین گفتم این هم مثل اون ننه فلان جیره خوار آمریکا بود، یکی می آد فرار باطبی رو حماسه می خونه، اون یکی جواب می ده که چه فراری، اطلاعات فرارش داد، حماسه سرا هم مثل دیکتاتورها می توپه که تو اصلا بیجا می کنی مطلب می نویسی که مرتب فحش خواهر و مادر بشنوی.

به قول جان مک کین، “دوستان من”، این یه برش عرضیه از “پویایی” اپوزیسیون ایران و چشم اندازیه از نکبت بار بودن سیاست ایران حتی در عصری که حکومت فعلی عوض بشه. برای همین فکر می کنم مشکلی که ما با خودمون داریم از مشکلی که با حکومت داریم، پیچیده تره.

تا می تونین از سیاست و فعال سیاسی فاصله بگیرید! مگر این که خواهر و مادر نداشته باشید.

———

(از بس جروبحث شون بی ادبیه لینک ندادم ولی می تونین گزارش ویدئویی نیویورک تایمز از فرار باطبی رو [2] اینجا ببینید.)

3 Comments To "درسی از یک فرار"

#1 Comment By مجتبی On تیر ۲۴, ۱۳۸۷ @ ۱:۰۹ ب.ظ

#2 Comment By دامون On تیر ۲۵, ۱۳۸۷ @ ۶:۵۲ ق.ظ

#3 Comment By Ramin On تیر ۲۶, ۱۳۸۷ @ ۶:۴۳ ق.ظ